Aad Verbaast

te gek voor woorden eigenlijk

Categorie Archieven: gesprek met..

Mijn gesprek met Nurten Albayrak..

Zit ik aan mijn stamtafel te lezen komt Nurten Albayrak non-actief tegenover me zitten.

Goh, zeg ik, dat ik jou hier tref..
Het is niet zó mijn ding, thuis zitten. Samen sta je sterk, samen bereik je meer.

Waar gaan we het “samen” over hebben dan?
Met mij is veel bespreekbaar. Alles is bespreekbaar.

Maar we gaan het toch niet hebben over “zonne-koningin”, despotisme, graaien, angstcultuur en zo?
Nee, de frustratie jegens mij kwam als absolute verrassing.

Geen klap voor je ego om zo weggezet te worden?
Ik geloof niet in ego. Ik ben iemand die lezingen mag geven over dienend leiderschap.

Dienend leiderschap? Maar je bent er uitgezet!
Als mensen moeten vertrekken begrijpen ze dat wel.

En dus toch maar een kort gedingetje?
Natuurlijk, ik ben daadkrachtig. Ik ben geslachtofferd.

Wel verloren.
Stoere uitspraken, ik kan er niets anders van maken.

Gerd (met button: stagair) komt schichtig vragen wat ze wil drinken of eten. Op het bord voor zijn kop staat: “onze dagspecial: schorseneren”.
Neerbuigend omhoogkijkend: Ik ben moeilijke, ingrijpende besluiten nooit uit de weg gegaan.

Tja, en dan zit je geschorst thuis, wat nu?
Er zit geen spijker in mijn kamer die door mezelf is aangeschaft. Ik hecht daar helemaal niet aan. Who cares.

Splinter door de winter. Goed te horen dat je genoeg hulp krijgt. Hoe verder?
Ik wil nu gewoon autonoom en onafhankelijk zijn. Mijn motto is: snel aan de slag.

“Autonoom en onafhankelijk”. Over dienend leiderschap gesproken. Hoe ga je “snel aan de slag” nu weer aanpakken?
Ik geloof in de zelfredzaamheid van mensen. Ieder individu moet zijn eigen boterham verdienen.

Volgende stap?
Als mensen het moeilijk hebben weten ze heus de weg naar de sociale wetgeving zelf wel te vinden. Dat zou als hard kunnen worden ervaren maar dat is onvermijdelijk.

Ik wens je veel succes bij die opvang.  En dat hele gedoe rond die SOA van je maar beschouwen als een slippertje van je, een stevige uitglijder?
Ik ben een dienend lijder. Het is gewoon vrij schieten. Ik heb fatsoensnormen in acht genomen, dat kun je niet van iedereen zeggen.

En weg was ze weer. Gauw lees ik verder in De zeven ondeugden van de vrouwelijke manager van Ellen Soentken.

Bron:
Allemaal letterlijke citaten uit een interview met Nurten Albayrak in de Volkskrant van 22 oktober 2011, en een eerder interview in Elsevier van 8 juni 2005, een half jaar na haar benoeming als algemeen directeur van Centraal Orgaan Opvang Asielzoekers (COA)

Noot:
Dit gesprek is onderdeel van de feuilleton: “mijn gesprek met…….”
Alle vorige afleveringen van “mijn gesprek met…….” staan in het infoblok rechts

Plaatje: Tom Ordelman, ‘Oranjeboom café’, Velp, 360 graden.

Mijn gesprek met Maxime Verhagen..

Zit ik aan mijn stamtafel te lezen komt  maxime verhagen, nog na-kwetterend, binnenlopen en gaat naast me zitten.  

Goh, zeg ik, dat ik jou hier tref..
Wij sluiten geen enkele andere partij uit. We kunnen niet doen alsof de boze buitenwereld niet bestaat.  

Al een beetje bekomen van die crisis met die andere partij?
Het was misschien naïef om te denken dat als je serieus met elkaar praat, dat dan de uitkomst niet vaststaat.
 
Die uitkomst (niet naar Uruzgan te gaan) stond toch al kamerbreed vast? Hoezo naïef?
Ik ben niet naïef in de zin dat ik geen verschillen van opvatting zag.

Jullie veranderde opvatting, ja. Afspraak is toch afspraak?
Afspraken waren afspraken.
 
“Waren”? Zijn dat de nieuwe normen en waarden van het CDA? Met een kabinetscrisis tot gevolg?
Met alle respect, maar u kunt dit niet wijten aan Balkenende. Bij wie ontbrak de wil?

CDA lijkt me, en bij jou. De wil ontbrak toch om kamerbrede afspraken na te komen?
Wij van het CDA zijn niet bang voor hervormingen, de PvdA loopt daar voor weg.

“Afspraak is afspraak” overboord gooien heet tegenwoordig ook al “hervormingen”?
Ik sta toch niet voor de kat zijn viool wekenlang met Bos en Koenders over een nieuwe missie in Oeroezgan te onderhandelen?
 
Blijkbaar wel. Was immers niet nodig als jullie je gewoon aan de afspraak hadden gehouden.
Het is allemaal geen fraai beeld, maar ik loop niet weg voor mijn verantwoordelijkheid.
 
Wat is je verantwoordelijkheid dan?
Als minister zet ik me in voor de belangen van Nederland.
 
Gelukt?
Nederland is beschadigd.

