Aad Verbaast

te gek voor woorden eigenlijk

Tag archief: belasting

Water naar de zee dragen

douchen

Gemiddeld gebruiken we als Nederlander 120 liter water per dag. Zo’n 44 kubieke meter per jaar. De douche slokt het meeste water op: 52 liter (19 kuub). En dat in tijden dat waterschaarste wereldwijd één van de grootste problemen is. We worden dan ook op de huid gezeten flink te besparen op water.

Ik ben als begaan wereldburger natuurlijk niet de beroerdste om mijn steentje bij te dragen door eens stevig te besparen op mijn eigen waterconsumptie. Mooi voornemen van me voor vorig jaar. Ik ging er helemaal voor!

Stevig geïnvesteerd aan waterbesparende doucheslangen, douchekoppen, en badkranen. Keuken- en wastafelkranen laat ik zo kort mogelijk lopen. Maximaal een piesstraaltje als je al iets af wilt spoelen.
De wasmachine loopt enkel op de zuinigste waterverbruiksprogramma’s. Afwasmachine losgekoppeld en in de tuin gezet.
Wc’s worden als het effe kan niet of op zijn minst met zo’n zuinige knop doorgetrokken. Ik ben verwoed wildplasser inmiddels. Badderen is er niet meer bij. Douchen met de korte kookwekker.
De tuin sproeien? Natuurlijk niet. Zwembad? Kan natuurlijk al helemaal niet meer. Volgestort met aarde.

Mijn gouden standaard is inmiddels verschoven van ‘heerlijk schoon en fris’, naar ‘nihilistisch wassen en spoelen’. Het enige wat nog wel echt schoon is is mijn geweten. Ik had immers letterlijk en figuurlijk mijn stinkende best gedaan!

Vol verwachting klopte dan ook mijn hart om te zien wat het in een jaar had opgebracht. In volume, maar ook in de portemonnee natuurlijk. Dat moest heel wat gaan schelen. Geld verdienen als water, dacht ik nog.

En jawel: in heb in plaats van mijn 40 kuub (ik zat al 10% onder het gemiddelde), maar 30 kuub water gebruikt in een heel jaar. Da’s wel mooi even 25% minder. Waauw.. Top! Missie geslaagd! Ik heb ze daar even een figuurlijk en inmiddels letterlijk een poepie laten ruiken!

Maar mijn vurig enthousiasme werd al gauw afgeblust.. Toen ik de financiële jaarafrekening kreeg.

Huh? Ik mocht slechts minder dan een tientje (voor het hele jaar) minder af rekenen ten opzichte van het jaar er voor.

Hoe dat kan? Dus maar eens goed uitgezocht. Verbijsterend weer. Dat zit zo namelijk.

Er komt heel wat bij kijken om schoon water je huis in te krijgen, en weer af te voeren.
Drie instanties (in mijn geval) innen de waterpenningen: WMD voornamelijk voor de aanvoer en de gemeente voornamelijk voor de afvoer. GLBT voor de verwerking daarvan.

Zij slaan me aan voor de volgende vaste kosten:

WMD:
63,60 Vastrecht

Gemeente:
43,50 Rioolrechten: kosten eigenaar
103,50 Rioolrechten: kosten gebruiker

GLBT:
93,47 Watersysteemheffing gebouwd
105,46 Watersysteemheffing ingezetenen
60,49 Zuiveringsheffing eenpersoonshuishouding

Totaal aan vaste kosten per jaar telt dit inmiddels al op tot 470,02 euro!

Let wel: dat ben ik al kwijt zonder nog maar één druppel water gebruikt te hebben!!

De variabele kosten zijn (geïnd door de WMD):
16,50 euro Drinkwater verbruik: 30 kuub à 0,550
10,00 euro Belasting op drinkwater: 30 kuub á 0,333
1,59 euro 6% BTW

Huh?? De totale variabele kosten voor die 40 kuub water is maar: 28,08 euro???!!!
Grofweg een eurootje per kuub?? Een eurootje voor wel 1000 liter??

Dus de variabele kosten maken slechts 6% uit van de totale jaarkosten?
Die 25% besparing (10 kuub) op waterverbruik leverde me ongeveer 10 euro op. Ongeveer een halve eurocent per dag… Op een totale uitgave ongeveer 500 euro.. Dat is zegge en schrijve 2%..

