Aad Verbaast

te gek voor woorden eigenlijk

Tag archief: politiek

Over fossiele brandstoffen, subsidies en windeieren

3009481

Fossiele energiebaronnen lobbyen stevig om hun schoorstenen flink te laten roken. Het heeft ze geen windeieren gelegd. In het kielzog van de door hun opgeworpen rookgordijnen roeptoeteren politici van meest duistere snit dat schone energie economisch niet haalbaar is. “Het enige waar windmolens op draaien is subsidie” hoor je dan regelmatig uit die verdachte hoek. Vuile argumentatie.

Het IMF kwam vorige week met een duidelijk rapport over de wereldwijde fossiele brandstoffenindustrie met een verbijsterende conclusie: overheden subsidiëren de fossiele energiereuzen met 4750 miljard euro per jaar!

Geen klein bier. Dat is 6,5 procent van het mondiale bruto binnenlands product. Meer dan er mondiaal wordt uitgegeven aan gezondheidszorg (6%).

China subsidieert de fossiele industrie het meest (2.300 miljard), gevolgd door de VS (699 miljard), Rusland (335 miljard) en EU (330 miljard).

Een wereldwijde subsidiestop zou een CO2-reductie van 17 procent opleveren.

Ongelooflijke getallen. “Schokkend” was dan ook de typering die de IMF er zelf aan gaf.

Het bedrag is berekend door de kosten in kaart te brengen van de door hun veroorzaakte milieu- en gezondheidsschade. Kosten die nu niet in die energieprijs verwerkt zitten, maar uit heel andere potjes betaald worden. Overheidspotjes, die natuurlijk gevuld moeten worden door de belastingbetaler.

Daardoor worden we met zijn allen jaar in jaar uit op het verkeerde been gezet. De prijs van schone energie is dan immers niet meer te vergelijken met die van fossiele energie. En als de prijs niet vergelijkbaar is, maar wel als zodanig bestempeld wordt, worden er dus verkeerde keuzen gemaakt.

Het rapport is daar dan ook duidelijk over: door deze subsidie worden investeringen in schone energie feitelijk ontmoedigd. Dat hebben we dan ook gezien.

Nederland blinkt daar al jaren in uit. Nederland is een van de meest vervuilde landen in Europa (fijnstof met name). En Nederland loopt ver in de achterhoede van Europa wat invoering van schone energie betreft. 4,5% versus het gemiddelde van 15% in heel Europa.

En met de heersende korte termijnvisie (verkeerde ‘koopmansgeest’) kocht Nederland in 2014 meer kolen dan ooit om de centrales flink te laten roken. Omdat de prijs zo lekker laag was..

Wat Nederlandse cijfers. Per jaar gaat er 25 miljard subsidie (in de IMF definitie) richting fossiele energie. Dat is vele malen hoger dan alle investeringen die in windenergie worden gestopt! Niet de windmolens maar onze energiecentrales draaien op subsidie!

Wat mij verbijsterde was dat weliswaar de kranten wel een enkel kort stukje schreven over de publicatie van dit IMF rapport, maar waar bleef de politiek?

Politici die om elke scheet Kamervragen stellen, spoeddebatten aanvragen, reuring willen maken.

Maar nu hoorde ik niets.. Is dát niet minstens zo “schokkend”?

Bronnen (incl plaatje):
IMF rapport: http://www.imf.org/external/pubs/ft/wp/2015/wp15105.pdf
http://www.volkskrant.nl/dossier-klimaatverandering/imf-berekent-totale-subsidie-fossiele-brandstoffen-46-biljoen-euro~a4032570/

http://www.nrc.nl/nieuws/2015/05/19/imf-5-300-miljard-dollar-aan-subsidies-voor-steenkool-en-aardolie-is-schokkend/
http://www.duurzaamnieuws.nl/niet-de-windmolens-maar-de-kolencentrales-draaien-op-subsidie/
http://www.trouw.nl/tr/nl/4332/Groen/article/detail/3835072/2015/01/22/Energiebedrijven-verstookten-meer-kolen-dan-ooit.dhtml
https://cassandraclub.wordpress.com/2015/05/05/de-terugkeer-van-steenkool-in-de-nederlandse-energiehuishouding/
http://www.trouw.nl/tr/nl/4332/Groen/article/detail/3472945/2013/07/09/Luchtvervuiling-in-Noord-China-kost-2-5-miljard-levensjaren.dhtml
http://www.energieoverheid.nl/2015/02/18/eu-breed-groeit-duurzame-energie-nederland-blijft-ver-achter/

Terug lezen: https://aadverbaast.wordpress.com/2011/10/19/we-zijn-weer-europees-kampioen-nu-in-milieuvervuiling/

Op zoek naar een nieuwe uitdaging?

juncker
Je komt die vraag in vele personeelsadvertenties tegen. En wordt veelvuldig gebezigd (zonder vraagteken) door de sollicitant die tracht een goede beurt te maken. Een onzinnige gewoonte. Zowel werknemer als werkgever zijn op zoek naar heel wat anders. De politiek kent weer heel andere regels. Hoe kan het ook anders.

