Aad Verbaast

te gek voor woorden eigenlijk

Tag archief: vrede

Over kippen en contactlenzen

kip contactlens

Een wonderlijke combinatie? Niet direct. Kon zomaar weer eens actueel worden na een mislukte start. Geholpen door liefhebbers van het dierenwelzijn. Motto: maak ze kippig en ze vechten elkaar de tent niet meer uit. Kippen zijn net mensen.

Het probleem
Laat ze dicht bij elkaar scharrelen en het wordt hommeles. Steekt iemand zijn/haar kop boven het maaiveld uit dan is er een gerede kans dat er bloedige gevechten uitbreken. Een traumatische ervaring natuurlijk voor een gemiddelde kip. PTSS. Tja, en dan leggen ze zomaar van de schrik een paar dagen geen ei. Onacceptabel. Want voor de leg zijn ze geboren immers.

De oplossing
Ruim honderd jaar geleden werd al een patent verkregen op de bril. Van de soort dat je slecht kan zien. Geen verre blik over het maaiveld. Geen ruzie, en dus wél elke dag een eitje. Bril-jant! Maar niet praktisch en duur.

Met de voortschrijdende techniek werd de diep gekleurde contactlens bedacht. Een soort van zonnebril. Rood, want dan viel al dat bloed ook niet zo op. Ideaal! Fabrieken gebouwd. Zij een contactlens in de ogen. De bedenkers dollartekens.

Tot een alternatieve oplossing voor hetzelfde probleem plots roet in het eten gooide: de legbatterij werd uitgevonden! Zet ze apart in een (minuscuul en afgesloten) hokje en ze raken niet meer van de leg. Het is voor altijd vrede!

Het probleem en de oplossing
Vrienden van de kip vonden dit (uiteindelijk) maar mensonwaardig. De legbatterij werd een verdomhoekje. Ze moesten een vrije levensloop hebben en lekker kunnen rondlopen en vrij kunnen kakelen met soortgenoten. Stoeien mocht wel maar dan snoeren we ze toch de mond om de schade te beperken? Nou ja, snoeren. We knippen of branden gewoon een stuk van de snavel af. Minder schade, meer eieren! Kost wat, maar dan heb je ook wat.

Dierenwelzijn
Aangezien we nog wel eens beter zijn in het bedenken van oplossingen voor dierenwelzijn dan voor eigen soort, lees ik nu ineens dat het vanaf 2018 verboden wordt om de snavel af te knippen/branden van kippen. Een triomf! Maar zijn we dan weer terug bij af?
Nog sneller was volgens Sharon Dijksma niet mogelijk omdat er “socialere kippen” moeten worden gefokt. Ja, ze gelooft het echt. Kijkt al tijden met een roze bril de wereld in.

De contactlens
56 miljoen leghennen alleen al in Nederland. Dat zijn ruim honderd miljoen contactlenzen! Daar kun je als een beetje contactlensondernemer wel op blindvaren.

Kippen zijn net mensen
Geef ze brood en spelen en ze pikken alles. Middels SM (Sociale Media) mogen ze elke dag hun ei leggen. Maar hou ze als machthebber wel allemaal heel goed in de gaten.  Snoer ze de mond of verduister hun blik. Alles om de vrede te bewaren om ze aan de leg te houden. Maakt niet uit hoe.
“It’s the economy, stupid!”

Het gevecht om de vrede.

“Wilt u oorlog of vrede?”. Vrede zal men zeggen. De wereld is aan het worstelen hoe een vreedzame wereld te verkrijgen. Veelal sterk beïnvloed door de supermachten. Die dat weer op andere wijze proberen te bereiken. Haaks op elkaar staand. En dat geeft gedonder natuurlijk. Een overzicht van de diverse benaderingen. Wie draagt het meeste bij aan vrede? In hoeverre laten we ons leiden door onze reflexen? In hoeverre zijn we echt democraat? Aan de lezer om de eigen conclusies te trekken.

De Verenigde Staten. De Bush Doctrine.
Het buitenlands beleid is recent (09/11/01) verscherpt. De Bush Doctrine. Door Obama vooralsnog nog niet vervangen door een andere. De kernpunten daar van:
 
Preventie – De Verenigde Staten behoudt zich het recht voor preventief op te treden tegen landen van waaruit aanvallen van terroristen of met massavernietigingswapens op de Verenigde Staten kan worden uitgevoerd.

Unilateralisme – de Verenigde Staten treedt het liefst op met haar bondgenoten, maar zal dit ook alleen doen. De Verenigde Staten ziet zich niet gebonden door internationaal recht en VN-resoluties wanneer de veiligheid van haar burgers in direct gevaar is. De Verenigde Staten treedt zodoende zo snel mogelijk op, desnoods zonder groen licht van de Veiligheidsraad, teneinde de bedreiging niet te laten escaleren.