Beste lezer, is dat niet van de idiote? Hoezo financiële prikkel om op water te gaan besparen?
Die is er dus helemaal niet.. Water naar de zee dragen.

Wat zal mijn tuin er weer sappig uit gaan zien deze zomer. En wat zal ik weer fris en fruitig ruiken komend jaar. En met dit mooie vooruitzicht ga ik eerst maar weer eens heerlijk uitgebreid badderen.

Na mij de zondvloed beste mensen. Dat extra tientje voor al die extra waterpret kan bruin (inmiddels, maar niet lang meer) nog wel trekken.

P.S.: plaatje komt hier vandaan: http://www.habitos.be/nl/interieur/de-douche-61/

 

 

Radicale belastinghervorming: het keukentafelgesprek

20140414 keukentafelgesprek

Den Haag 11/4/14. Nu de grootschalige decentralisatie van de zorg een groot succes dreigt te gaan worden staat stas Wiebes (VVD) in de startblokken deze “template” ook in te gaan voeren voor het belastingstelsel. Hij reageert daarmee op een pleidooi van Halbe Zijlstra (VVD) in de Volkskrant, die oproept tot een “radicale verandering”.

De bron
Ook de PvdA-ministers Asscher van Sociale Zaken en Dijsselbloem van Financiën zinspeelden recentelijk al op een aanstaande noodzakelijke herziening van het belastingstelsel. Het systeem is te ingewikkeld en moet drastisch vereenvoudigd worden, zo concludeert ook de commissie Van Dijkhuizen.

De gekozen invalshoek
Veel wil staatssecretaris Eric Wiebes (VVD) er nog niet over kwijt. Maar in de wandelgangen wordt al druk overleg gevoerd over de contouren van deze grote hervorming.
Waar Halbe Zijlstra wil dat de overheid zich uitsluitend nog bezighoudt met de kerntaken: “We moeten beseffen dat belastingen slechts één doel dienen: het innen van geld.”, wijst Samsom op het belang van maatwerk: “er valt nog veel te halen in het sociale en sterkere Nederland wat we voor ogen hebben.” Ook op dit punt lijken de coalitiepartijen elkaar wel te kunnen vinden.

De gekozen oplossing
“De argumentatie die voor de hervorming van het zorgstelsel gekozen is, sluit naadloos aan bij de voorziene hervorming van het belastingstelsel”, volgens een medewerker van Financiën die niet met naam genoemd wil worden. “De overheid int dan middels een simpel systeem de bulk van het benodigde geld.” “De gemeenten (die immers veel dichter bij de burger staan en ze persoonlijk allemaal kennen), gaat autonoom door het voeren van keukentafelgesprekken onderzoeken hoeveel er nog meer te halen valt. Ieder mens is immers anders. Maatwerk kan meer opleveren dan een of andere generieke schijf die onwetend op afstand door Den Haag wordt vastgesteld.” “Net als dat we iedereen gepaste zorg garanderen garanderen we hiermee dat iedere burger op maat voldoende en naar vermogen afdraagt”. “Wie zit er niet te wachten op een persoonlijk gesprek met een gemeentelijke belastinginspecteur die je optimaal kan adviseren over een gepaste leefstijl naar draagkracht?”

De gekozen voordelen
Hoewel de coalitiepartijen en gedoogpartijen nog een slag om de arm houden, heeft het er alle schijn van dat de voordelen (“grote lijnen”) opwegen tegen de nadelen (“uitwerking van de details”).

Waar de VVD en D66 hun zin krijgen (kleinere overheid, simpel belastingsysteem vanuit Den haag en lagere generieke belastingen), ziet ook de PvdA haar wens vervuld (door de gemeenten), om er werk van te maken dat belasting op maat door de “sterke schouders” kunnen worden gedragen.

CU en SGP zien in dat hiermee ook belastingfraude kan worden voorkomen. “Aan de keukentafel kan een goed opgeleide gemeenteambtenaar direct zien of de levensstijl in lijn ligt met wat de opgave is, respectievelijk waar er nog ruimte is voor aanpassingen”.

De VNG geeft desgevraagd aan dat zij uitstekend staat opgesteld om ook deze extra taak optimaal te kunnen uitvoeren. Daarbij gaan ze er wel vanuit dat de extra inkomsten die worden gegenereerd ook deels zelf door de gemeenten kunnen worden besteed. Niet onlogisch gezien het steeds zwaardere pakket wat de gemeenten voor de kiezen krijgen, aldus voorzitter Annemarie Jorritsma.

