Aad Verbaast

te gek voor woorden eigenlijk

Gemeentelijke drempelvrees


Aflevering 4: anekdotes uit de gezondheidszorg
. Na een hersenbloeding zat Hendrik Hobbel al 2 maanden in een revalidatie centrum. Hij kon niet wachten om weer naar huis te gaan. De gemeente liet hem letterlijk en figuurlijk zitten. Kost naast moeite ook geld immers.

Daar zit je dan gekluisterd aan een rolstoel. Één been en arm trokken het niet meer. Lastig als je wilt rondtrekken in je eigen huis. Na een maandje in dat oord vol lichamelijk ongemakken had ik het daar wel gezien. Hoog tijd om naar huis te gaan!

Nu bestaat er een Wet Maatschappelijke Ondersteuning. En ik kon wel wat ondersteuning gebruiken dacht ik nog. Op de website van de overheid zag ik staan: “de gemeente kijkt samen met u of ondersteuning nodig heeft en in welke vorm.” Gemeente dus maar eens gebeld.

“Daar hebben wij een WMO-loket voor”
“Ja, maar ik zit in het revalidatiecentrum. Ik zit in een rolstoel.”
“Dan kunt u toch iemand anders meenemen? En vergeet niet uw legitimatiebewijs mee te nemen!”
Dat “samen met u” werd wel erg letterlijk genomen zo bleek.

Opgetogen togen we samen naar het loket. Klassiek ingedeeld als een gemiddeld gemeentehuis: van het kastje naar de muur.

Efficiënt als ze zijn, werd een stapel formulieren overhandigd om in te vullen (gelukkig kan dat met één hand) en toen ik daar wat verbaasd mijn wenkbrauwen over fronste, reageerde ze nog ad rem met: “u zult begrijpen dat we niet zo maar voor iedereen allerlei voorzieningen kunnen treffen!”

Ergens nog onder de indruk dat het gebouw zo rolstoelvriendelijk was ingericht hoopte ik nog dat als ze zo goed voor zichzelf konden zorgen ze dat ook wel voor mij zouden doen.

Na de formulieren ingevuld en overhandigd te hebben (gezelligheid kent geen tijd) werd me verteld dat ze me een brief zouden sturen met een datum voor een huis- respectievelijk inspectiebezoek. Kon ik natuurlijk weigeren (de overheid kijkt immers niet ongevraagd achter de voordeur), “maar ja, dan kunnen we ook niets voor u doen”.

Vier weken later (jawel) was het dan zover! Omdat ik het huis niet in kon vanwege de trapjes bij de voordeur ‘inspecteerde’ de ‘ervaringsdeskundige’ het huis. Ik bleef maar buiten in de motregen. Je moet er wel wat voor over hebben immers.

Goed nieuws: een traplift en een verbouwing van de badkamer (tot douche met zetel) was toch wel nodig vond de inspecteur.

Maar toen kwam de hamvraag: “wilt u een drempelplaat bij de ingang óf bij de achterdeur naar de tuin?”
“Hoezo?”
“U zult moeten kiezen, we vergoeden max 1 drempelplaat. U zult begrijpen dat…”
Tussen de lezer en mij: nee, dat begreep ik echt niet. Vind de gemeente het logisch dat ik moet kiezen tussen: óf de voordeur niet meer uitkunnen óf de tuin niet meer in?

Toch maar eens voorzichtig na een maand gebeld om te vragen wanneer ze begonnen met de verbouwing (ze zullen me toch niet vergeten zijn?) krijg je te horen: “we zijn er mee bezig”.
“Waarmee bent u bezig?”
“We laten u het wel weten als het zover is.”

2 maanden later hetzelfde verhaal. Ze zullen toch niet een Europese tender hebben uitgeschreven voor deze megalomane ingreep schoot nog door mijn hoofd. Of zouden ze erg druk zijn met elk dubbeltje honderd keer om te draaien voordat ze die durven uit te geven?

Na 3 maanden was het dan toch zover. Ik kon naar huis! Traplift was klaar, en ik kon douchen zittend op een daarbij geleverde po-stoel. En natuurlijk ontbrak die ene geweldige drempelplaat niet. Bij de voordeur dan toch maar. Anders kon ik het huis niet eens in komen immers.

Edith Schippers maar klagen dat zorg zo duur is. Toch zo’n vier maanden onnodig in een revalidatiecentrum moeten wonen omdat gemeenten zo’n enorme drempelvrees hebben.

N.B. Plaatje: http://www.bndestem.nl/regio/roosendaal/opgelucht-als-ik-naar-binnen-kan-1.683036

Futloos Futselende Fusiepartners

Océade-Waterglijbanen

Aflevering 3: anekdotes uit de gezondheidszorg. Karel Kanaal kwam in aanmerking voor een Colon-CT. Aangezien twee ziekenhuizen (Schuit en Bagger) onlangs gefuseerd waren hadden ze het eerste “synergie effect” al ingevoerd: die procedure werd vanaf nu alleen nog maar uitgevoerd in Bagger. Zo’n 40 km verderop. Dat heeft Karel geweten. Daarover deze anekdote.

Na het horen van dit bericht (best wel een handige jongen) kijk ik op internet wat deze procedure precies inhoudt. En leest dat ook een “darmspoeling” nodig is als voorbereiding. Geen pretje, maar dan heb je ook wat, dacht ik nog. Om dat voor elkaar te krijgen moeten (lees ik op de site van Bagger) op een dag drie drankjes ingenomen worden. Flesjes van 50 ml. Telebrix Gastro. Smullen maar.