Onoverkomelijke macht – de militaire macht van de Verenigde Staten kan en mag niet bedreigd worden door andere mogendheden.

Verspreiding van vrijheid en democratie – De veiligheid van de Verenigde Staten is het best gediend door middel van het verspreiden van neoliberaal kapitalisme over de wereld.
 
Noot: deze tekst is integraal overgenomen uit: http://nl.wikipedia.org/wiki/Bushdoctrine
 
Rusland: Peaceful Coexistence
Vreedzame coëxistentie. Een keuze ontstaan en misschien wel afgedwongen (koude oorlog, bewapeningswedloop) in 1956 door Khrushchev. Een trendbreuk t.o.v. het oude denken. Geen inktvlek werking van het communistische ideaal meer. Voor en na het uiteenvallen van de SU is niet meer zo duidelijk gecommuniceerd wat de doctrines voor buitenlands beleid zijn. Dat blijft binnenskamers.
 
China: Five Principles of Peaceful Coexistence
Overeengekomen met India (na de inval in Tibet) in 1954. Ook een kwestie van “dit nooit  weer”.  Sinsdien wel hoeksteen van het internationale beleid van China. In 1982 werden deze punten zelfs in de Chinese grondwet opgenomen. Uitgangspunt van alle bilaterale overeenkomsten.

1. Wederzijds respect voor elkaars territoriale integriteit en soevereiniteit
2. Wederzijdse non-agressie
3. Wederzijds non-bemoeienis in elkaars interne zaken
4. Gelijkheid en wederzijds voordeel
5. Vreedzaam coëxistentie

Het leidt regelmatig tot veel verwarring bij de westerse ‘beschavingen’. Of zoals Balkenende het benoemde: “indringende gesprekken”. China refereert dan regelmatig naar punt 3: inmenging in China’s interne zaken. Intussen doen ze op basis van deze doctrine uitgebreid internationale zaken volgens hun model. Verwijzend met name naar “wederzijds voordeel”.
 
Azië en Afrika: de tien principes van Bandung
Voor het eerst vastgelegd in 1955 in een Aziatische-Afrikaanse Conferentie in Bandung. Als antwoord om de invloed van de ‘imperialistische staten” US en SU te beperken. Sindsdien is het nog steeds onderdeel van een brede lobby om deze principes tot een gedragen doctrine te maken.

  1. Respect voor de fundamentele mensenrechten en voor de doelen en principale uitgangspunten van het VN charter.
  2. Respect voor de soevereiniteit en territorial integriteit van alle landen.
  3. Acceptatie van gelijkheid van alle rassen en gelijkheid van alle landen, groot en klein.
  4. Onthouden van interventie of bemoeienis in de interne zaken van een land.
  5. Respect voor voor het recht van ieder land om zichzelf te verdedigen, alleen of collectief. In overeenkomst met het VN charter.
  6. (A) Afzien van overeenkomsten voor collectieve defensieve overeenkomsten  om het doel van één der grootmachten te dienen. (B)  Afzien van het uitvoeren van druk op andere landen.
  7. Afzien van elke actie of bedreiging van agressie of het gebruik van macht tegen de territoriale integriteit of politieke onafhankelijkheid richting elk land.
  8. Oplossen van elk international dispuut. Met vredige middelen, zoals: onderhandeling, arbitrage of gerechterlijke uitspraken. Als ook andere vredige overeenkomsten naar de keuzen van landen in overeenkomst met het charter van de VN.
  9. Promotie van wederzijdse belangen en samenwerking.
  10. Respect voor het recht, en internationale verplichtingen.

In April 2005 werd het 50 jarig bestaan gevierd in Indonesië. De conferentie werd bijgewoond door meer dan 100 landen Het leidde tot de oprichting van de New Asian-African Strategic Partnerschip (NAASP). Met deze 10 principes als uitgangspunt. Een partnership, samen meer dan 70% van de wereldbevolking vertegenwoordigend. Als we wereldburgers waren en moesten stemmen, wat zou er dan gebeuren?

Aan de lezer om dit tot zich te nemen. Ook aan de lezer om zich een oordeel te vormen welke (set van) principes de grootste kans bieden op een vreedzame samenleving in de wereld. Want dat is toch wat we allemaal willen?

 

Mijn gesprek met Jaap de Hoop Scheffer..