Van Rijn liet via zijn woordvoerder weten dat hij de ontwikkelingen nauwgezet zal volgen. De eerste resultaten van zijn keukentafelgesprekken zijn bemoedigend, en hij ziet (als volgende stap) mogelijkheden om deze keukentafelgesprekken over zorg meteen te combineren met de gesprekken over de belastingen. “Aangezien het een kwestie is van de balans tussen inkomsten en uitgaven kunnen daar nog grote synergie-effecten mee bereikt worden. De vraag, wat heeft u nog echt nodig, wordt immers toch al gesteld.”

De vakbonden staan niet direct afwijzend tegen deze verandering. Ze zien weliswaar dat de banen van duizenden rijksambtenaren hiermee op de tocht komen te staan, maar vertrouwen er op dat ze via een op te zetten omscholingstraject emplooi kunnen vinden in de gemeenten.
Staatssecretaris Jetta Klijnsma (PvdA) van Sociale Zaken en Werkgelegenheid ziet hier ruime mogelijkheden: “Da’s nou het leuke van onze werkgelegenheidsplannen: mochten ze niet aan de bak komen, dan kunnen ze toch middels vrijwilligerswerk met behoud van de bijstand direct hiermee aan de slag!”.

De tijd lijkt rijp voor een majeure verandering van het belastingstelsel. Historisch gezien werd een dergelijke verandering grofweg elke tien jaar ingevoerd ten gevolge van de “veranderende samenleving”. De laatste grote hervorming werd al weer dertien jaar geleden ingevoerd (2001).

Plaatje uit video: “keukentafelgesprek in Deventer” waar goed geïllustreerd wordt hoe enorm verrijkend een dergelijk gesprek kan zijn.

Het is allemaal niet meer uit te leggen

201110 hard werken aan milieu

In Den Haag wordt druk gepuzzeld om de zoveelste draconische bezuiniging in elkaar te knutselen. 6 miljard euro extra. Onderwijl roepen Rutte (neem dat beetje risico) en Samsom (“verleiden) dat we meer geld moeten laten rollen. Laat het nu juist de overheid zijn die als geen ander het geld heeft laten rollen. Rollen? Smijten! En wel over die spreekwoordelijke balk.

Het ene bericht na het andere. Een korte bloemlezing.
“Trage ambtenaren” kosten de belastingbetaler jaarlijks 17 miljard! Door inefficiënt werken en een toegenomen regeldruk (!) in combinatie met achteruitlopende productiviteit. Vormen daarmee blijkbaar al een uitzondering op “de hardwerkende Nederlander”.

En als je al de illusie zou hebben dat de overheid zichzelf nog een beetje bewaakt dan wordt dat meteen onderuitgehaald door dit rapport van de Algemene Rekenkamer: “Effectiviteit 53 miljard rijksuitgaven niet bekend. De overheid vindt dat “te moeilijk”..

In weer een ander rapport stelt de Rekenkamer dat “het Torentje” de zaakjes niet op orde heeft. Heeft van alles met beveiliging en ICT te maken. Al veel langer een enorme puinhoop trouwens. Deze week werd duidelijk dat Opstelten (eigen administratie ook al niet  op orde) weer een geheel mislukt project naar de prullenbak gaat verwijzen: GPS (Geïntegreerd Processysteem Strafrecht). Kosten ruim 100 miljoen en werkt van geen kanten.
De zoveelste blunder. Volgens een onderzoek van de Algemene Rekenkamer (daar zijn ze weer) is de overheid jaarlijks 4 tot 5 miljard kwijt aan problemen met ict-projecten. Leervermogen: 0.

Zorg: grootste post op de begroting. Loopt helemaal uit de klauwen en wordt onbetaalbaar zo krijgen we keer op keer te horen. Wordt? Is al lang het geval zo blijkt.
Zorgfraude is minstens 3-4 miljard per jaar! De ziekenhuizen maken dikke winsten. Net als de zorgverzekeraars. Net als de medische industrie. Vele miljarden. Geld rolt, maar vooral naar de verkeerde kant. Hun oplossing: basisverzekering uitkleden, eigen risico verhogen. Extra mantelzorg inzetten.