Toch maar even het secretariaat van radiologie gebeld aldaar. Hoe kom ik aan die flesjes?
“Die kunt u hier komen ophalen”. “Maar moet ik daar 80 km voor bussen dan, kan dat niet anders?”
“Nee, dat is het protocol”.

Dan maar het secretariaat hier gebeld:
“kunnen jullie die flesjes niet leveren?”.
“Welke flesjes?
“Misschien een idee om even te bellen welke flesjes?”. Vond ze wel een vondst.
Behulpzaam als altijd, belt ze me later terug. “ik heb even gebeld, en u kunt het recept voor die flesjes morgen hier ophalen”. Wat een service!

Ik haal het recept op. Bij thuiskomst zie ik dat het een recept is voor 1 flesje. Geen 3. Dan maar weer even naar het ziekenhuis gefietst (met de van internet geplukte instructie).
“Dit recept klopt niet, het moeten er drie zijn, kijk maar naar de instructie”.
“Goh, inderdaad. Dan hebben zij dat verkeerd doorgegeven. Ik laat wel even een nieuw recept maken”
“Wel snel graag, de tijd begint te dringen”.
“Snap ik, ik fax het dan meteen wel even door naar uw apotheek, kunt u het morgen daar wel ophalen.”

De volgende middag naar de apotheek.
“Dit leveren we niet. Er is geen vraag naar en ik moet een doos van 200 stuks bestellen, daar kunnen we natuurlijk (?) niet aan beginnen!” “En volgens mij worden deze flesjes ook door het ziekenhuis zelf afgegeven omdat deze in de prijs van de procedure zitten”.

Terug naar het secretariaat: “ik heb een probleem. Natuurlijk kan ik een middagje gaan bussen 40 km verderop, maar dat moet toch ook anders kunnen?”.
“ik ga wel eens bellen”. Ik bel “je” terug (we waren al behoorlijk intiem geworden door de veelvuldige wisselende contacten)”.

Niet geheel gerust op een goede afloop belde ik nog maar eens naar radiologie van het andere ziekenhuis.
“Kunnen jullie die flesjes niet hier naar toesturen?”
“Geen idee hoe!”
“Heeft u wel eens van PostNL gehoord?!”

Dood spoor zo bleek.

Niet voor een gat gevangen, schoot me ineens te binnen dat de Colon-CT nog niet zo lang geleden hier werd uitgevoerd. Dan maar eens langs de afdeling Radiologie hier. En de case uitgelegd. “ Hebben jullie misschien die flesjes hier nog liggen?”
“Ja, hoor, nog een doos vol!”
“Kan ik er drie mee krijgen?”
“Dat wordt ingewikkeld, maar ik kan ze wel naar de afdeling MDL sturen”. “Goed plan” kon ik er nog uit persen.

De volgende middag kreeg ik een telefoontje van het MDL secretariaat:
“ik heb goed nieuws voor je: ik heb hier drie flesjes klaarstaan, kunt je zo komen ophalen!”
“Geweldig” wist ik er nog met moeite uit te krijgen. Inmiddels de nodige oprispingen onderdrukkend.

Mezelf wel afvragend of ik de flesjes nog wel nodig had. Het liep me al “dun door de pantalon” door deze ongekende synergie effecten die deze ziekenhuizen al hadden bereikt. Edith Schippers zal trots op ze zijn.

 

N.B.: plaatje http://www.parkspot.eu/nl/2013/12/oceade-dicht-2014-tijdelijk/

Over Kniesoor, Oorsmeer en Tinnitus

tinnitus
Aflevering 2: anekdotes uit de gezondheidszorg
. Kees Kniesoor wilde hemzelf oordoppen laten aanmeten. Leek hem wel handig aangezien hij vorige zomer ontdekt had dat de disco van de camping 500 meter verderop inbegrepen was in de sta-prijs. Die schuimbollen van de Kruidvat werkten van geen kanten immers.

Opgetogen toog ik naar de goed gesorteerde brillenwinkel die reclame maakte met “al onze audiciens zijn gediplomeerd”. Daar had ik wel oren naar. Ik had uitzicht op een rustige vakantie, en op een jong meisje (moet erg slim zijn, want als je op die leeftijd al een diploma kan halen, nou dan weet je het wel) die me graag wilde helpen. Kom er nog maar eens om. Kost 125 euro, maar dan heb je ook wat.

Ze stak een toeter in mijn oor en slaakte een diepe zucht. “Allemaal oorsmeer! Ik zou voorstellen om eerst even langs de huisarts te gaan om dat uit te laten spuiten, want anders kan ik onze gehoorbeschermers (duur woord van de cursus) niet goed aanmeten”. Teleurgesteld natuurlijk. Maar ja, het is zoals het is. Die doppen moesten er komen!

Huisartsenpraktijk gebeld (vroeger kon je nog gewoon in de wachtkamer gaan zitten, maar die tijden zijn allang voorbij) en een afspraak gemaakt. De huisarts (drie dagen later) verwees me naar haar assistent die dit karweitje ook al  aankan (“al onze doktersassistentes zijn gediplomeerd”).

Nadat ik (op advies van de assistente) drie dagen geprobeerd had al die slaolie in mijn oren te houden (dat valt niet mee), was het dan eindelijk zover. De grote schoonmaak kon beginnen!

Behangen met handdoeken, en een opvangbak die ik onder mijn oor moest houden, werd een apparaat aangezet dat vervaarlijk begon te jutteren en te sputteren. Ze hield mijn oor vast en begon water in mijn oor te spuiten. “Kan even gevoelig zijn” zei ze nog. “Zo gepiept”. Humor.