Moet je je dan niet afvragen wat je verkeerd hebt gedaan?
Natuurlijk heb ik me wel eens afgevraagd: wat heb ik verkeerd gedaan?
 
En? Heb je iets verkeerds gedaan?
Ja, maar dat zal mij eigenlijk een redelijke zorg wezen.
 
Maak je je daar populair mee?
Als je voor de populariteitsprijs gaat, moet je met Idols meedoen.
 
Wat is dan je ambitie?
Ik ga wel graag door in de politiek.

Wouter (met button: Crisis? Hoezo Crisis?) biedt Maxime een Premier Grand Cru  aan.
Nee, absoluut niet!  .. ik zie dat het potverteren weer hoogtij viert bij de PvdA.

Balkenende behoort niet echt meer tot de Idols in Nederland. Geen X-factor van belang. Jij als premier? Je wordt genoemd. Ook tegen de afspraak, maar het president is al geschapen?
Ik heb die ambitie niet.

En als je gevraagd zou worden?
U kunt veel van mij vragen, maar niet om te voorspellen.

Zijn Blackberry begon te snateren, en weg was hij. Binnenlandse zaken te doen dacht ik nog.
Ik bepaal hoe het hier toegaat is ook zo’n citaat van hem. Onvoorstelbaar en onvoorspelbaar

En las snel door in Hoe word ik een rat van Joep Schrijvers.

Bron:
Allemaal letterlijke citaten uit een interview met Maxime Verhagen in de Telegraaf van 2 maart 2010.

 
Noot:
Dit gesprek is onderdeel van de feuilleton: “mijn gesprek met…….”
Alle vorige afleveringen van “mijn gesprek met…….” staan in het infoblok rechts
Plaatje: Tom Ordelman, ‘Oranjeboom café’, Velp, 360 graden.
 
 

Mijn gesprek met Jaap de Hoop Scheffer..

Zit ik aan mijn stamtafel te lezen komt jaap de hoop scheffer, met veel bombarie, binnenlopen. En gaat in gevechtslinie schuin tegenover me zitten.

Goh, zeg ik, dat ik jou hier tref..
Ik kan hier nu bij jullie mijn verhaal vertellen. Het is de eerste keer, ik heb me al die tijd stil gehouden.

Neem de tijd, voor zoiets wil ik je best wat langer claimen dan “45 minuten” met de voeten op tafel.
Er is één overeenkomst tussen deze 45-minutenclaim en de 45-minutenclaim van de Britse regering: ze kloppen geen van beiden.

Velen kregen klop van Davids. Wat klopt wel?
Davids is inconsistent. Ik blijf het op belangrijke punten met Davids oneens.

Nogmaals, wat klopt wel?
Het is niet fair, niet terecht, en staatsrechtelijk onjuist wat Davids doet.
 
Genoeg gemopperd.  Wat klopt wel vind je?
Ik vind het een beetje suggestief en op de persoon gericht.
 
Dat krijg je als je hier zit. Waarheidsvinding daar draait het toch allemaal om? Verder?
Verder was die bijeenkomst een brainstormsessie.. Ik werd bijgepraat als nieuwe minister.

Slap excuus: “bijgepraat”? Ben je dan verkeerd voorgelicht? Te snel in actie gekomen?
Dat stoort me. Iedere letter verliet het department onder mijn verantwoordelijkheid.

Je wist van de hoed en de rand? Als “nieuwe minister”? Met een “Atlantische reflex”?
Daar neem ik aanstoot aan. Ik wordt hier neergezet als iemand die altijd zijn huig liet hangen naar de Amerikanen. Terwijl ik altijd Atlanticus en Europeaan ben geweest.

In die volgorde lijkt me. Het was Amerikaanse tekst (zonder uitleg) dat er WMD’s waren..
‘Het lijdt weinig twijfel dat Irak beschikt over massavernietigingswapens’, het is mijn tekst.

Ruim 600.000 doden om die te vinden. Met kunst en vliegwerk, een hele massa die is vernietigd!
Dat is nogal karikaturaal. Het is de kunst om het optimale, niet het ideale, te bereiken. Kennelijk was dit het optimale.

(Davids, vraagt niet eens wat hij wil drinken, maar gooit kunstig een schaaltje zure bommen op tafel).
Davids, Leg me dat eens uit!
 
“Het optimale”? Leg dát eens uit: politieke steun verlenen aan iets wat volkenrechtelijk onjuist is?
Hadden we neutraal moeten blijven, niks moeten vinden? Je moet kiezen, Ik heb geen spijt van die keuze.
 
Kies dan nog maar eens. “Met de kennis van nu” wordt plots vaak gebruikt als excuus. Wat kies jij?
De enige nieuwe kennis die we nu hebben, is dat er geen massavernietigingswapens waren.

De “enige”? Toch geen onbelangrijk detail lijkt me. Wees eerlijk, wist je het echt niet?
Als je vindt dat je alles moet weten, verlies je de kritische distantie.

En afstand nam hij. Hij stond op, en verdween uit het zicht. Ik wist genoeg.
Hij wil en wilde het niet weten. Om zijn “kritische distantie” te kunnen bewaren..

Met niet-alles-te-moeten-weten kun je zo maar secretaris-generaal van de Navo worden, dacht ik nog. En hij ‘bezet’ nu de leerstoel vrede, recht en veiligheid. Ik val verslagen van mijn stoel. Is er nog Hoop?