Heb ik het nog niet eens gehad over de onnodige behandelingen om de winst te maximaliseren.
Over sjoemelen in de verpleeghuizen met indicaties om nog meer geld binnen te slepen.
Hun oplossing: 800 verzorgingshuizen sluiten. Om vervolgens op thuiszorg te gaan bezuinigen. Je moet het allemaal maar durven bedenken.

Van Linschoten (nog wel van ‘mastodont’ van de VVD, en zelf ook niet geheel ongeschonden) gooit er nog een schepje bovenop: in de zorg kan makkelijk 20 miljard bezuinigd worden als men de eigen organisaties eens op orde zou krijgen. Nu eens met hem. Wie kent niet de vele voorbeelden uit eigen praktijk?

Infrastructuur: TU Delft komt met de resultaten van een onderzoek. Uitkomst: sinds 1980 is er ruim 100 miljard verspild aan infrastructurele projecten. Het enig wat (infra)structureel is, zijn de volledig uit de hand lopende kosten. Omgerekend toch ook al weer gauw gemiddeld een 3-4 miljard per jaar.

Dit (en veel ander) gepruts heeft geleid tot een forse en gestaag groeiende staatsschuld. Daarover betalen we ruim 10 miljard rente per jaar. Wat weer verdwijnt in de zakken van de banken. Onderdeel van een financieel systeem die met veel geld van de belastingbetaler in de lucht wordt gehouden. Om vervolgens de kredietkraan zelfs gesloten te houden om de eigen reserves op te pompen. Snap jij het nog?

Burger belasten.
Ruw ingeschat kom ik dan toch gauw tot een bedrag van 40 miljard wat door geknoei jaarlijks wordt verkwist door de overheid. Diezelfde overheid die nu per jaar 20 miljard meer uitgeeft dan er binnenkomt. Een eenvoudige rekensom laat dan zien dat ze 20 miljard over zouden kunnen houden. Om die weer te investeren in “jobs, jobs, jobs” bijvoorbeeld.

Onderwijl zullen ze weer niet veel verder komen dan de burger weer verder te belasten met lastenverzwaringen (1/3) en een reeks van maatregelen (2/3) die er ook op neer zullen komen dat de burger verder wordt uitgeperst. De hand in eigen boezem steken is er weer niet bij.

De grens.
De consument weet tenminste nog wel de hand op de knip te houden. Ook weer niet goed volgens ‘onze’ politici, die ons nog een schuldgevoel gaan aanpraten dat we niet genoeg geld uitgeven en daarmee zouden blokkeren ons “socialer en sterker” uit de crisis te trekken.

Als trouw belastingbetaler is voor mij onderhand echt de grens bereikt. Geen probleem voor me om bij te dragen aan oplossingen. Maar geld doneren om dat vervolgens te laten verkwisten door een stelletje prutsers motiveert absoluut niet. Er zijn grenzen.

De overheid als verkwistingsmachine. En de burger dient aan gedwongen winkelnering te doen.

Het is allemaal niet meer uit te leggen.

Rekeningrijden. De gemiste afslag: de lijdensweg.


Het hoofdpijndossier van vele verkeersministers. Netelenbos, Peijs, en nu Eurlings. Het bezorgt mij ook hoofdpijn. Wederom moet ik tot de conclusie komen dat de verkooppraatjes en gekozen paden niet overeenstemmen met enige realiteitszin. De burger wordt in de wielen gereden. Een rad voor de ogen gedraaid. Een overzicht. De achtergrond. En de oplossing.

Wat horen we?
a) De wegen slibben vol, te veel auto’s (zeker in de spits). Te weinig gebruik van openbaar vervoer.
b) Milieu (minder uitstoot) maatregelen zijn noodzakelijk.
c) De grootste vervuilers (algemeen) zou meer moeten gaan betalen.  

Tot zover kan ik het met deze feiten/beleidspunten eens zijn.

Enkele feiten:
Ongeveer 8 miljoen auto’s op de weg. Het autogebruik stijgt nog steeds. Ook het aantal auto’s per huishouden. Ook het aantal kilometers. Als er niets gebeurt zal het wegennet verder dichtslibben.
Meer sporen beleid: meer wegen, openbaar vervoer stimuleren, gebruik eigen auto ontmoedigen.

Ook deze beleidsuitgangspunten kan ik volgen. En het daarmee eens zijn.