Werkgever
In de huidige kopersmarkt voor werkgevers worden torenhoge eisen gesteld aan de potentiële werknemer. Uit de stapel brieven worden enkel die enkele kandidaten geselecteerd die op papier ruim voldoen aan de gestelde eisen. De afvalligen krijgen dan een standaard briefje met de opmerking dat je niet optimaal past in het gevraagde functieprofiel. En nee, dan hoef je echt niet een briefje terug te sturen dat je verbaasd bent over die afwijzing omdat dat nou juist onderdeel was van die (gevraagde respectievelijk gezochte) uitdaging, toch?

Word je al uitgenodigd, dan moet je middels kruisverhoren bewijzen dat je naadloos past in de aangeboden functie en organisatie. Alles onder de gouden stelregel: bij enige twijfel niet doen!

Kortom: ze doen er alles aan om geen enkele uitdaging aan te willen gaan met de mogelijk nieuwe werknemer. Is het dan redelijk te verwachten dat die nieuwe werknemer het wel als een uitdaging ziet?

De werknemer
Ik heb (in een vorig leven) vele gesprekken mogen voeren met kandidaten voor een vacante functie.
Tot vervelens toe heb ik die standaard volzin mogen aanhoren als ik vroeg waarom ze solliciteerden.
Ik liet dat dan maar even. Het gaf de kandidaat altijd wel een goed gevoel als hij/zij dacht een ijzersterk punt gescoord te hebben.

Als ik dan (later in het gesprek) vroeg naar de redenen waarom ze van baan wilden veranderen dan kreeg ik veelal een mere à boire te horen aan klachten. Niet eens met het gevoerde beleid, slecht functionerende organisatie, bedrijf wat van geen kanten liep, markt niet aantrekkelijk, producten niet passend en ga zo maar door.

Hoe vaak kreeg ik niet een verward gezicht als ik dan concludeerde dat ik niet snapte waarom hij/zij dan hier solliciteerde. Het had er immers alle schijn van dat bij het huidige bedrijf er meer dan genoeg uitdagingen voorhanden waren. En dat ik lang niet zoveel uitdagingen kon bieden als hij/zij nu al had!

En dan dit. Ooit juist een goede functiebeoordeling gegeven omdat de werknemer aangaf dat zijn matig presteren nu juist was omdat de functie zo’n enorme uitdaging bleek voor hem/haar? Iets waar ze beiden immers naar op zoek waren geweest? Ik ben dat nog niet tegengekomen.

Nee, kijken we wat dieper in de ziel van zowel werkgever als werknemer, dan zijn ze eigenlijk op zoek naar een verbond waar beiden partijen hopen dat de functie uitgevoerd kan worden met “twee vingers in de neus”.

Maar ja, dat is, vreemd genoeg, niet ‘politiek correct’ om dat op tafel te leggen.

Politiek correct
Komen we vanzelf toch weer op de politiek terecht. Daar, moet ik tot mijn verbijstering toegeven, zijn ze toch iets verder op het punt van deze vermeende ‘politieke correctheid’.

Voor belangrijke functies worden politici aangesteld waar het CV veelal geen enkele relatie lijkt te hebben met de eisen aan de functie. Politici durven die uitdaging toch aan met het grootste gemak. “Veel te doen”, maar tegelijkertijd de indruk wekken dat je het met “twee vingers in de neus” kan uitvoeren. Dan ben je “de juiste man, op de juiste plek, op de juiste tijd”. Maak je ook nog eens een grote kans op snelle promotie. Om dan vervolgens geruchten over die nieuwe functie direct hard te ontkennen door te zeggen dat je nog genoeg uitdagingen hebt in je huidige functie.
Dijsselbloem scoort hoog op al deze punten zo blijkt.