“Auch!! Gevoelig?? Doet gewoon pijn!” Uit mijn ooghoek probeerde ik nog te ontdekken of die hogedrukspuit geleverd was door Kärcher. “Moet dat zo hard?”
“Ik zal het wel iets zachter zetten, voor u.”
Met name dat “voor u” klonk me toch wat vreemd in de oren. In mijn medisch dossier zal nu wel “is een watje” aangevinkt worden.

Maar het resultaat was er wel naar moet ik zeggen. De opvangbak toonde toch nogal wat sporen van overvloedig rioolslib. Genoeg om alsnog redelijk tevreden huiswaarts te keren.

Ken je dat gevoel? Je komt terug van de disco, en je oren suizen. Kan ook gebeuren als je een harde klap met de vlakke hand op je oor krijgt. Suizen! En niet zo’n beetje ook. Maar ja, mijn ervaring (uit een vroeger leven) was dat dat wel weer overging.

Niet dus. Om gek van te worden!

Drie jaar later (de tijd vliegt) ga ik nog steeds neuriënd door het leven. De enige methode om die vermaledijde tinnitus te onderdrukken. “Niets aan te doen” vertelde me de KNO-arts me nog na een uitgebreid consult. Daar had de huisarts dan toch maar mooi wél een verwijzing voor gegeven.

P.S. plaatje komt hier vandaan.

De dermate logische dermatoloog

spaarbankwachten
Aflevering 1: anekdotes uit de gezondheidszorg
. Hans Huidakker stond er gevlekt op met zijn psoriasis. Jaarlijks ging even buurten bij de dermatoloog. Die liep dan gewapend met een grote leesloep even een rondje om hem heen. En op de vraag of er nog iets nieuws onder zon was, begon hij altijd te zwaaien met een badschuursponsje. “Huidkanker?”, vroeg ik dan. “Niets te zien”.

Snelste specialisme: je hebt de uitslag al voor je binnen bent. Gaf altijd wel een goed gevoel. Ik kon er weer een jaartje tegen.

Na de verhuizing naar andere oorden was het er niet meer van gekomen. Ritueel uiteindelijk gedeeld met de (ook nieuwe huisarts) die beloofde een verwijzing te sturen naar een plaatselijk dermatoloog. In de vaart der volkeren ging dat hier allemaal elektronisch. Waauw.

“je krijgt een brief met een oproep”. En jawel hoor. Een week later kwam de postbode met een heuse brief. Ik mocht dinsdag (weer drie weken later) om 11:40 komen. Druk, druk, druk, waarschijnlijk.  Maar niet gemopperd. Je moet die lui niet te dicht op de huid zitten.

Aangezien in de brief een dringend advies stond op tijd te komen (omdat bij te laat verschijnen mogelijk de afspraak niet zou kunnen worden nagekomen) was ik netjes op tijd op plaats delict. Normaliter trouwens toch al mijn gewoonte. Afspraak is afspraak toch?

Kaartje afgegeven bij de balie. En in de halfvolle wachtkamer gaan zitten. Nog redelijk opgewekt.
Het vooruitzicht even snel door de obligate leesmap te bladeren had wel wat. Anders moest je daar voor naar de kapper immers.

Inmiddels was het 12:30 geworden. De tijd vloog om met die fascinerende verhalen uit de story en de privé.  ietwat geïrriteerd toch maar eens vragen bij de receptie of ze me niet vergeten waren..
“Nee hoor, het is vanmorgen wat uitgelopen, Ze is nu even lunchen, maar ze zal zo wel terugkomen”.
Even lunchen?!! Ik kreeg spontaan bijkomende dermatologische klachten: rode vlekken in mijn nek.

En ja hoor. Exact om 13:30 galmde over de gang: “Meneer Huidakker?”. Ik snel dat kamertje in, er was immers geen tijd te verliezen.
Knappe vrouw. Puntgaaf perzikhuidje. Mijn geschonden vertrouwen groeide. Als ze zo goed voor zichzelf kon zorgen kon ze dat mogelijk ook voor anderen, dacht ik nog.

Na een vluchtig oogcontact, en een obligaat eerste contact (“Dr. Vlek”) geen hand. Dat hadden ze in dat specialisme wel afgeleerd.
Ze had meer oog voor het scherm dan voor mij (spelletje patience?). Dus begon ik me maar uit te kleden, dat was ik zo gewend. “Laat u dat maar zitten, ik heb het al gezien”. Verbaasd over deze snelheid, röntgen-ogen en verbijsterend overzicht vertelde ik even mijn ervaringen bij mijn vorige specialist. “Die checkte mij altijd ook even op huidkanker”.
“Doe ik niet”, zei ze.
Huhh? Waarom niet?”
Staat niet op de verwijzing.”
“Had ik wel om gevraagd!”
“Staat er niet in, dus kan ik dat niet doen, dan moet u een nieuwe verwijzing vragen aan de huisarts.”

De broek weer half opgehesen, zakte nu spontaan tot op de enkels. Het vooruitzicht weer een afspraak te moeten maken bij de huisarts, weer weken te moeten wachten op een uitnodiging, weer uren die story te moeten doorbladen in die wachtkamer, was iets waar ik niet op stond te wachten natuuurlijk. Dat terwijl ik eindelijk haar doolhof was binnengedrongen. Dan maar een ultieme poging.

“Maar als u naar mijn huid kijkt voor de psoriasis en u ziet een huidkankertje, vertelt u me dat dan?”
“Nee”.
“Maar u heeft toch de Eed afgelegd? “. De naam Hippocrates schoot door mijn hoofd.
“Daar heeft u een andere verwijzing voor nodig”.

