Aad Verbaast

te gek voor woorden eigenlijk

Tag archief: wederopstanding

Vrolijk Paaseiland

paaseiland1
Het Paaseiland is een van de meest afgelegen eilanden in de Stille Oceaan. Lang is er met verbazing naar gekeken. Inmiddels is er wel consensus over de historische achtergronden van het voorheen raadselachtige eiland. Het gehele eiland staat sinds 1995 op de werelderfgoedlijst van UNESCO. Hun erfgoed, onze spiegel.

Ruim voor onze jaartelling arriveerden daar, bij toeval, na een lange reis de eerste bewoners in hun wankele bootjes.

Het was een vruchtbaar eiland.
Het was er goed toeven.
Het eiland was één groot bos.
En natuurlijk was het goed vissen.
Met die combinatie kon de bevolking groeien.
Genoeg natuurlijke grondstoffen immers.
Bomen werden gekapt voor huizen en boten.
Meer mensen, meer huizen, meer boten, meer vissen.
Meer hout nodig.
Hele stukken bos werden gekapt.
Er was immers genoeg.
De mensen hadden het goed, steeds beter.
Er groeide een beschaving.
Daardoor ontstond er ruimte voor religie en kunst.
Het eiland werd versierd met fraaie beelden.

Meer en meer bos moest gekapt worden.
Daardoor ontstond er erosie van de bodem.
Er groeiden geen nieuwe bomen meer op die plekken.
Toen het eiland zo goed als ontbost was, kon de beschaving zich verder niet meer ontwikkelen.
Er ontstond een tekort aan materiaal voor huizen.
Er konden geen boten meer gebouwd/vervangen worden.
Er kon niet meer gevist worden.
Op de geërodeerde bodem kon niets meer groeien.
Er ontstond een ernstig voedsel- en watertekort.
Zonder boten geen reis, naar een ander eiland.

Overleven leidde tot geweld.
Kannibalisme was nog de enige manier om in leven te blijven.
De laatste overlevende stierf aan honger en uitputting.
Met de restjes van de één na laatste overlevende nog tussen zijn tanden.

Alleen de beelden bleven er staan.
Op een verder kaal en leeggeplunderd eiland.
Duizenden jaren later nog…

Paaseiland – een metafoor voor onze planeet. Iets om zuinig op te zijn.

Vrolijk Pasen gewenst!
Het ‘feest’ van het lijden en de wederopstanding. Het eerste wordt gezien als een historisch gegeven. Het tweede nog steeds als een wonder.

“De wereld biedt genoeg voor ieder mens, maar niet genoeg voor ieders hebzucht.”
Mahatma Gandhi

Plaatje: http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Ahu_Tongariki.jpg

Een vrolijk paasfeest? Over mijn lijk!

Zoiets moet Jezus toch gedacht hebben: om de dooie dood niet, het zal mij niet gebeuren dat ik op een dood punt beland, ik ga toch niet mijn eigen graf delven? Doodleuk haalde hij een kunststukje uit, zodat alles wat hij gedaan had niet op een dood spoor zou belanden. In zijn dooie eentje ook nog. Al sla je me dood, voor mij een oprecht wonder! Geen wonder dat we dat met Pasen herdenken.

Vader was begenadigd kast- en kistenmaker, moeder kon onbevlekt ontvangen. Blijk je zoon te zijn van een ander ook nog. Genoeg suspense om boeken vol over te schrijven. Toch al weer duizenden jaren geleden. Samen beschreven in de Oude en Nieuwe Testamenten.

Ook al zo merkwaardig. Altijd geloofd dat een testament een laatste wilsbeschikking was. Niet nodig dat op te schrijven als je het eeuwige leven hebt toch? Over je graf regeren is dan toch niet meer aan de orde. Laten we wel wezen.

Als onderdeel van deze ingewikkelde identiteitscrisis had de zoon ook nog eens een generatieconflict waar de honden geen brood van lusten. De eerste socialist tegen de grootste dictator. Zal me een strijd op leven en dood geweest zijn. Vader prees hem doodleuk het graf in. Zoon trok dood- en bloedserieus zijn eigen plan.

Ik laat me niet kisten! Ik heb een broertje dood aan al dat gedoe. Zoiets dus.

Het plan moet opgekomen zijn bij zijn laatste avondmaal. En laten we eerlijk zijn. Als je met zo’n stelletje ongeregeld een vorkje hebt geprikt dan heb toch voorgoed gegeten en gedronken?

Daar neem je dus afstand van. Voor eeuwig. Als oprecht profeet en visionair wist je natuurlijk dat al lang dat er geen haan meer naar je kraait zonder een stunt met eeuwigheidswaarde.

Je biezen pakken. Je geheimen in je graf meenemen. Als de dood dat je er een loopje met je genomen zou worden. De strategie was al gauw bedacht: de opstandige opstanding. Pak je kist op en wandel. De grote verdwijntruc waar zelfs Hans Klok zich geen illusie over maakt dat ooit te kunnen evenaren.

En zo geschiedde..

Hij zou zich in zijn graf omdraaien, als hij er nog in gelegen had, in de alwetendheid wat dit allemaal voor gevolgen zou hebben gehad. Door de benen te nemen heeft hij dat voor hem zelf kunnen voorkomen. Koud kunstje. Eitje voor hem natuurlijk.

De rest is geschiedenis.

Mag ik iedereen alsnog een doodgewone vrolijke Pasen toewensen?

Plaatje: Laatste avondmaal bevat steeds meer voedsel
Schilderij van Jacopo Bassano, 1542