Vorige week werd besloten dat Jean Claude Juncker (Jan Kloot voor intimi) de kar mag gaan trekken in Brussel als kopstuk van de Europese Commissie. Cameron verbaasde zich (terecht) dat een man die sinds mensenheugenis elke wandelgang daar heeft bewandeld daar ook de hervormingsagenda moet gaan uitvoeren. Of in andere woorden: waar rook (hij is verstokte roker) is, is geen vuur. Is hij dan de man die de “strategische agenda” (komt van Rompuy nu op de valreep mee aanzetten) zal gaan uitvoeren? ‘Oude wijn in oude zakken’ kan je verwachten zeker als je ook nog eens een verwoed drinker bent.

Dan pas je ‘dus’ naadloos in die functie. Ze zijn daar immers ook helemaal niet “op zoek naar een nieuwe uitdaging”.

Het vurrukkullukku veinzen

europees parlement

Op 22 mei (hier) sleept menigeen zich weer naar de stembus om een Europees parlement te kiezen. “Feest van de democratie” wordt er dan geroepen. Maar ja, er wordt wel meer geroepen. En als je dan stemt dan veins je te weten waar je op stemt, en op wie, en waarom. En wat blijkt? Niets is minder waar.

De opkomst zal weer “dramatisch” laag zijn. Dat verbaast niemand. Het is niet meer te begrijpen hoe de besluitvorming plaatsvindt. Laat staan hoe je die nog met je stem zou kunnen beïnvloeden.
En verrassend inkijkje gaf de docu “de slag om Europa” afgelopen week (kijken als je die nog niet gezien hebt!).

Daar werd weer even duidelijk in beeld gebracht hoe politici veinzen de waarheid in pacht te hebben. Opvallende verschillen tussen al deze ‘waarheden’. Binnen partijen wordt met het grootste gemak en dus met grote regelmaat anders gestemd en gedacht in Den Haag dan in het Europese Parlement. Stemmen verwateren nog verder dan de al homeopathische verdunningen door afgedwongen partijdiscipline op Europese schaal.

En toch veinzen al die politici in hun peperdure campagnes dat als je je stem aan hen geeft het dan allemaal wel goed komt. Koek en ei. Of het nu minder- minder is, meer-meer, of anders. Feodaal dan wel federaal. Ook definities waar menigeen nog op zou moeten studeren aangezien ze voor velerlei uitleg vatbaar blijken te zijn. Roeptoeteren is de standaard.

Wat er dan vervolgens met je stem gebeurt blijft ook volkomen duister. Zelf gaan ze nog een stap verder: je geeft ze (wie?) niet alleen een stem maar daarmee ook nog eens “mandaat”. Levensgevaarlijk natuurlijk. Mag je in de krant lezen (als het er al in staat) wat ze daarmee allemaal uitgevreten hebben. Als ze al iets uitvreten. Of elkaar in de fractie al de tent uit hebben gevochten.

Er wordt wat afgeveinsd in de politiek. Maar ook door de burger, door de machtige lobby van de industrie (meer lobbyisten in Brussel dan ambtenaren). Ach, door wie niet? Accountants, de farmamaffia, de advocatuur, de banken, de makelaardij, grootgrutters, noem ze allemaal maar op. Om maar over het veinzen in persoonlijk relaties te zwijgen.

Is dit dan op de valreep een pleidooi voor “total honesty”? “Zeggen wat je denkt, en doen wat je zegt”?
Absoluut niet! De ramp zou niet te overzien zijn. Ik hoef hier geen voorbeelden te noemen. Talloze. Macro en micro.

Net als het leven is veinzen “vurrukkulluk” . Het houdt ons van de straat immers.
We willen namelijk graag belazerd worden waar je bij staat.
Daar kiezen we dan wel weer massaal voor.

Mark Rutte en zijn “goede hoop”

knutselen-met-wcrol
De Algemene Politieke Beschouwingen” zijn weer achter de rug. Rutte verwees er (vooraf) naar als “het politieke hoogtepunt van het jaar”. Tja, dat geeft natuurlijk al te denken. Achteraf verwijst hij naar zijn “goede hoop”. Daar kan je natuurlijk trots op zijn. Maar hoe je een drol ook draait of keert, er zit altijd een luchtje aan.

“Hoogtepunt”?
Twee dagen een Tweede Kamer waar bijna elke zetel is bezet. Uitkijkend op het welhaast voltallige kabinet dat omgekeerd weer uitkijkt op alle aanwezigen. Met zo’n stoelgang wek je toch de illusie van een behoorlijk aandrang. Dan zou je toch verwachten dat er nog wel iets in elkaar geflanst kan worden.