Maar dan begint het gedraai, gekunstel, en geknutsel en. Inclusief de leugens.

Het Eurlings pad.
Rekeningrijden! BPM weg, Wegenbelasting weg. Kastje (nog te ontwikkelen, succesvolle Siemens lobby?) in de auto die de afgelegde weg bijhoudt en een prijs per kilometer, met nog een mogelijke spitsheffing. Belangrijke voorwaarde: kostenneutraal voor de gemiddelde weggebruiker. Er wordt wel wat gemorreld, maar de kamer slaapt, en stemt vooralsnog in… “Garanties” roept Eurlings nog.

En dan gaan bij mij gaan de nekharen weer overeind staan. Niet te geloven. Dat doe ik dan ook niet.

Het “kastje”.
Kosten volgens Eurlings: 1,5 miljard euro.
Reactie: nog nooit heeft de overheid bewezen megalomane projecten (en dat is dit ook) binnen budget en binnen de tijdsplanning uit te kunnen voeren. Deltawerken, HSL, C2000, Noord-Zuidlijn, Betuwelijn etc etc.. En nu wel? Tel er maar een paar jaar bij op, en vermenigvuldig de nu geschatte kosten maar met minimaal een factor 3. Als het ooit goed komt. Onzin verhaal dus. Maar wordt weer geloofd. Ook van de kastjes die niet ‘onvoorzien duurder’ op de zullen markt komen. Ik ga het nog niet eens hebben over de megalomane infrastructuur hebben die moet worden opgebouwd (inbouwen, onderhoud, controlesystemen etc.). De rekeningrijder krijgt uiteraard de rekening betaald.

De BPM en de wegenbelasting.
Eurlings verwijst naar de veel goedkopere prijzen in Duitsland. Te grote verschillen.
Reactie: worden daar nu massaal auto’s ingekocht? Staat een substantiële verlaging van de aanschafkosten van een auto niet in schril contrast met het beleid de drempel van autobezit te verhogen? Wel naar mijn mening. Gedraai en gekunstel.
Wegenbelasting komt ook nog eens via een andere weg weer terug via een verhoging van de provinciale belastingen. Gelegenheids- en drogargumenten.
 
De privacy:
Niemand heeft ook maar iets te maken waar ik ben of geweest ben. De overheid al helemaal niet. Schone beloften dat die nergens anders voor zullen worden gebruikt zijn holle frasen. Ook deze argumentatie staan haaks op het beleid (en wetten) die de privacy meer zouden moeten waarborgen. Ook onzin verhalen dus.

De kilometerprijzen.
Er wordt gemakshalve ‘vergeten’ dat we al lang rekeningrijden. Ongeveer 70% van de brandstofprijs (benzine) vloeit rechtstreeks de schatkist in. Even grof rekenend. Een liter kost 1,40 euro waarvan dus 1 euro belasting. Rijdt een auto 1 op 10, dan is dat al 10 cent per kilometer!! Eurlings stelt dat er een begintarief van 3 cent per kilometer bij komt. We horen al berichten dat de spitsheffing kan oplopen naar 12 cent per kilometer. Hoeveel precies is nog onbekend.

Samenvattend:
Het hele verhaal rammelt aan alle kanten. Wat mij altijd meteen doet vermoeden dat er iets anders achter zit. Maar wat dan?

Altijd een goed startpunt is dan te kijken naar de geldstromen. En naar veranderende externe factoren die van invloed zijn op die geldstromen. De belangrijkste?
Op termijn zal er een geldstroom gaan opdrogen: de accijns op brandstof. Met een groter aandeel aan hybride en elektrische auto’s (te hopen) valt die langzaamaan weg. Miljarden verloren inkomsten. En niets er voor terug. Aan die andere belastingen kan niet veel meer gemorreld worden immers.

Piekeren uiteraard voor de politici hoe dat op te gaan lossen…

De ‘strategen’ in de politiek.
Altijd een goede optie is dan om zoveel mogelijk zekere en onzekere factoren los te koppelen. Anders gezegd aan de knoppen kunnen draaien zonder afhankelijk te zijn van de veranderende omgeving. En dat is precies wat er hier gebeurt: onafhankelijk van welk voertuig dan ook (of welke voortstuwing) kan er berekend/geïnd gaan worden. En aangepast. Te weinig inkomsten? Kilometerprijs omhoog! Na een paar jaar kan niemand meer berekenen of aan het uitgangspunt (gemiddeld zelfde kosten) meer wordt voldaan. Dat lukt nu al niet. Kassa!