De terreur van de DBC (diagnose behandel combinatie) had hier post gevat besefte ik me plots.
Kijken naar huidkanker kon ze niet declareren immers.

In nog een laatste poging haar het vel over de oren te trekken: “Maar in de tijd dat we het hier nu over hebben, had u al lang even kunnen kijken of ik ergens huidkanker heb”.

Ze reageerde niet eens, pakte haar kladblok en schreef een recept voor een zalfje op.
“U kunt wel een zonnebankkuur krijgen als u dat wilt” mompelde ze.
Ja, die zal wel onderbezet zijn, dacht ik, ze zoekt zeker extra inkomsten want dat kan ze wel declareren.

“Nee, dank u” zei ik. “Je wilt niet weten hoeveel mensen er met huidkanker rondlopen”.

2 uur later na het betreden van haar tempel, en 10 minuten nadat ik de spreekkamer was binnen gegaan stond ik weer buiten. Een dermatoog die je als een stuk vuil behandeld. Kom er nog maar eens om.

N.B. Inmiddels is ze met de noorderzon vertrokken.

Plaatje: http://www.engelfriet.net/Alie/Hans/spaarbank2.htm

Feuilleton: anekdotes uit de gezondheidszorg

20101113 verpleeghuis vissen
Wie kent ze niet? Als je kuren hebt en een beroep moet doen op de gezondheidszorg dan kan je er ongetwijfeld over meepraten. Viel je al niet om van het ziek zijn, dan wel van verbazing. Een spreekkamer vol lotgenoten die lijden aan Chronische Verbijsteritis. Veelal leidend tot een opspelende Nervus Agitaris. Het zal je maar overkomen. Je kunt er doodziek van worden.

Boek of blog
Ik kan er inmiddels wel een boek over schrijven. Toch besluit ik om de (her en der) verzamelde anekdotes maar in een serie blogs te publiceren. “Ter leering ende vermaeck”. Van de lezer en voor mezelf. Ernst en luim. Over casinogeneeskunde, lokettencultuur, paarse krokodillen, Kafka, muggen op olifanten en v.v., pillendraaiers, dilemma’s, marktwerking, klantenbinding, -werving en -afstoting, huismiddeltjes, op verkeerde benen staan etc. etc.

Vorm/disclaimer
Het is niet mijn bedoeling om personen (of de zorgleverancier in kwestie) aan de schandpaal te nagelen. Daarom zullen de genoemde namen gefingeerd zijn, waarbij de echte naam in kwestie wel (in de meeste gevallen) bij de schrijver bekend is. De anekdoten zijn slechts illustratief voor mijn zorgen over de zorg.

Om het wat directer te maken zal veelal de “ik-vorm” gekozen worden. Zonder nou meteen te suggereren dat het me persoonlijk is overkomen. Gelukkig maar. Ook ik tel mijn zegeningen.

Ik wens de lezer van de verhalen veel leesplezier. Ik kan al wel verklappen wat één van de conclusies zal zijn na het lezen van de verhalen: ben je niet assertief genoeg dan ben je overgeleverd aan ‘de Goden’, specifiek die van de willekeur. Kan je voor kiezen natuurlijk. Maar het zou mijn recept niet zijn dat ik ga uitschrijven.

En om deze inleiding positief af te sluiten het volgende. Natuurlijk is het niet alleen maar kommer en kwel in de gezondheidszorg. Gelukkig gaat er ook heel veel goed. Maar ook hier geldt: het kan altijd beter en gezonder. Daar worden we allemaal beter van immers. Komende week de eerste anekdote..

 

P.S. Wil je direct weten wanneer er weer een nieuwe aflevering wordt gepubliceerd dan kan dat: neem een abonnement op het blog, zie rechterkolom.

 

N.B. eerdere blogs die raken aan de gezondheidszorg:
2014: https://aadverbaast.wordpress.com/2014/03/03/meer-lol-met-cholesterol/
2014: https://aadverbaast.wordpress.com/2014/01/27/over-ziekenzorg-en-zieke-zorg/
2013: https://aadverbaast.wordpress.com/2013/01/14/martin-van-rijn-schoffeert-miljoenen-mantelzorgers/
2012: https://aadverbaast.wordpress.com/2012/08/03/de-bittere-pillen-van-de-farma-maffia/
2012: https://aadverbaast.wordpress.com/2012/04/12/boordevol-cholesterol/
2012: https://aadverbaast.wordpress.com/2012/02/14/wie-o-wie-mag-aan-de-euthanasie/
2011: https://aadverbaast.wordpress.com/2011/04/06/ggz-graaiers-gauwdieven-en-zakkenvullers/
2011: https://aadverbaast.wordpress.com/2010/11/28/zin-pgb-awbz-en-wmo-zin-onzin-gebruik-en-misbruik-2/
2011: https://aadverbaast.wordpress.com/2010/11/14/vissen-in-de-vijver-van-verpleeghuizen/
2011: https://aadverbaast.wordpress.com/2011/10/01/het-pgb-en-de-vraaguitval/
2011: https://aadverbaast.wordpress.com/2011/01/20/mantelzorgcompliment-een-veeg-uit-de-pan/
2011: https://aadverbaast.wordpress.com/2011/01/04/zin-en-onzin-van-het-pgb-2/
2010: https://aadverbaast.wordpress.com/2010/03/15/pgb-en-zorgboerderijen-misbruik-van-en-in-de-zorg-2/
2007: https://aadverbaast.wordpress.com/2007/12/02/alzheimer-misbruik-door-diefstal-onder-volmacht-2/

Op zoek naar een nieuwe uitdaging?

juncker
Je komt die vraag in vele personeelsadvertenties tegen. En wordt veelvuldig gebezigd (zonder vraagteken) door de sollicitant die tracht een goede beurt te maken. Een onzinnige gewoonte. Zowel werknemer als werkgever zijn op zoek naar heel wat anders. De politiek kent weer heel andere regels. Hoe kan het ook anders.