Het begon al meteen met de Wilders die meldde dat hij overal schijt aan had. Met stront gooien is zijn specialiteit immers. Omringd door drekvliegen (Scathophagidae) veegde hij meteen zijn gat af met het hele kabinet. Gek genoeg waren er een aantal partijen die daarin meegingen. Ook zij aan de rol.

Toen dit vuiltje was weggewerkt kon het echte drukken dan toch eindelijk beginnen. Een moeizaam proces van duwen en trekken. Probeer er maar eens iets uit te krijgen als de stop er op zit.

Rutte (pas aan de beurt op de 2e dag) druk roeppoepend dat overal over gepraat kon worden. Da’s mooi natuurlijk. Maar steeds duidelijker werd het dat hij er alles aan deed om dat niet hier, in dit kleinste kamertje van het politieke huis, te doen maar daarbuiten. Een vorm van wildpoepen waar de Kamer zich maar bij moest neerleggen. Een bizar schouwspel.

Twee dagen lang een diarree aan woorden in combinatie met een politieke besluitvorming die grenst aan ernstige obstipatie. Na twee manjaar ‘werk’ (!!) daar werd een verbijsterende resultaat opgetekend:  dat Dijsselbloem mocht gaan bellen om partijen te verzoeken om in een achterafkamertje te gaan praten. Om te kijken of er nog iets in gezamenlijkheid gedraaid kon worden. Hij verwees nog net niet naar “elkaars nieren proeven”, maar veel meer was het niet.

Je moet maar durven dit te beschouwen als “het politieke hoogtepunt van het jaar”. Een trieste stelling van onze Minister President. Maar als een kip zonder kop die van de leg blijkt te zijn verwijst hij alsnog naar zijn “goede hoop”. Niet iets om een puntje aan te zuigen.

Dieptepunt
Als een politiek hoogtepunt alle kenmerken van een dieptepunt heeft dan zijn we wel erg diep gezonken met het schip van Staat. Dat is dan ook zo. Het is crisis. Een politieke crisis.
Veel meer kan ik er niet van maken.

Change blindness. De beslissende factor


Verbijsterend, maar het menselijk brein is eenvoudigweg niet in staat om belangrijke wijzigingen waar te nemen. Ook al gebeurt het letterlijk voor je ogen. Sterker nog: het brein negeert die doelbewust. Dat verklaart veel natuurlijk.

Change blindness.
Hier geen exposé over wat het nou precies inhoudt. Staat in de link, en test jezelf maar met de volgende voorbeelden. Aanrader. Je zult versteld staan.

Filmpje over de kaarttruc. Opletten!
Of nog een bekend experiment in dit kader: de persoonswissel.
Nog drie filmpjes waar je brein bijzondere info niet eens registreert..
Nu met elkaar afwisselende plaatjes: zoek de verschillen. Nog een paar. Moeilijk!

Punt gemaakt? Voor mij wel. Tot mijn ontsteltenis heeft ook mijn brein heeft er voor gekozen zeer selectief waar te nemen. Geen prettige wetenschap voor me. Dan maar het beste er van te maken. Hoe?

De beslissende factor.
Het blijkt dat de menselijke geest een te beperkte capaciteit heeft om alles te verwerken wat er aan informatie binnenkomt. Dus wordt de keus gemaakt om zich op enkele aspecten (veelal details) te concentreren, en de rest maar te laten voor het is, ook al is een wezenlijk onderdeel van het hele plaatje.
Wordt echter die grote verandering zichtbaar gemaakt (iemand wijst je er op bijvoorbeeld), dan blijkt ineens dat het brein dat wel meteen verwerkt. Je het gevoel gevend dat je je wel voor de kop kunt slaan dat je dat niet gezien hebt! Het is toch overduidelijk!

Kijk, daar kan ik wel wat mee.
Ik moest natuurlijk meteen aan politici denken. Geen oog voor het hele plaatje dat continu aan grote veranderingen onderhevig is, en enkel maar details zien. En daar altijd maar achter aan hollen als een “blind paard”. Zitten al jaren/eeuwen in deze politieke crisis.

Dat moet dan toch een overduidelijk geval van “Change Blindness” zijn?

Een zekere mildheid kwam zelfs over me. Ze zijn net mensen! Zou er dan toch een zeker begrip voor ze bij me kunnen ontstaan? Het zal toch niet waar zijn?

Maar die mildheid bleek gelukkig van korte duur te zijn. Even het hele plaatje tot me nemend blijkt dat er een belangrijk verschil is met echte mensen: Ook al wijs je ze er op. Politici zien nog steeds de wijzigingen in het hele plaatje niet.