Gauw lees ik verder in de vliegeraar. Ook al zo’n naar boek.

Bron:
Allemaal letterlijke citaten uit een interview met Jaap de Hoop Scheffer in de Volkskrant van 13 februari 2010.

 
Noot:
Dit gesprek is onderdeel van de feuilleton: “mijn gesprek met…….”
Alle vorige afleveringen van “mijn gesprek met…….” staan in het infoblok rechts
Plaatje: Tom Ordelman, ‘Oranjeboom café’, Velp, 360 graden.

Mijn gesprek met Gerdi Verbeet..

Zit ik aan mijn stamtafel te lezen komt gerdi verbeet , met die voorzitters-hamer, ietwat verbeten,  binnen lopen en gaat naast me zitten.

Goh, zeg ik, dat ik jou hier tref..
Het vertrouwen in de politiek moet terug.

Mooie missie van je, hoe ga je dat doen hier?
Ik ben gewoon open en eerlijk. Ik vertel iedereen wat de plannen zijn.
 
En wat zijn de plannen?
Mijn eerste vraag aan mensen was altijd: Kan ik nog iets voor je doen? Kan ik nog iets uitzoeken, wil je nog iets geregeld hebben?
 
Niet één vraag, maar meteen drie! Geen plan maar enkel vragen! Komt wat verwarrend over bij me.
Ik ben zo genuanceerd als ik maar zijn kan.
 
Kán je dan niet wat genuanceerder zijn? Dat wekt niet direct vertrouwen bij me.
Ik sluit ook niet uit dat ik het zo doe omdat ik gewoon niet anders kan.
 
Pijnlijk gevoel lijkt me.
Pijnlijk om te zien dat je met de beste bedoelingen de plank toch zo misslaat.
 
Plank? De hamer dan toch. Wat ga je daar aan doen?
Ik zeg altijd: van alles waar je niet aan doodgaat, groei je.
 
Als die hamer op dat plankje slaat zal je er niet aan doodgaan. Maar groeien? Hoe?
Ik móét handelen. Dat is het enige wat me overeind houdt.
 
Hoe ga je dan handelen/behandelen? Wat is je “plan”?
Ik doe niets wat niet bij me past. Ik ben daar beslister in geworden.
 
Wat past dan bij je?
Ik ben geneigd alles zelf te doen, al ben ik tot midden in de nacht bezig.

Maar wat houdt je dan zo bezig?
Weet je, ik ben nooit zo heel erg met mezelf bezig.
 
Verrassend. Tot nu toe begin je zo’n beetje elk antwoord met “ik”!
Ik wil mensen het gevoel geven: dit plan is ook mijn plan. Maar weiger concessies daaraan te doen.
 
Maar zou het niet meer vertrouwen geven als de politiek eens wat minder hun eigen plan trekken?
Dit is te ingewikkeld, hierop ga ik niet reageren.
 
Moet ik dat dan maar eens aan anderen gaan vragen?
Ik vind het knap hoor, dat anderen dat wel kunnen.
 
Pijnlijke constatering?
Ik heb mijn act altijd together.
 
Ook als het al gauw wat te ingewikkeld voor je wordt? Is dat niet een nog pijnlijker constatering?
Ik zeg ook eerlijk: ik vond het pijnlijk. Pijnlijk omdat het resultaat zo anders kan zijn dan je hebt beoogd.
 
Maar eens tijd om op te stappen dan?
Ja, en we hebben de wijsheid ook niet in pacht. Een ander mag het ook best eens doen.
 
En ze stapten weer op.

Ik bedoelde uit de kamer eigenlijk.
Strak plan, denk ik nog. “Open en eerlijk”.  Dat wekt vertrouwen in de politiek.

En lees gauw weer verder in: : De herontdekking van het ware zelf

Bron:
Allemaal letterlijke citaten uit een interview met Gerdi Verbeet in Volkskrant Magazine 2 januari 2010.

 
Noot:
Dit gesprek is onderdeel van de feuilleton: “mijn gesprek met…….”
Alle vorige afleveringen van “mijn gesprek met…….” staan in het infoblok rechts

 
 

Plaatje: Tom Ordelman, ‘Oranjeboom café’, Velp, 360 graden.

Mijn gesprek met Beatrix..

Zit ik aan mijn stamtafel te lezen komt Beatrix (met die oliebol) binnen schrijden en zetelt naast me.

Goh, zeg ik, dat ik u hier nu al weer tref..
Om te kunnen mee-leven is tastbare nabijheid nodig.
 
Die afnemende nabijheid richting “Kookhuis” missen jullie? Eenzaam aan ‘de top”?
Tegenwoordig zijn zelfs buren soms vreemden. Je spreekt elkaar zonder gesprek, je kijkt naar elkaar zonder de ander te zien.
 
Precies wat ik dacht u zo weer op het scherm te zien. Op veilige afstand. Zonder mogelijk gesprek.
De moderne technische mogelijkheden lijken mensen wel dichter bij elkaar te brengen maar ze blijven op ‘veilige’ afstand, schuilgaand achter hun schermen.
 
Ik zag het. Jullie schuilen voortdurend. Jullie voeren zelfs rechtszaken om niet ‘gezien’ te worden.
Zo kan een middel om mensen tot elkaar te brengen ook een barrière zijn voor wie niet begrijpt en niet begrepen wordt.
 