Werkgever
In de huidige kopersmarkt voor werkgevers worden torenhoge eisen gesteld aan de potentiële werknemer. Uit de stapel brieven worden enkel die enkele kandidaten geselecteerd die op papier ruim voldoen aan de gestelde eisen. De afvalligen krijgen dan een standaard briefje met de opmerking dat je niet optimaal past in het gevraagde functieprofiel. En nee, dan hoef je echt niet een briefje terug te sturen dat je verbaasd bent over die afwijzing omdat dat nou juist onderdeel was van die (gevraagde respectievelijk gezochte) uitdaging, toch?

Word je al uitgenodigd, dan moet je middels kruisverhoren bewijzen dat je naadloos past in de aangeboden functie en organisatie. Alles onder de gouden stelregel: bij enige twijfel niet doen!

Kortom: ze doen er alles aan om geen enkele uitdaging aan te willen gaan met de mogelijk nieuwe werknemer. Is het dan redelijk te verwachten dat die nieuwe werknemer het wel als een uitdaging ziet?

De werknemer
Ik heb (in een vorig leven) vele gesprekken mogen voeren met kandidaten voor een vacante functie.
Tot vervelens toe heb ik die standaard volzin mogen aanhoren als ik vroeg waarom ze solliciteerden.
Ik liet dat dan maar even. Het gaf de kandidaat altijd wel een goed gevoel als hij/zij dacht een ijzersterk punt gescoord te hebben.

Als ik dan (later in het gesprek) vroeg naar de redenen waarom ze van baan wilden veranderen dan kreeg ik veelal een mere à boire te horen aan klachten. Niet eens met het gevoerde beleid, slecht functionerende organisatie, bedrijf wat van geen kanten liep, markt niet aantrekkelijk, producten niet passend en ga zo maar door.

Hoe vaak kreeg ik niet een verward gezicht als ik dan concludeerde dat ik niet snapte waarom hij/zij dan hier solliciteerde. Het had er immers alle schijn van dat bij het huidige bedrijf er meer dan genoeg uitdagingen voorhanden waren. En dat ik lang niet zoveel uitdagingen kon bieden als hij/zij nu al had!

En dan dit. Ooit juist een goede functiebeoordeling gegeven omdat de werknemer aangaf dat zijn matig presteren nu juist was omdat de functie zo’n enorme uitdaging bleek voor hem/haar? Iets waar ze beiden immers naar op zoek waren geweest? Ik ben dat nog niet tegengekomen.

Nee, kijken we wat dieper in de ziel van zowel werkgever als werknemer, dan zijn ze eigenlijk op zoek naar een verbond waar beiden partijen hopen dat de functie uitgevoerd kan worden met “twee vingers in de neus”.

Maar ja, dat is, vreemd genoeg, niet ‘politiek correct’ om dat op tafel te leggen.

Politiek correct
Komen we vanzelf toch weer op de politiek terecht. Daar, moet ik tot mijn verbijstering toegeven, zijn ze toch iets verder op het punt van deze vermeende ‘politieke correctheid’.

Voor belangrijke functies worden politici aangesteld waar het CV veelal geen enkele relatie lijkt te hebben met de eisen aan de functie. Politici durven die uitdaging toch aan met het grootste gemak. “Veel te doen”, maar tegelijkertijd de indruk wekken dat je het met “twee vingers in de neus” kan uitvoeren. Dan ben je “de juiste man, op de juiste plek, op de juiste tijd”. Maak je ook nog eens een grote kans op snelle promotie. Om dan vervolgens geruchten over die nieuwe functie direct hard te ontkennen door te zeggen dat je nog genoeg uitdagingen hebt in je huidige functie.
Dijsselbloem scoort hoog op al deze punten zo blijkt.

Vorige week werd besloten dat Jean Claude Juncker (Jan Kloot voor intimi) de kar mag gaan trekken in Brussel als kopstuk van de Europese Commissie. Cameron verbaasde zich (terecht) dat een man die sinds mensenheugenis elke wandelgang daar heeft bewandeld daar ook de hervormingsagenda moet gaan uitvoeren. Of in andere woorden: waar rook (hij is verstokte roker) is, is geen vuur. Is hij dan de man die de “strategische agenda” (komt van Rompuy nu op de valreep mee aanzetten) zal gaan uitvoeren? ‘Oude wijn in oude zakken’ kan je verwachten zeker als je ook nog eens een verwoed drinker bent.

Dan pas je ‘dus’ naadloos in die functie. Ze zijn daar immers ook helemaal niet “op zoek naar een nieuwe uitdaging”.

Het vurrukkullukku veinzen

europees parlement

Op 22 mei (hier) sleept menigeen zich weer naar de stembus om een Europees parlement te kiezen. “Feest van de democratie” wordt er dan geroepen. Maar ja, er wordt wel meer geroepen. En als je dan stemt dan veins je te weten waar je op stemt, en op wie, en waarom. En wat blijkt? Niets is minder waar.

De opkomst zal weer “dramatisch” laag zijn. Dat verbaast niemand. Het is niet meer te begrijpen hoe de besluitvorming plaatsvindt. Laat staan hoe je die nog met je stem zou kunnen beïnvloeden.
En verrassend inkijkje gaf de docu “de slag om Europa” afgelopen week (kijken als je die nog niet gezien hebt!).