Blijft natuurlijk de vraag of ze het niet willen zien, of dat ze het niet kunnen zien. Beide geeft te denken. Maar ja, daar moet je dan wel een enigszins normaal werkend brein voor hebben. Kom er nog maar eens om. Zal wel iets met natuurlijke selectie te maken hebben.

 

Noot: plaatje komt hier vandaan

Buiten Beeld wegens Verbouwing Bovenkamer

Het is weer zover. Twee maandjes in retraite in een poging de bovenkamer weer op orde te krijgen. Dan maar even niet bloggen, reageren op collega-bloggers, twitteren en feestboeken. Het neurale netwerk wordt onderworpen aan een grote onderhouds- en opknapbeurt. Hoog tijd om de aansluiting weer te vinden.

Hersenmodellen.
De zintuigen en dus het brein hebben het weer zwaar te verduren gehad. Want zeg nou zelf, geen touw meer aan vast te knopen wat er allemaal over ons uitgestort wordt. Rioolpolitiek. Met als ultiem dieptepunt politici die ons willen doen geloven dat ze over hun eigen schaduw heen kunnen springen. Een nieuwe kermisact die balletje-balletje moet gaan overtreffen. Het blijft oplichting hoe je dat ook draait, keert of presenteert.
Hoog tijd om ook hun eigen schedel op te lichten om te onderzoeken of er sprake is van een ernstige schimmelinfectie, breinrot, lekkage, pseudologia fantastica, dan wel vastgelopen raderen en kromme wissels. Mijn diagnose mag duidelijk zijn: de combinatie van dat alles.

Mijn inmiddels gistende en overmatig borrelende bovenkamer eist onmiddellijke een grote beurt. En weigert nog langer te worden overladen met rotzooi uit hun achterkamertjes. Te dienen als hun stortplaats, hun vuilverbrandingsinstallatie met hun drogredenering dat ik daar dan weer schone energie uit zou moeten kunnen putten. Er zijn grenzen. Genoeg is genoeg.

Zelf worstel ik nog met het ontwerp van voorkeur voordat de grote verbouwing gaat plaatsvinden. Wordt het het input = output model? Maar ja, dan kan er van enige toegevoegde waarde geen sprake zijn. Bagger er in, bagger er uit. Ga ik voor de fuzzy logic benadering? Alom geprezen in de meet- en regeltechniek voor een nauwkeurige afstemming. Of voor de chaostheorie? Heeft wel wat in tijden waar van enige ordening in het bestel geen sprake meer is.

Vooralsnog laat ik maar even de boel de boel. Eerst maar eens beginnen met, opruimen, leegmaken, ontkalken, ontstoppen, schoonmaken, stevig oliën en doorsmeren. Genoeg te doen.
Met een brein dat hopelijk dan weer net zo soepeltjes loopt als hieronder wordt weergegeven. Opgeruimd staat netjes.


 

Begin juli ben ik weer van de partij. Ik wens iedereen in de tussentijd veel sterkte met het hoofd boven water houden. Het wordt een hete zomer vol schone beloften.

Vanmiddag kwam er op de valreep al weer eentje langs: “We zijn er uit”! Waaruit?
“Een principeakkoord!” Hebben politici dan principes?

Het wordt hoog tijd dat ik ga. Even afstand neem. Ik kan het allemaal niet meer bevatten.

De Succesformule. S = I x V x G


1 X 1 X 1 = is 1.
Een dekselse uitdaging dat te halen. Succes is gelijk aan de kwaliteit van het idee maal de verkoopkracht maal de factor geluk. De kunst is hoog te scoren op de drie factoren. Gaat er eentje de mist in is dan is geen eer meer te behalen. Resultaten uit het verleden zijn geen garantie voor de toekomst.

Succes
Nauw gerelateerd aan de eigen doelstelling(en) natuurlijk. Wat voor de één succes is kan voor de ander een gruwel zijn.
De formule is universeel. Het betreft alle aspecten des levens. Vriendschappen, carrière, relaties, seks, rijkdom, beleving, zakendoen, politiek, oorlog en vrede, bloggen, gezondheid en wat al niet meer zij. Macro is wederom micro. En vice versa.

Idee (de kwaliteit er van). Schaal van 0 tot 1
Alles begint met een idee, een vondst. Meestal worden ideeën geboren uit een frustratie met de wil deze te veranderen. Goede ideeën worden meestal geboren op de vreemdste momenten op de vreemdste plekken. Het kan al helpen die op te zoeken.