Zit ik aan mijn stamtafel te lezen komt jaap de hoop scheffer, met veel bombarie, binnenlopen. En gaat in gevechtslinie schuin tegenover me zitten.

Goh, zeg ik, dat ik jou hier tref..
Ik kan hier nu bij jullie mijn verhaal vertellen. Het is de eerste keer, ik heb me al die tijd stil gehouden.

Neem de tijd, voor zoiets wil ik je best wat langer claimen dan “45 minuten” met de voeten op tafel.
Er is één overeenkomst tussen deze 45-minutenclaim en de 45-minutenclaim van de Britse regering: ze kloppen geen van beiden.

Velen kregen klop van Davids. Wat klopt wel?
Davids is inconsistent. Ik blijf het op belangrijke punten met Davids oneens.

Nogmaals, wat klopt wel?
Het is niet fair, niet terecht, en staatsrechtelijk onjuist wat Davids doet.
 
Genoeg gemopperd.  Wat klopt wel vind je?
Ik vind het een beetje suggestief en op de persoon gericht.
 
Dat krijg je als je hier zit. Waarheidsvinding daar draait het toch allemaal om? Verder?
Verder was die bijeenkomst een brainstormsessie.. Ik werd bijgepraat als nieuwe minister.

Slap excuus: “bijgepraat”? Ben je dan verkeerd voorgelicht? Te snel in actie gekomen?
Dat stoort me. Iedere letter verliet het department onder mijn verantwoordelijkheid.

Je wist van de hoed en de rand? Als “nieuwe minister”? Met een “Atlantische reflex”?
Daar neem ik aanstoot aan. Ik wordt hier neergezet als iemand die altijd zijn huig liet hangen naar de Amerikanen. Terwijl ik altijd Atlanticus en Europeaan ben geweest.

In die volgorde lijkt me. Het was Amerikaanse tekst (zonder uitleg) dat er WMD’s waren..
‘Het lijdt weinig twijfel dat Irak beschikt over massavernietigingswapens’, het is mijn tekst.

Ruim 600.000 doden om die te vinden. Met kunst en vliegwerk, een hele massa die is vernietigd!
Dat is nogal karikaturaal. Het is de kunst om het optimale, niet het ideale, te bereiken. Kennelijk was dit het optimale.

(Davids, vraagt niet eens wat hij wil drinken, maar gooit kunstig een schaaltje zure bommen op tafel).
Davids, Leg me dat eens uit!
 
“Het optimale”? Leg dát eens uit: politieke steun verlenen aan iets wat volkenrechtelijk onjuist is?
Hadden we neutraal moeten blijven, niks moeten vinden? Je moet kiezen, Ik heb geen spijt van die keuze.
 
Kies dan nog maar eens. “Met de kennis van nu” wordt plots vaak gebruikt als excuus. Wat kies jij?
De enige nieuwe kennis die we nu hebben, is dat er geen massavernietigingswapens waren.

De “enige”? Toch geen onbelangrijk detail lijkt me. Wees eerlijk, wist je het echt niet?
Als je vindt dat je alles moet weten, verlies je de kritische distantie.

En afstand nam hij. Hij stond op, en verdween uit het zicht. Ik wist genoeg.
Hij wil en wilde het niet weten. Om zijn “kritische distantie” te kunnen bewaren..

Met niet-alles-te-moeten-weten kun je zo maar secretaris-generaal van de Navo worden, dacht ik nog. En hij ‘bezet’ nu de leerstoel vrede, recht en veiligheid. Ik val verslagen van mijn stoel. Is er nog Hoop?

Gauw lees ik verder in de vliegeraar. Ook al zo’n naar boek.

Bron:
Allemaal letterlijke citaten uit een interview met Jaap de Hoop Scheffer in de Volkskrant van 13 februari 2010.

 
Noot:
Dit gesprek is onderdeel van de feuilleton: “mijn gesprek met…….”
Alle vorige afleveringen van “mijn gesprek met…….” staan in het infoblok rechts
Plaatje: Tom Ordelman, ‘Oranjeboom café’, Velp, 360 graden.

Het monopolie op geweld. De ontsporing.

Het ene monopolie is de andere niet. Waar nationaal en internationaal kruistochten gevoerd worden tegen monopolies, worden andere monopolies toegestaan en verder uitgebouwd. Met verschrikkelijke gevolgen. Is onze planeet een soevereine staat? Of een “failed state”? Hoog tijd voor een structurele verandering. Redden wat er te redden valt.

De soevereine staat.
Een van de definiërende kenmerken van een soevereine staat is het staatsmonopolie op het gebruik van geweld. Waar gebruik van geweld wordt verboden voor de burgers, wordt geweld exclusief uitbesteed aan krijgsmacht  en politie. Het vermogen om dit monopolie te handhaven wordt als maat gezien voor de stabiliteit van een soevereine staat. So far so good.