Daar werd weer even duidelijk in beeld gebracht hoe politici veinzen de waarheid in pacht te hebben. Opvallende verschillen tussen al deze ‘waarheden’. Binnen partijen wordt met het grootste gemak en dus met grote regelmaat anders gestemd en gedacht in Den Haag dan in het Europese Parlement. Stemmen verwateren nog verder dan de al homeopathische verdunningen door afgedwongen partijdiscipline op Europese schaal.

En toch veinzen al die politici in hun peperdure campagnes dat als je je stem aan hen geeft het dan allemaal wel goed komt. Koek en ei. Of het nu minder- minder is, meer-meer, of anders. Feodaal dan wel federaal. Ook definities waar menigeen nog op zou moeten studeren aangezien ze voor velerlei uitleg vatbaar blijken te zijn. Roeptoeteren is de standaard.

Wat er dan vervolgens met je stem gebeurt blijft ook volkomen duister. Zelf gaan ze nog een stap verder: je geeft ze (wie?) niet alleen een stem maar daarmee ook nog eens “mandaat”. Levensgevaarlijk natuurlijk. Mag je in de krant lezen (als het er al in staat) wat ze daarmee allemaal uitgevreten hebben. Als ze al iets uitvreten. Of elkaar in de fractie al de tent uit hebben gevochten.

Er wordt wat afgeveinsd in de politiek. Maar ook door de burger, door de machtige lobby van de industrie (meer lobbyisten in Brussel dan ambtenaren). Ach, door wie niet? Accountants, de farmamaffia, de advocatuur, de banken, de makelaardij, grootgrutters, noem ze allemaal maar op. Om maar over het veinzen in persoonlijk relaties te zwijgen.

Is dit dan op de valreep een pleidooi voor “total honesty”? “Zeggen wat je denkt, en doen wat je zegt”?
Absoluut niet! De ramp zou niet te overzien zijn. Ik hoef hier geen voorbeelden te noemen. Talloze. Macro en micro.

Net als het leven is veinzen “vurrukkulluk” . Het houdt ons van de straat immers.
We willen namelijk graag belazerd worden waar je bij staat.
Daar kiezen we dan wel weer massaal voor.

Radicale belastinghervorming: het keukentafelgesprek

20140414 keukentafelgesprek

Den Haag 11/4/14. Nu de grootschalige decentralisatie van de zorg een groot succes dreigt te gaan worden staat stas Wiebes (VVD) in de startblokken deze “template” ook in te gaan voeren voor het belastingstelsel. Hij reageert daarmee op een pleidooi van Halbe Zijlstra (VVD) in de Volkskrant, die oproept tot een “radicale verandering”.

De bron
Ook de PvdA-ministers Asscher van Sociale Zaken en Dijsselbloem van Financiën zinspeelden recentelijk al op een aanstaande noodzakelijke herziening van het belastingstelsel. Het systeem is te ingewikkeld en moet drastisch vereenvoudigd worden, zo concludeert ook de commissie Van Dijkhuizen.

De gekozen invalshoek
Veel wil staatssecretaris Eric Wiebes (VVD) er nog niet over kwijt. Maar in de wandelgangen wordt al druk overleg gevoerd over de contouren van deze grote hervorming.
Waar Halbe Zijlstra wil dat de overheid zich uitsluitend nog bezighoudt met de kerntaken: “We moeten beseffen dat belastingen slechts één doel dienen: het innen van geld.”, wijst Samsom op het belang van maatwerk: “er valt nog veel te halen in het sociale en sterkere Nederland wat we voor ogen hebben.” Ook op dit punt lijken de coalitiepartijen elkaar wel te kunnen vinden.

De gekozen oplossing
“De argumentatie die voor de hervorming van het zorgstelsel gekozen is, sluit naadloos aan bij de voorziene hervorming van het belastingstelsel”, volgens een medewerker van Financiën die niet met naam genoemd wil worden. “De overheid int dan middels een simpel systeem de bulk van het benodigde geld.” “De gemeenten (die immers veel dichter bij de burger staan en ze persoonlijk allemaal kennen), gaat autonoom door het voeren van keukentafelgesprekken onderzoeken hoeveel er nog meer te halen valt. Ieder mens is immers anders. Maatwerk kan meer opleveren dan een of andere generieke schijf die onwetend op afstand door Den Haag wordt vastgesteld.” “Net als dat we iedereen gepaste zorg garanderen garanderen we hiermee dat iedere burger op maat voldoende en naar vermogen afdraagt”. “Wie zit er niet te wachten op een persoonlijk gesprek met een gemeentelijke belastinginspecteur die je optimaal kan adviseren over een gepaste leefstijl naar draagkracht?”

De gekozen voordelen
Hoewel de coalitiepartijen en gedoogpartijen nog een slag om de arm houden, heeft het er alle schijn van dat de voordelen (“grote lijnen”) opwegen tegen de nadelen (“uitwerking van de details”).

Waar de VVD en D66 hun zin krijgen (kleinere overheid, simpel belastingsysteem vanuit Den haag en lagere generieke belastingen), ziet ook de PvdA haar wens vervuld (door de gemeenten), om er werk van te maken dat belasting op maat door de “sterke schouders” kunnen worden gedragen.

CU en SGP zien in dat hiermee ook belastingfraude kan worden voorkomen. “Aan de keukentafel kan een goed opgeleide gemeenteambtenaar direct zien of de levensstijl in lijn ligt met wat de opgave is, respectievelijk waar er nog ruimte is voor aanpassingen”.