Verkoopkracht . Schaal van 0 tot 1
Na het “Eureka-gevoel” begint het pas. Hoe het ‘in de markt’ te zetten. Aangezien we altijd afhankelijk zijn van anderen is het een hele kunst dat ‘fenomenale idee’ ook over te kunnen brengen.
In het uitzonderlijke geval dat het succes in volstrekte onafhankelijkheid kan worden behaald, dan nog is verkoopkracht van belang. Je moet er immers wel zelf in geloven. Al een hoge barrière voor de twijfelzuchtigen onder ons.

Geluk Schaal van 0-1
Belangrijke (en onzekere) factor die nog al eens wordt onderschat. En veelal pas begrepen wordt als iets tot groter verrassing helemaal mislukt. De uitdrukking “dikke pech” is ons aller bekend. Kun je geluk afdwingen? Slechts ten dele. Meestal zit die al verwerkt in de twee eerdere factoren. Wat nog wel eens wil helpen is je te begeven in een omgeving waar de kans op de geluksfactor hoger is dan elders.

Grote verschillen
Het bovenstaande even laten bezinken en je zult al snel tot de ontdekking komen dat er verbijsterende verschillen zijn per onderwerp per factor die het succes bepalen.

Drie onderwerpen als voorbeeld
Seks: geweldig idee (score al gauw tegen de 1). Met het risico al gauw tegen de beperkingen van de verkoopkracht aan te lopen. Om over de geluksfactor nog maar niet te spreken.

Politiek: de idee-factor scoort gemiddeld beneden alle peil. Verkoopkracht daarentegen weer hoog. Daar wordt dan ook alle aandacht op geconcentreerd. De factor geluk kan het verschil maken.

Meedoen aan de loterij: slecht idee. Mogelijkheden van de factor verkoopkracht zijn nihil, en beperkt zich slechts tot de aankoop van een lot. Toch hebben miljoenen hun hoop op succes gevestigd op die ene factor: de geluksfactor.

Waarom dit blog
Allemaal niet zo ingewikkeld: het leek me wel een goed idee.
En ik gun en wens iedereen van harte succes.
Bij deze!

Hou jij ze dom, dan hou ik ze arm


Terwijl de politiek er alles aan doet om te bewijzen dat ze onmachtig zijn de wereld te besturen, zijn er boze tongen die beweren dat dat helemaal geen ramp is. Ze besturen de wereld ook niet. Dat doen anderen voor hun. Drie gremia die samen de touwtjes in handen hebben: Bilderberg, de Trilateral Commission en de Council of Foreign Relations. Een verrassend inkijkje met wat ‘name-dropping” in deze blog.

Bilderberg Group:
Mede opgericht door Prins Bernard (1954). Old Boys wereldwijd netwerk. Mede opgericht omdat het “Westen” zich zorgen maakte dat er invloed verloren zou gaan bij de VN (!).
Een illuster gezelschap van rijken der aarde, politieke kopstukken, captains of Industry (voornamelijk banken) en royalty. Komen jaarlijks bijeen. Gesloten, “invitation only”. 120 deelnemers, 2/3 uit Europa, rest VS.
Officiële website, maar geen officiële ledenlijst. Niet iedereen wil dat aan de wereld laten weten.
Opvallende namen: Mario Monti (nu premier zakenkabinet Italië). Sutherland (hou die in de gaten, Goldman Sachs). Hier nog een lijstje met leden opgesplitst naar ‘branches’.
Nederlanders in 2011: Beatrix, Victor Halberstadt (Professor, adviseur Goldman Sachs), Udi Rosenthal.
2010: Beatrix, Jan Hommen, Victor Halberstadt, Nout Wellink, Alexander Rinnooy Kan.
In 2009 zaten Ballin, Wijers, Kroes, van de Veer, en de Hoop scheffer ook nog aan.

Trilateral Commission
Opgericht door David Rockefeller  in 1973. Hij was (is nog steeds) lid van de Bilderberg Groep maar stoorde zich er aan dat Japan niet ‘mee mocht doen’ daar. Nu een indrukwekkend wereldomspannend netwerk.
Met nog meer opvallende namen: Belangrijke rol voor Mario Monti (daar heb je hem weer), Papademos, Sutherland (ook weer). Nederlanders: Ruding, Wijers (weer), Wellink (weer), Voorhoeve.
Officiële website, inclusief ledenlijst. Omschrijven zichzelf als een “kleine groep” die slechts een paar keer per jaar bijeenkomt. Inmiddels nog machtiger geworden dan de Bilderberg groep.   