En er alles aan doen de persoonlijke vrijheid op te zoeken. Losmaken van jullie keurslijf?
Persoonlijke vrijheid is los komen te staan van verbondenheid met de gemeenschap.
 
Wilden WA en Maxima daarom een vakantieparadijs ver weg in Mozambique?
Wanneer de zorgen groot zijn, wordt de behoefte aan een gezamenlijk perspectief sterker gevoeld.

Bron van weer extra zorgen zo bleek. Van Kamer tot aan de Oranjevereniging! Iedereen tegen!
Bij tegenslag en verdriet is nu eenmaal niet alles alleen te verwachten van overheid en maatschappelijke instellingen.
 
Een dilemma voor jullie lijkt me. Hoe nu verder?
Laten wij wie wellicht onze steun en hulp nodig hebben aan hun lot over of staan wij open voor toenadering en contact en bieden we een helpende hand?
 
En? Wat is dan uw keuze?
We zijn geneigd van de ander weg te kijken en onze ogen en oren te sluiten voor de omgeving.
 
Heeft jullie geveinsde gemeenschapszin dan nog zin of is het -onzin?
Gemeenschapsgevoel gaat verloren.

En hoe gaat dat dan bij u vorm krijgen?
Meeleven wordt weggedrukt. Domweg, grofweg emoties uiten is makkelijk geworden.
 
En hoe gaat u dat dan in de praktijk aanpakken? Wat gaan we van u horen?
Wij kunnen nu spreken zonder te voorschijn te komen, zonder zelf gezien te worden, anoniem.
 
Dat is groot nieuws! U gaat ondergronds! Dat wordt vuurwerk voor 2010!
We zijn meer en meer op onszelf aangewezen.

U stap nu al weer op? Ik had nog zo veel vragen!
Mensen communiceren via snelle korte boodschapjes. Teveel informatie stompt mensen ook af.

En weg waren ze.. Een groot geheim van Noordeinde hier achterlatend!
Het “huis” neemt (doet?) afstand en ze zijn anoniem aan het bloggen geslagen!

Jammer dat ik er geen twitterend Boekestijntje van mag maken. Over persoonlijk gesprekken met de koningin mag immers (nog) niet gelekt worden.

Het belooft een bijzonder mooi 2010 te worden. Ik wens dat bij deze iedereen toe.

Ik neem nog een flap en lees gauw verder in: De herontdekking van het ware zelf

Bron:
Allemaal letterlijke citaten uit de
kersttoespraak van Koningin Beatrix (december 2009)
 
Noot:
Dit gesprek is onderdeel van de feuilleton: “mijn gesprek met…….”
Alle vorige afleveringen van “mijn gesprek met…….” staan in het infoblok rechts

 
 

Plaatje:: Tom Ordelman, ‘Oranjeboom café’, Velp, 360 graden.

Mijn gesprek met Agnes Jongerius..

Zit ik in mijn kroeg aan de stamtafel te lezen komt agnes jongerius, hortend en stotend, binnenlopen..

Allemachtig, zeg ik, dat ik jou hier tref.. 
Ik vraag schaamteloos hulp aan iedereen van wie ik denk: daar kan ik wat aan hebben.
 
Jij en hulp? Van mij nog wel? Als machtigste vrouw van Nederland?
Ik wil mezelf worden. Dat is nog niet voor elkaar.

Kan je aan die top niet jezelf zijn dan? Het doel heiligt de middelen of zoiets?
Het is een verschrikkelijk middel maar in die toppen is sprake van zelfgenoegzaam denken.

Vervelend gevoel lijkt me daar zelfgenoegzaam midden in te zitten.
Je eigen gevoel dat ben jezelf. Bij vlagen zit ik in een enorme groeispurt, dan ben ik weer een tijdje aan het dobberen.
 
Lastig dat tobberen en dobberen. En waar komt dat dan vandaan?
Dat heeft allemaal te maken met hoe je je verhoudt met andere mensen. Wie doet er toe, wie niet. Wat doet er toe, wat niet. Zonder onverschillig te worden.
 
Zonder onverschillig worden? Je staat nog te boek als een vrouw met passie!
Als je iets met passie doet dan ontglipt je wel eens iets.

Zoals?
Ik wilde me niet bezighouden met de vraag of de mensen over me zouden praten, en zich zouden afvragen of ik wel geschikt was. En toch houdt het me bezig.
 
En vind je jezelf geschikt?
Ik heb de ingewikkelde eigenschap dat als iemand tegen me zegt: “dat kan je niet” dat ik dan denk: moet je eens opletten. Dat kan ook een enorme valkuil zijn.
 
En ben je daar dan ingetrapt? Of gevallen? Toch geen excuus-Agnes?
So be it. Al lijkt het alsof deze discussies terug te voeren zijn naar: het persoonlijke is politiek.

Persoonlijk zit je midden in de politiek toch? Is dat niet machtig?
De politiek en ik, we passen niet bij elkaar. Het is ook nog eens een hondenbaan.

Ook al weer een “zwaar beroep” in dat steeds langer wordend lijstje?
Het beeld van drie loodgieters tassen alleen al.

Welke persoonlijke keuze wil je dan maken?
Het persoonlijke wordt maatgevend, terwijl mensen ook kunnen zeggen: ik doe het zo:, maar iedereen mag zijn eigen keuzen maken. Op de een of andere manier lukt dat nooit. Nooit, nooit, nooit!