De VNG geeft desgevraagd aan dat zij uitstekend staat opgesteld om ook deze extra taak optimaal te kunnen uitvoeren. Daarbij gaan ze er wel vanuit dat de extra inkomsten die worden gegenereerd ook deels zelf door de gemeenten kunnen worden besteed. Niet onlogisch gezien het steeds zwaardere pakket wat de gemeenten voor de kiezen krijgen, aldus voorzitter Annemarie Jorritsma.

Van Rijn liet via zijn woordvoerder weten dat hij de ontwikkelingen nauwgezet zal volgen. De eerste resultaten van zijn keukentafelgesprekken zijn bemoedigend, en hij ziet (als volgende stap) mogelijkheden om deze keukentafelgesprekken over zorg meteen te combineren met de gesprekken over de belastingen. “Aangezien het een kwestie is van de balans tussen inkomsten en uitgaven kunnen daar nog grote synergie-effecten mee bereikt worden. De vraag, wat heeft u nog echt nodig, wordt immers toch al gesteld.”

De vakbonden staan niet direct afwijzend tegen deze verandering. Ze zien weliswaar dat de banen van duizenden rijksambtenaren hiermee op de tocht komen te staan, maar vertrouwen er op dat ze via een op te zetten omscholingstraject emplooi kunnen vinden in de gemeenten.
Staatssecretaris Jetta Klijnsma (PvdA) van Sociale Zaken en Werkgelegenheid ziet hier ruime mogelijkheden: “Da’s nou het leuke van onze werkgelegenheidsplannen: mochten ze niet aan de bak komen, dan kunnen ze toch middels vrijwilligerswerk met behoud van de bijstand direct hiermee aan de slag!”.

De tijd lijkt rijp voor een majeure verandering van het belastingstelsel. Historisch gezien werd een dergelijke verandering grofweg elke tien jaar ingevoerd ten gevolge van de “veranderende samenleving”. De laatste grote hervorming werd al weer dertien jaar geleden ingevoerd (2001).

Plaatje uit video: “keukentafelgesprek in Deventer” waar goed geïllustreerd wordt hoe enorm verrijkend een dergelijk gesprek kan zijn.

Meer lol met cholesterol

cholesterol
Komt een man bij de dokter, blijkt zijn cholesterolgehalte licht verhoogd. Daar krijg je (zegt ze) onverwijld een hartverzakking van. Geen nood: “Daar hebben we een pilletje voor”. “Vet gaaf” denk je nog even. Maar al die bijwerkingen voor het leven? En hij besluit gezonder te gaan leven. Blijkt echter ook maar zeer relatief. Help!

Cholesterol
Ik zal de lezer niet vermoeien met de diarree aan artikelen over cholesterol die over ons wordt uitgestort op het internet. Je zou ook al haast tot de conclusie komen dat die ader ook allang is dichtgeslibd.
Maar een paar breed gedeelde opinies wil ik (voor de loop van het verhaal) wel even kwijt.

Je hebt goede en slechte cholesterol. Slechte (LDL) zorgt voor de afzettingen, en de goede (HDL) werkt er aan deze weer op te ruimen. De ratio (totaal cholesterol/HDL) geeft een maat voor het risico op hart- en vaatproblemen. Wat getallen als de waarden “normaal zijn”:
Cholesterol: 2,6-5
Triglyceriden: 0,5-2
HDL: 0,9-1,7
LDL: <3,5
Ratio: 2,5-5

Persoonlijk aanvalsplan
Dat pilletje eerst maar eens afgeslagen. Ik kreeg meteen al ernstig last van hartkloppingen (“hebben we ook een pilletje voor”) toen ik de bijwerkingen zag. Bijwerkingen die overigens door de artsenij worden gebagatelliseerd. Ander onderwerp, maar de praktijk leert dat als er geklaagd wordt gerapporteerd deze niet in de statistieken worden verwerkt. “Niemand zit te wachten op de waarheid”, geldt ook hier. En zeker die farmamaffia houdt die deuren netjes gesloten. 1,5 miljoen Nederlanders (en stijgend) slikken die rommel. Voor het leven. Kassa!

Geïnspireerd door de al decennia lange en indringende campagnes van de hartstichting besloot ik met voeding een en ander te verbeteren tot acceptabele proporties. De pil kan altijd nog immers.

Rollebollen met de diëtiste. Inname drastisch aangepast. Kaasboer vervangen door de visboer en groenteboer. Over naar de biokip ipv varken. Koffiecreamer in de prullenbak. Kant en klare zooi komt het huis niet meer in. Frituur is omgebouwd tot plantenbak. Snacks vervangen door een enkele walnoot. Halfvol door mager. En natuurlijk: volle fruitschalen. Verder beweeg ik me een ongeluk.

Dat alles ondersteund door een geweldige internetsite: mijn voedingscentrum. Dagelijks ingeven wat de inname is en een haarfijne berekening (cijfers achter de komma) laat zien of de balans van de voeding op orde en gezond is.

Rijkelijk voorzien van welgemeende adviezen. Kom er nog maar eens om. Ik ben er toch al per dag weer een uurtje zoet mee om dat alles nauwgezet te fine-tunen. Met resultaat. Veel gezonder dan nu kan ik niet eten. Inleveren? Ja, maar alles voor de goede zaak toch?

Maar dan
Het lichaam werkt zelf om het hardst om cholesterol te produceren.
Slechts zo’n 30% van de cholesterol komt door voeding het lichaam in lees ik, tot mijn ontsteltenis, in brochure van de hartstichting. De rest worden door de genen bepaald. Bij de een meer dan de ander zo blijkt.

Nu slaat de totale verwarring bij me toe. Met (heel) gezonde voeding blijk je je cholesterolgehalte slechts met maximaal 10% te kunnen verlagen, zo stellen de experts! Peanuts dus.