Council on Foreign Relations (CFR).
Ongeveer 100 jaar geleden al opgericht. Een Amerikaans onderonsje om het international beleid te ontwikkelen en wereldwijd uit te dragen. Nu verworden tot een Neo-con platform. En wordt veelal in verband gebracht met “World domination”.
Officiële website. Met klinkende namen. En jawel: David Rockefeller duikt alweer op. Als Honorary Chairman.  Zijn naam is tevens verbonden aan de “denktank” van dit selecte gezelschap: de David Rockefeller Studies Program..

Je hoeft geen adept van complottheorieën te zijn om te kunnen bevroeden dat dit triootje (iedereen doet het met iedereen immers) de grote lijnen uitzet, waar de politici ingezet worden om de details uit te werken en de stemmers zover te krijgen dat ze stilzwijgende meerderheid worden.

De moderne invulling van “hou jij ze dom, dan hou ik ze arm”.

Over beroepsziekten en de vergeten beroepsgroep


Het Nederlands Centrum voor Beroepsziekten (NCvB) luidt de noodklok.Terecht. Het aantal beroepsziekten stijgt snel. Op de lijst staan er al ruim 100. Werken is levensgevaarlijk! Een omvangrijk rapport beschrijft alle gevaren daar van. Doorspittend lees ik dat een belangrijke beroepsgroep geheel buiten deze analyse is gebleven: de politicus. Lees en huiver.

Onbegrijpelijk deze omissie. Terwijl de bewijzen zich toch dagelijks opstapelen dat hier van chronische en meervoudige ernstige ziektebeelden sprake is.

Uw razende reporter luidt de eigen noodklok met klepel. En is op eigen houtje een onderzoek begonnen. Met schrikbarende resultaten! Een kort overzicht van reeds vastgestelde diagnosen:

Narcisme
Tunnelvisie
Bindingsangst
Dwangneurose
Slechtziendheid
Slechthorendheid
Bewustzijnsstoornissen
Repetitieve Argumentatie Manie (RAM)
Cognitieve stoornissen
Struisvogelsyndroom
Pathologisch liegen
Mentale retardatie
Geheugenverlies
Elleboogklachten
Dubbele tong
Olifantenhuid
Schizofrenie
Autisme
Apraxie
Staar

Mogelijk dat ik er nog enkele vergeten ben. Suggesties welkom uiteraard. Het is slechts een eerste tussenstand van dit wereldwijde onderzoek.

Het vervolgonderzoek zal zich met name richten op de vraag of deze ziekten een gevolg zijn van het beroep, of reeds moeten zijn opgelopen voordat de beroepskeuzetest  suggereert voor dit beroep te kiezen.

Duidelijk is al wel dat in deze beroepsgroep collega’s uiterst vatbaar zijn voor het virale karakter van deze ernstige aandoeningen. Zou je al niet ziek zijn, dan zou je er toch doodziek van worden.

10 jaar oorlog in Afghanistan. Hoe lang nog?


7 oktober 2001. Bush: “On my orders, the United States military has begun strikes against al Qaeda terrorist training camps and military installations of the Taliban regime in Afghanistan. These carefully targeted actions are designed to disrupt the use of Afghanistan as a terrorist base of operations, and to attack the military capability of the Taliban regime.”

Om na die lange preek te eindigen met: “We will not waver; we will not tire; we will not falter; and we will not fail. Peace and freedom will prevail. Thank you. May God continue to bless America.”

Na 10 jaar strijd, met (inmiddels) meer dan 150.000 soldaten (Obama deed er nog een schepje bovenop:”surge strategy”), is van die oorspronkelijke plannen niets terechtgekomen. Het land is onveiliger dan ooit. De marionetten regering (en parlement)  is corrupter dan ooit. De chaos is compleet.
De Amerikanen en de “alliantie” denken na over de strategie om nog met enigszins opgeheven hoofd dit slagveld te kunnen verlaten. Als dat ooit nog gaat lukken.

Karzai in een recent interview voor de BBC: “We’ve done terribly badly in providing security to the Afghan people and this is the greatest shortcoming of our government and of our international partners”.