Maar hoe lang hou je dat dan nog vol? Wat gaat je eigen keuze dan worden?
Je moet in ieder geval weg voordat iedereen denkt: eigenlijk is ze over haar uiterste houdbaarheiddatum heen. Ik durf het haast niet zeggen, maar ik zou wel eens een tijdje naar het buitenland willen.
 
En gaat dat dan snel gebeuren? Wanneer ga je?
Blijkbaar is niet iedereen er van overtuigd dat mensen zelf kunnen beslissen over hun eigen leven.
 
Jij wel? Kan je kort dit korte gesprek samenvatten? Heb je er wat aan gehad?
We spreken elkaar niet tegen en we spreken elkaar niet aan. Tuig van de richel. De duvel en zijn oude moer. Een zelfingenomen bende. Ik lig nergens wakker van hoor.
 
Geen slapeloze nachten met al deze innerlijke en uiterlijke onrust?
Als ik wel eens zeg dat ik ergens “slapeloze nachten” van iets heb, dan heeft Ger de neiging op te bellen en te zeggen: “ze liegt, ze slaapt altijd”. En dat klopt.

En weg was ze. Ik had nog wel wat vragen over.

“Ze liegt en slaapt altijd”? Toch een karakteristieke eigenschap van een rasechte politicus?
Een bijzonder huwelijk tussen haar en de politiek? Hoe lang nog?

Gaan we met deze invloedrijkste vrouw met al haar onzekerheid een onzekere toekomst tegemoet?

De boodschap komt zo machtig onzeker over. Lonely at the top? Of last van het Vogelaar-syndroom?

En ik lees maar weer verder in: Trouw geen vrouw met grote voeten van Mineke Schipper.

Bron:
Allemaal letterlijke citaten uit
een interview met Agnes Jongerius in Opzij  (vrouwen met opinie) november 2009 n.a.v. haar unanieme verkiezing als de machtigste vrouw  van Nederland.
 
Eerder in een Volkskrant onderzoek , werd ze al tot “de meest invloedrijke vrouw van Nederland” benoemd en geroemd.
 
Noot:
Dit gesprek is onderdeel van de feuilleton: “mijn gesprek met…….”
Alle vorige afleveringen van “mijn gesprek met…….” staan in het infoblok rechts

 

Plaatje:: Tom Ordelman, ‘Oranjeboom café’, Velp, 360 graden.

Mijn gesprek met Hanja Maij-Weggen..

Zit ik in mijn kroeg aan de stamtafel te lezen komt hanja maij-weggen, met calvijn’s hoofd, binnenlopen..

Goh, zeg ik, dat ik u hier tref..
Als je veel talenten hebt, ga je niet in de tuin zitten.

Ga zitten, leuk dat je mijn uitnodiging voor de kroeg hebt aanvaard.
Ik ben wel zo opgevoed dat je geen nee kunt zeggen als je ergens voor wordt gevraagd en dat in principe heel goed aankunt.
 
Ik heb de levendigste herinneringen aan je toen je minister van verkeer en waterstaat was.
Mijn specialismen waren milieu en sociale zaken. Wat heb ik nou met verkeer en waterstaat?

Mijn idee. Lubbers dacht daar toen toch wel anders over.
Nou, zei Ruud, verkeer en waterstaat heb ik je in drie maanden geleerd hoor.

Ooit getwijfeld? Ook gewoon een kwestie van de handjes laten wapperen?
Ik geloof niet dat ik daarover twijfelde, Hooguit zat ik met een wat vreemdsoortig ministerie.
Maar ik heb geleerd dat Ruud Lubbers gelijk had: het kostte me wat kilo’s maar ik heb het vrij snel geleerd.
 
Ik moet altijd nog aan die vreemdsoortige gleuf van je denken. Ik zat er jarenlang elke dag in.
Ik vond de media behoorlijk seksistisch.
 
Het is je vreemd?
Pas op hoor, vrouwelijke journalisten deden het ook.

Ik oppassen? Een enorme misser van je, die carpoolstrook op de A1. 63 miljoen toen (1993).
In het tweede jaar van mijn ministerschap was ik het zat, het geschrijf over mijn kleren en uiterlijk. Ik dacht: laten ze eens luisteren naar wat ik te zeggen heb.
 
Wat je zegt. Westerterp toonde aan dat die enorme investering voor wisselende kontakten geen hout sneed. Het was zelfs illegaal. Je overtrad het gelijkheidsprincipe!
Laat ik het zo zeggen: Ik heb veel kunnen doen, in mooie posities.

Mooie posities. Je neemt afscheid als commissaris van de konegin van Brabant. Vrolijke boel?
Ik weet niet wat u daarmee bedoelt. Op een receptie loop ik toch gezellig rond?

En nu ‘achter de tomaten’?
Waar je ze het liefst hebt ja..

En moeizaam gesprek, maar we waren het uiteindelijk eens. Ze heeft toch wat geleerd, ondanks alle haar ‘talenten’. “Excelleren met vrouwelijkheid” was er geen van.

En las gauw verder in: De zeven ondeugden van vrouwelijke managers van Ellen Soentken.

Bron:
Allemaal letterlijke citaten uit het interview met Hanja Maiij Weggen in Volkskrant Magazine van 8 augustus 2009. 