Denken ze, maar zoals hierboven al aangetoond: de door hun ingeslagen weg wordt een lijdensweg!

Het kan ook anders.

Mijn verkozen aanpak, inleiding.
Ik ben groot voorstander van “de vervuiler betaald”. Maar groot tegenstander van megalomane projecten en zeker als de beweegredenen er van op drijfzand veronderstellingen worden gebaseerd.
De historie heeft bewezen dat politici maar al te graag grote projecten binnenslepen met veel te optimistische verwachtingen over de tijd en kosten. Eenmaal binnen, dan begint het gedonder.

Tevens vind ik dat het gebruik van de auto veel te goedkoop is, ondanks het gemopper over de hoge benzineprijzen. Want is dat niet ook een drogreden?

Met het grootste gemak geven we met zijn vieren 8 euro uit voor vier kopjes koffie. Daar koop je ongeveer 6 liter benzine voor. Met die 6 liter kun je die 4 mensen minimaal 60 kilometer vervoeren, soms wel 120 kilometer! En dat vinden we dan ineens te duur?

Even op groter schaal denkend: de westerse economieën zijn opgebouwd rondom veel te goedkope fossiele brandstoffen. Met alle ernstige gevolgen van dien. Oorlogen worden er om gevoerd om dat zo lang mogelijk nog in stand te houden. Onze planeet gaat er aan ten onder. Schandalig toch?

Dat is allemaal het gevolg van politieke keuzen. Pak eens door zou ik zeggen. En hou eens op met die holle frasen. Kopenhagen zal dat weer laten zien is voorzichtig mijn inschatting. De weg zal weer worden geplaveid met ‘mooie voornemens’.  De planeet suddert nog wel even door. Denken ze, maar wel met steeds hogere temperaturen..

Mijn gekozen aanpak, de kern.
1. Rekeningrijden, maar dan simpel.
2. BPM: stem de verkoopprijzen maar af met omringende landen, mag blijven.
3. Benzineprijzen: ook afstemmen met omringende landen.
3. Wegenbelasting: mag ook blijven. Geen sigaar uit eigen doos.
4. (zie 1): simpel, kies voor iets wat makkelijk en snel kan worden ingevoerd. Uitwerking:

4a: de bestaande IB belasting methodiek, maar ook voor energie, water etc, functioneert uitstekend. Geschat (kilometer) verbruik, en een voorlopige aanslag. Eens per jaar (bv. via APK) de uiteindelijke KM stand vastleggen. Dan teruggaaf of bijbetaling. Die systemen bestaan al. Makkelijk en snel in te voeren.

4b: Spitsheffing? Koppel de KM prijs maar aan de postcode. Woon je in de stad en/of Randstad, sta je ook vaker in de spits. Is allemaal bekend. Kan ook flexibel worden aangepast in de toekomst.

4c: verdere verfijning (voor de sceptici van mijn voorstel): maar wat als ik niet werk? Dan sta ik toch ook niet in de file? Oplossing: het is een vergelijkbare methodiek als de IB belasting. Daar staat al vastgelegd waar en of je werkt en hoeveel. Werk je niet? Lager tarief. Werk je wel? Hoge tarief.
Kan ook nog gekoppeld worden met een maatwerktarief (afstand woon-werk b.v.).  

4c: Tweede auto in een huishouden? Is ook al zichtbaar in de bekende systemen. Extra hoog tarief.

Dit systeem voldoet aan alle eisen. Flexibel, eenvoudig in te voeren, geen privacy problemen, en makkelijk (tarieven) aan te passen (losgekoppeld) aan veranderende omstandigheden. En bespaart (mijn schatting minimaal) 5 miljard euro aan invoerings- en onderhoudskosten aan het ‘eind van de rit’. Gauw verdiend. En daarnaast nog een hoop tijd en toekomstige ellende.

Goed systeem? Geen elk systeem is ideaal. Maar het lijkt mij een veel beter systeem.

Pleidooi?
 
‘Morgen’ invoeren.

Laten we (burger en politiek) de consequenties van ons handelen maar eens nemen.

En er voor kiezen de juiste wegen te bewandelen.