Stanley A. McChrystal  De inmiddels gepensioneerde (moest aftreden vanwege kritiek op zijn ‘bazen’) oud-commandant van de ISAF komt ook schoorvoetend uit de kast: “we zijn nog maar halverwege”. En dat het ‘avontuur’ begonnen was (en nog steeds geldt) met een “frighteningly simplistic” zicht op een land als Afghanistan. De doelen zijn nog lang niet bereikt, zegt hij. Obama daarmee weer tegensprekend. Die leeft nog tussen “hope” en vrees voor een “change” na de volgende verkiezingen.

Obama (22 juni 2011): kondigt aan dat voor de verkiezingen de “surge” force (33.000 man) deels weer terug zal zijn. “America, it is time to focus on nation building here at home,” en over de militaire campagne durft hij te stellen: “meeting our goals”.
Op 7 oktober zegt hij: “After a difficult decade, we are responsibly ending today’s wars from a position of strength,” en brabbelt nog wat over: “Thanks to the extraordinary service of these Americans, our citizens are safer and our nation is more secure. In delivering justice to Osama Bin Laden and many other al-Qaeda leaders, we are closer than ever to defeating al-Qaeda and its murderous network,”.

Amerika mag zich dan veiliger wanen, Afghanistan is het zeker niet, over “meeting our goals” (“peace and freedom will prevail”) gesproken.

Nathalie Righton, correspondent voor de VK in Afghanistan, gaf ter gelegenheid van het ‘dubbel lustrum’ een inkijkje bij P&W. Het wordt steeds onveiliger in Afghanistan.”. En op de vraag waarom politici zo vaak een ander beeld schetsen, kwam als antwoord dat politici geen idee hebben waar ze het over hebben omdat als ze daar op bezoek zijn ze de muren van de legercompounds niet durven te verlaten vanwege de onveiligheid. Informatie van mensen van de straat zullen ze dus niet krijgen. Beslissingen worden genomen op basis van vertekende beelden. Daar mogen we het mee doen.

Inmiddels is er meer dan 60 miljard dollar in het land gepompt aan hulp. Amerika betaalt meer dan een miljard dollar per maand om de (opgeleide?) Afghaanse soldaten en politieagenten hun salarissen en uitrusting te betalen. 12 miljard per jaar. Afghanistan kan dat natuurlijk niet ophoesten met een BNP van ongeveer 20 miljard dollar. Ter vergelijking: het Nederlandse defensie budget is 8 miljard en daarop moet nog eens een miljard bezuinigd worden. Kunnen ze dat ooit betalen? Natuurlijk niet.

En wat zegt de Taliban? Volgens Nathalie het volgende: “zij hebben de horloges, wij hebben de tijd”.

En dan vind ik ineens een artikel op de website van globalresearch.ca. Met de volgende conclusie:

The real goal of the operation is not to “protect the American people.” Rather, it is to create a network of permanent military bases in an energy-rich and geostrategically important region that the U.S. Empire has targeted for enduring domination. The U.S. effort can kill thousands of Afghans and destroy their villages but it will not succeed in liquidating the resistance of the people. From Vietnam to Afghanistan—the Pentagon Brass have learned nothing.”

Het wordt tijd dat de (westerse) wereld dat eens gaan inzien. Of liever eerder had ingezien. Maar daar is het nu te laat voor. 10-tallen jaren te laat al.
 

Noot: Hier een selectie van eerdere blogs van me over en gerelateerd aan Afghanistan. Als je de tijd hebt..
11/2010: https://aadverbaast.wordpress.com/2010/11/02/zakken-met-geld-en-arme-zielen-3/
10/2010: https://aadverbaast.wordpress.com/2010/10/29/culturen-laten-zich-niet-kapittelen-3/
12/2009: https://aadverbaast.wordpress.com/2009/12/02/irak-afghanistan-en-uiteindelijk-iran-olie-op-het-vuur-2/
11/2009: https://aadverbaast.wordpress.com/2009/11/04/afghanistan-de-bodemoorlog-2/
01/2009: https://aadverbaast.wordpress.com/2009/01/29/internationaal-terrorisme-de-internationale-leugen-2/
01/2009: https://aadverbaast.wordpress.com/2009/01/18/na-911-kent-%c2%93proportionaliteit%c2%94-geen-grenzen-meer-2/
08/2008: https://aadverbaast.wordpress.com/2008/08/11/georgie-wie-heeft-de-leiding-2/
01/2008: https://aadverbaast.wordpress.com/2008/01/28/oorlog-het-is-al-lang-oorlog-en-dat-zal-alleen-maar-erger-worden-2/
12/2007: https://aadverbaast.wordpress.com/2007/12/15/regeren-is-vooruitzien-terugkijken-ook-het-uruzgan-dossier-2/