Noot:
Dit gesprek is onderdeel van de feuilleton: “mijn gesprek met…….”
Alle vorige afleveringen van “mijn gesprek met…….” staan in het infoblok rechts
De Jonghe Graeff van Buuren

Voor de gelegenheid maar eens van stamkroeg gewisseld:

Mijn gesprek met Mariëtte Hamer..

 

Zit ik in mijn kroeg aan de stamtafel te lezen komt mariëtte hamer, met modderpoten, de kroeg binnen banjeren.

Goh, zeg ik, dat ik jou hier tref..
Uiteindelijk kom je altijd ergens anders dan je dacht. Dat is het mooie van het leven. 

Even een rustpuntje hier tussendoortje in deze crisissfeer?
Ik merk dat ik me in de informele sfeer meer kan permitteren.In deze crisis kunnen mensen zich helemaal niets meer permitteren.
Soms kan het je helpen te relativeren, als er iets beroerds is gebeurd. 

Wel héél erg relativerend zeg. Burgers zitten diep in de shit. Inmiddels gemiddeld 26000 euro armer!
Ik hou van mensen in de modder. Daar herken ik me. in. Aardse mensen ook vooral. Ik ben zelf ook erg aards. 

Aards? Laag bij de grond(s) zul je bedoelen. Peilingen beneden ANP! Redden jij en Wouter het nog wel? Eerst was hij ‘messias’, nu zijn wij ‘arme kerkratten’ na zijn uitgeven van onze centen?
Ik vind Wouter een hele leuke vent, maar ik hou erg van mensen die zich omhoog hebben moeten vechten. Daar herken ik me in.  

Wouter (met button: “dat weet ik ook niet”) vraagt wat Mariëtte wil drinken.
Als het echt tegen zit trekken we de champagne open. 

Laat de kurken maar knallen? Je doet maar luchtigjes over die bubbels.  
Ik word vaak somberder gezien dan ik ben. Het belangrijkste is dat mensen het gevoel oppakken van wat je zegt. Dat zegt meer dan imago. 

Je imago zegt me letterlijk niets inderdaad. Gevoel oppakken, zeg je. Misschien ben ik niet de enige die hier een verwarrend gevoel over heeft.
Dan ontstaat er een soort chaos, en in die chaos sla ik toe. Als de anderen dan in verwarring zijn, kun je het jouw kant op laten rollen: “zullen we het dan maar zó doen”?  

Dat heeft toch niets met inhoud van doen. Dan speel je toch een spelletje!
Maar het gaat uiteindelijk om wat je doet. Ik houd erg van het spel.  

En je zei nog in je
speech voor het partijcongres: “Er is absoluut geen tijd voor spelletjes van politieke partijen. Daar zijn wij ons zeer van bewust.”. Bespeur ik een vorm van vernauwd bewustzijn?
En nu snap ik het niet meer. 

En weg was ze.
Vanavond mag ze in Delft weer optreden in ‘haar feuilleton’: “Mariëtte in gesprek met.. “. Ook al van hier afgekeken. Zo speel je geen spelletjes. 
 

En ik lees gauw verder in: Of mice and men van John Steinbeck.
  

Bron
:
Allemaal letterlijke citaten uit het interview met Mariëtte Hamer in Volkskrant Magazine van 11 april 2009.
 

Noot:

Dit gesprek is onderdeel van de feuilleton: “mijn gesprek met…….”
Alle vorige afleveringen van “mijn gesprek met…….” staan in het infoblok rechts
Foto: Tom Ordelman, ‘Oranjeboom café’, Velp, 360 graden.

Mijn gesprek met Balkenende en Bos..

Zit ik mijn kroeg aan de stamtafel te lezen, komen Bos en Balkenende met crisishoofden binnen lopen en gaan met hun verhitte koppen tegenover elkaar tegenover me zitten.

Goh zeg ik, dat ik jullie hier tref!
Maar ik kreeg geen antwoord, laat staan enige aandacht. Ze waren druk met zichzelf en elkaar bezig. Alsof de rest (weer) niet bestond, (weer) niet werd waargenomen…

Mij waarde Wouter, je mag dan de crisismanager uithangen, goed voor jouw peilstok, maar ik zit nog altijd in een in diepe crisis. Beneden peil. Gekkenwerk.

Met jou aan de leiding is het toch altijd crisis Jan Peter. Ik ken je niet anders. Wat Wilders je nou?

Je kunt mij niet van inconsequent gedrag beschimpen. Verdraaid nog aan toe. Mijn gat zit tenminste zo vast als een huis, nou ja torentje dan. En dat wil ik graag zo houden. Zie jij dan door al die bomen je bosjes nog?

Kalmte bewaren, Jan Peter. Het recept: je gaat op een of twee bankjes zitten, die je eerst voor veel geld hebt geconfisceerd, zet er een zetbaas op om die schoon te maken, en dan kun je daar al rap weer achterover gaan hangen. Bij twijfels, huur Wijfels. Iedereen blij.Tuut, tuut. Hola.  Win-win en zo..
 

Achterover hangen? De beurs is geleegd, de jouwe ook, beide geen knip meer voor de neus waard. Straks moeten we wel met zijn 2-en met pensioen. Maar daar is die bodemloze (bouwfraude)put ook al in zicht. Het lijkt potjandorie Amsterdam wel. Wie kan ik nog wel vertrouwen?
 