Nadat ik die onwelkome boodschap even had laten bezinken schoot me de volgende gedachte door het hoofd: als dat werkelijk zo is, dan moet het omgekeerde toch ook waar zijn?

Moet de conclusie dan ook niet zijn dat als je héél ongezond eet (totale overgave aan de vermeende doodzonde!) je cholesterol gehalte slechts met 10% kan stijgen? Dat valt dan toch ook in de marge?

Maar als dat dan zo is, waar maken we ons met zijn allen dan zo ongelooflijk druk om?!?!

Plaatje: http://www.hartwijzer.nl/LDL-cholesterol.php

Over ziekenzorg en zieke zorg

anatomische les
10 jaar “marktwerking in de zorg”. Open concurrentie had moeten leiden tot lagere kosten in combinatie met hogere kwaliteit. En wat blijkt? De patiënt is er niet beter van geworden. En het “Jacobse en van Es” gehalte bij de zorgverleners steeg tot ongekende hoogte.  Een trieste balans.

Natuurlijk zal ik onmiddellijk toegeven dat er vele voorbeelden zijn van voorbeeldige zorg. Gelukkig maar. Maar ik zie ook een onophoudelijke stroom berichten die telkens aantonen dat vele zorgverleners creatieve oplossingen vinden om hun eigen broek op te houden waarbij tegelijkertijd de patiënt wordt uitgekleed. En korte bloemlezing:

Kiespijndossier Schippers: ze gaf de tarieven vrij van tandartsen. Zou tot lagere tarieven moeten leiden. Maar het omgekeerde was waar. De tarieven stegen met gemiddeld 10%. Ze had er al gauw tabak van en moest al snel haar keutel intrekken.

Maar om toch niet op een houtje te hoeven bijten en (weinig kieskeurig als ze zijn) declareert de gemiddelde tandarts inmiddels rond 4000 euro te veel aan de verzekering.

Diezelfde verzekeraars overigens die met gemak 500 miljoen aan advertenties besteden om (uiteindelijk slechts) 1 miljoen klanten over de streep te trekken over te stappen. Kan allemaal. Ze zijn immers verzekerd van giga winsten over de kromme ruggen van diezelfde klanten.

Dat kan weer door eenzijdige wurgcontracten aan te gaan met bijvoorbeeld de ziekenhuizen, zorgverleners en apothekers. En was je al klant (geworden) bij zo’n verzekeraar (Achmea in dit geval), dan wordt je door het ziekenhuis naar huis gestuurd omdat het geld op is.

Buffelen voor die lui die zich specialist noemen. Om de geldstroom op peil te zijn ze inmiddels ook specialist in het binnenharken van 100-en miljoenen aan onterechte declaraties. Je moet toch wat.

Haal je de dan een pil op bij de apotheker vanwege de inmiddels extreem hoge bloeddruk, dan krijg je de keus: of niets slikken, of een verplicht door de verzekeraar exclusief voorgeschreven spotgoedkoop kalktablet uit India  wat door de FDA in Amerika al lang verboden is.

Bittere pillen van de farma maffia. Betalen uit hun giga winsten (~100 miljard) met het grootste gemak 10-tallen miljarden aan schikkingen omdat ze de boel belazeren. Maar weigeren al 30 jaar nieuwe antibiotica te ontwikkelen tegen steeds maar resistenter wordende bacteriën. Reden: ze produceren liever pillen die je je hele leven moet slikken. Met een werkend antibioticum ben je binnen een week gezond immers. Dat is niet interessant voor ze. Aan de zorgvrager wordt niets gevraagd.

Je zou er toch zwaar overspannen van worden? De weg naar de psycholoog al gevonden? Daar word je alleen maar zieker van dan je al was: psychologen blijken bewust een hogere diagnose te stellen dan nodig om meer te kunnen declareren!

Een trucje dat ze overigens hebben afgekeken van de verpleeghuizen: “upcoden” heet dat met een mooi woord. Bewoners bleken al rap veel zieker te zijn dan eerder gedacht. Kassa!

Het zou te ver voeren alle disciplines in de zorg hier langs te laten komen. GGZ, huisartsen, fysiotherapeuten, zorgboerderijen etc. etc. concurreren zich kapot sinds de marktwerking is ingevoerd. Met name door nog creatiever te zijn dan je buurman voor eigen gewin. We praten hier over miljarden.

Nee, de “open concurrentie” in de zorg heeft heel wat beunhazen wakker geschud.

En “open” is die zorg al helemaal niet.
Ik kreeg vorige alweer een hartverzakking (niet verzekerd) toen ik berichten voorbij zag komen dat ziekenhuizen hun tarieven niet openbaar wilden maken. Het zou ‘immers’ gaan om “concurrentiegevoelige informatie”. Ja, je moet het maar durven bedenken.

Niets “open” dus. De prijsafspraken met verzekeraars zijn “geheim”!
De klant ziet pas wat het gekost heeft als via de verzekeraar de rekening op de mat valt…
Toch niet te geloven?

Stel je voor dat je als consument bij de AH, Hema, BCC, of wat voor winkel dan ook, pas de rekening mag zien als de aankoop al gedaan is.. Met ook nog een gerede kans dat die rekening voor iets anders is dan aangekocht is.. En er ook nog eens geen weg terug is.. Totale wanorde!

Kortom: nog een hele lange weg te gaan in de zieke zorg.

 

Plaatje: http://www.flickr.com/photos/ahmamsterdam/5184250780/  Anatomische les van Dr. Sebastiaen Egbertsz., 1601-1603

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 156 andere volgers