Mij natuurlijk. We hebben nog wel wat potjes om te verteren. Tering naar de nering en zo. Het volk eerst rijp maken, en dan toeslaan. Eerlijk zullen we alles delen, en als er minder te delen valt dan, dan kan je ook minder verdelen. Toch? Poldermodel,  tsjak, tjak!
 
Shocktheapie. Klinkt niet verkeerd, maar nu de klinkende munt. Hoe gaan we die er uit slaan dan?

Beetje met de AOW schuiven, langer werken, naar voren schuiven wat naar achteren geschoven was, uitstellen en dan afbestellen, eurootjes drukken, loontjes naar beneden, belastingkjes aanpassen, graaien, (Jan) Pieter peuteren, broekriem aanhalen, hond in de pot, voor dubbeltjes op de eerste rang en zo.. Voor mij geen geheimen meer op dat vlak.. . Na ons de zondvloed.   Het bekende verhaal (aansprekend dus) en toch vernieuwend toch, Pieter Jan?
 
Ja, ja, maar wat is het goede nieuws? De burger wil ook wat positiefs horen. Man en paard en zo. Ik heet overigens Jan Peter.. Mag je hier eigenlijk roken? Zou dat wat zijn?. Beetje mist weer. Ik heb wel wat doekjes voor het bloeden nodig. Ik wind daar geen doekjes om. Ik ben (het) onderhand wel een beetje zat.

André (met T-shirt: open uw (voor)deur, en laat uw kinderen tot mij komen) vraagt wat de heren willen drinken. “Zat op voorraad. Crisis ook hier, we moeten er allemaal van af. Mag ik ook wat suggereren en aanbevelen aan de heren?”

De Klink-nagel aan mijn doodskist? Nee, we moeten het ergens anders in zoeken. Jij kan het leuk bedenken en ik kan het leuk vertellen Samen werken, samen leven toch? VOC mentaliteit en zo.. Is dat mischien wat?
 
Noem eens drie voorbeelden.. Of twee.. Goed, eentje dan… En als je dat niet kan uit-Vogelen, dan stuur ik je hoogst persoonlijk wel de Laan uit.. Je weet wat ik kan. Ook in dit obscure achterkamertje.
 

Ze keken voor het eerst rond, keken elkaar weer aan, schrokken en weg waren ze. Elkaar stevig aan de arm(en) houdend. Mij verbaasd achterlatend.

Ze hadden me niet eens ‘tot ziens’ gewenst! Laat staan: ‘Goedendag’!

En ik moest ineens denken aan Wim Kan: “Elke morgen lees ik stomverbaasd in de krant
wat ik nou weer wil’.
 
Mijn vertrouwen was niet beschaamd. Net als de economie: in een vrije val.

En las gauw verder in Een schitterend gebrek van Arthur Japin. Verstand en liefde gaan niet samen..

P.S.: elke overeenkomst met bestaande personen berust op louter toeval. Het is iets wat je toe valt.

Mijn gesprek met Barack Obama..

Zit ik in mijn kroeg aan de stamtafel te lezen komt barack obama, met een big smile, naast me zitten.

Goh, zeg ik, dat ik u hier tref..
Ik sta hier vandaag voor u, nederig door de taak die mij te doen staat, dankbaar voor het vertrouwen dat u in mij heeft gesteld, mij goed bewust van de offers die door onze voorouders zijn gebracht.

Gefeliciteerd nog! We gaan er allemaal voor. Hope and Change! Mijn brief aan u al gelezen?
Weet dat u de geschiedenis niet aan uw zijde hebt staan maar dat wij u een hand zullen toereiken als u bereid bent om uw vuist te openen.

Ik wilde niet alleen mijn hand openen, maar zelfs met je schudden! Bij deze!
Vandaag zijn wij hier om een einde te maken aan kleinzielige rancune en valse beloften, aan de verwijten en versleten dogma’s die al te lang onze politiek hebben verstikt. Wij zijn nog steeds een jong land, maar zoals in de Schrift staat: ‘de tijd is gekomen om kinderlijke zaken vaarwel te zeggen’.

Kijk daar kan ik wel wat mee. Die Bush heeft er immers een enorme puinhoop van gemaakt. Change!
Ik dank president Bush voor zijn diensten aan ons volk.

Dank? Diensten aan het volk? Amerika zit in een ernstige crisis. De hele wereld er in meeslepend!
In dat soort tijden heeft Amerika doorgezet, niet alleen vanwege de vaardigheid of visie van haar leiders, maar omdat wij, het volk, de idealen van onze voorvaderen trouw zijn gebleven, en onze oprichtingsdocumenten trouw zijn gebleven. Zo is het in het verleden gegaan; zo moet het ook gaan met deze generatie Amerikanen.

Wacht even, rechtvaardigheid en visie van onze leiders? No change? Toch doorgaan op ingeslagen wegen?
De grondleggers van onze natie, die voor gevaren stonden die wij ons nauwelijks kunnen voorstellen, hebben een handvest opgesteld die garant stond voor onze rechtsorde en rechten van de mens, een handvest dat is uitgegroeid door het bloed van vele generaties. De wereld wordt nog steeds verlicht door die idealen, en we zullen ze niet opgeven uit opportunisme.

Garant staan voor jullie rechtsorde? De wereld werd er door verlicht? Opgelicht zou ik zeggen: “war of terror”? 650.00 doden in Irak?
Terwijl we nadenken over de weg die voor ons ligt, denken we met nederige dankbaarheid terug aan die dappere Amerikanen die, terwijl ik spreek, in verre woestijnen en berggebieden patrouilleren. Onze natie is in oorlog, tegen een verstrekkend netwerk van geweld en haat. En voor diegenen die hun doel proberen te bereiken door middel van terreur en het afslachten van onschuldige mensen: laten we nu tegen u zeggen dat wij sterker zijn en dat onze geest niet gebroken kan worden; u zult het niet langer volhouden dan wij en wij zullen u verslaan.Krachtige oorlogstaal..

Verdubbeling van de strijdkrachten in Afghanistan. “Enough is enough”?
Vandaag zeg ik u dat de uitdagingen waarmee wij geconfronteerd worden, reëel zijn. Ze zijn ernstig en talrijk. Ze zullen niet gemakkelijk of snel kunnen worden opgelost. Maar dit wil ik u zeggen, Amerika: ze zullen worden opgelost!Er is nogal wat op te lossen.

Met jullie levensstijl is dat toch niet meer voor de wereld te dragen?
We zullen ons niet verontschuldigen voor onze levensstijl, noch aarzelen om die te verdedigen. Wij zijn nog altijd het meest welvarende en machtige land op aarde. Onze werkers zijn niet minder productief dan voor het begin van deze crisis.  Ons vermogen is nog even groot.

Flink verdampt dat vermogen begrijp ik. Het geeft me een knap onveilig gevoel.
Onze veiligheid komt voort uit de rechtvaardigheid van ons doel, de kracht van ons voorbeeld, de temperende eigenschappen van nederigheid en inperking. Wij zijn de bewaarders van dit erfgoed.

Nu begint u weer over erfgoed. Het is nogal een erfenis die u mee krijgt.
Maar die waarden waarop ons welslagen berust — hard werken en eerlijkheid, moed en eerlijk spel, tolerantie en nieuwsgierigheid, loyaliteit en patriottisme – dat zijn oude waarden. Ze zijn de waarheid. Ze liggen aan de basis van de stille kracht van de vooruitgang door onze hele geschiedenis. Dit is de betekenis van onze vrijheid en onze overtuiging.

Jullie overtuiging die jullie met hand en tand verdedigen en altijd zullen verdedigen?
In het jaar van Amerika’s geboorte, in de allerkoudste maand, zit een kleine groep patriotten bijeengehurkt rond een stervend kampvuur aan de oevers van een ijzige rivier. De hoofdstad werd verlaten. De vijand was in aankomst. De sneeuw was bevlekt met bloed. In het zicht van onze gemeenschappelijke gevaren moeten we die woorden gedenken. Laten we nog eenmaal dapper tegenover die ijzige rivier staan. Laat onze kinds kinderen zeggen dat toen we op de proef werden gesteld, we weigerden de reis te beëindigen. We keerden niet om en aarzelden niet. Met de ogen op de horizon gericht gingen we voort en hebben we de vrijheid voortgedragen en overgedragen aan toekomstige generaties.

Dank u en God zegene u. En God zegene de Verenigde Staten van Amerika.

En weg was ie. “Count your blessings”, riep ik hem nog na. Nog enigszins beduusd en verward wat hij nou echt gezegd had. En wat hij er nou echt mee bedoelde.

Maar nog steeds vervuld van hoop bedenk ik me ineens dat hij het wel heel erg vaak had over voorouders, oude waarden, patriotten, idealen van de voorvaderen, trouw aan de oprichtingsdocumenten, etcetera.
En denk nu te begrijpen wat hij met “Change” bedoelt: terug naar de “the good old times”.
Maar terug naar welke tijd?
De good old times toen een multiculturele groep emigranten volk zich terugtrok op het Amerikaanse vasteland en voorgoed afscheid nam van een imperialistische grootmacht, in een fel bevochten onafhankelijkheidsoorlog?

Want de wereld is veranderd en wij zullen moeten mee veranderen.” De wereld heeft immers genoeg gekregen van hun imperialisme. “Nederig” was toch het woord waar hij mee begon?
Als ik dat goed begrepen heb, dan is hij mijn man!
Maar zou ik dat goed begrepen hebben? Onze toekomst zal het gaan leren.
Ach, ik probeer er ook maar het beste van te maken. Hij toch ook?

En lees verder in: Lessons of History van Will Durant

Bronnen:
Allemaal letterlijke citaten uit de inauguratie speech van Barack Obama op 20 januari 2009.
Nrc.nl: Inaugurele rede van president Barack Obama (integrale tekst, beeld en geluid)
BBC: volledige text en beeld van inauguratiespeech van Obama.
Telegraaf.nl: Obama’s speech in het Nederlands vertaald.
Rtl.nl: Tekst Obamas speech (vertaald)

Verder lezen:

Uitpers.be: het VS Imperium lacht met de rest van de wereld.
Quotes Will Durant

Terug lezen:

Mijn brief aan Barack Obama..
De Caroline Case.
Na 9/11 kent “proportionaliteit” geen grenzen meer.

Noot:
Dit gesprek is onderdeel van de feuilleton: “mijn gesprek met…….”
Alle vorige afleveringen van “mijn gesprek met…….” staan in het infoblok rechts
Foto: Tom Ordelman, ‘Oranjeboom café’, Velp, 360 graden.