De Failed State.
Omgekeerd geldt dat als een staat niet meer in staat is dit geweldsmonopolie te handhaven, de interne rechtsorde in gevaar komt. De staat loop dan gevaar af te glijden naar anarchie. Een belangrijke maat (naast andere) voor het relatief nieuwe begrip : “failed state”.
Inmiddels bestaat er een heuse Failed States Index. Somalië bezet al jaren de koppositie.

Monopolies.
Richting bedrijfsleven wordt al jaren opgetreden (te weinig nog) tegen monopolies en de vaak daarmee gepaarde kartelvorming. “Onze” Neelie Smit Kroes heeft terecht miljarden aan boetes uitgedeeld. Het is bij wet verboden.
Om een nieuwe financiële crisis te voorkomen komen meer en meer geluiden om de grootte van de banken te gaan beperken. Opdat geen misbruik gemaakt kan worden van gecreëerde machtsposities. Om de stabiliteit van het financiële systeem te vergroten. Obama is daar een groot voorstander van. Bos volgt in zijn kielzog. Terecht.

Internationaal geweldsmonopolie.
Wereldwijd wordt jaarlijks (groeiend)1500 miljard dollar aan militaire activiteiten uitgegeven.
48% daarvan door één soevereine staat: de Verenigde Staten (6% van de wereldbevolking).

Dezelfde uitwassen die optreden bij monopolies komen dan ook hier voor. Machtsmisbruik. Kartelvorming (de alliantie). Het kartel onder aanvoering van de monopolist bepaalt inmiddels in de wereld welk land welke wapens mag hebben en welke niet. Welk land tot de orde wordt geroepen en welk land niet. Welk regiem mag blijven zitten en welk regiem niet.

We hebben nog eens van Blair mogen horen hoe dat werkt. Er werd eenvoudigweg besloten dat Sadam Hussein het veld moest ruimen. Meer dan 600.0000 doden tot gevolg, alleen daar al.
Hij zou het nu weer doen, was zijn uitspraak. Ik beperk me hier maar even tot dit ene voorbeeld. Er waren en zijn er meerdere. Anderen staan al weer op de nominatie.

Obama in zijn State of the Union gaf aan wat zijn speerpunten van beleid waren. Bevriezingen op de staatsuitgaven was er één van. Niet op defensie echter. Dat monopolie moet letterlijk tegen elke prijs worden gehandhaafd vindt men..

Het ene monopolie is de andere niet.
Dezelfde staatsman heeft als beleid wereldwijd monopolies te doorbreken (banken bv) en voert aan de andere kant een stringent beleid het eigen geweldsmonopolie wereldwijd verder te verdedigen respectievelijk uit te bouwen.

De Verenigde Naties
Opgericht vlak na WOII in het kader “dit nooit weer”. Alleen soevereine staten kunnen lid worden. 192 op dit moment. Men was toen bereid een deel van de soevereiniteit over te dragen aan een ‘wereldregering’ met name op het gebied van het monopolie op geweld. Voor een vrediger en veiliger wereld. Een prachtige gedachte.

Maar inmiddels op dat gebied monddood gemaakt mede door haar grootste sponsor: de monopolist op het gebied van geweld. De zelf uitgeroepen veldwachter van de wereld. Zich ontrekkend aan de regels. “Met, en als dat niet kan, zonder jou”.

De ontsporing op de rails.

Het wordt hoog tijd dat we dezelfde regels die gelden voor de bestrijding van internationale monopolies (en kartelvorming) eens wereldwijd gaan invoeren op het gebied van het internationale geweldsmonopolie. De internationale mededingingsautoriteit  op het geweldsmonopolie.
 
Het wordt hoog tijd dat we accepteren dat ook op wereldschaal er slechts één partij mag zijn (de wereld zelf) waar het internationale geweldsmonopolie aan wordt overgedragen.

Het zou de veiligheid en stabiliteit van onze planeet ten goede komen. Het zou duurzame vrede kunnen bewerkstelligen.

Nu is onze wereld een ‘failed state’.

En verre van soeverein.

 
Bronnen (o.a.):
globalissues.org: World military spending
nl.wikipedia.org: Geweldsmonopolie
nl.wikipedia.org: Soevereiniteit
nl.wikipedia.org: Monopolie
en.wikipedia.org: Failed state
mens-en-samenleving.infonu.nl: Het fenomeen failed states

Placebo Politiek

placebo’s blijken uiterst krachtige medicijnen te zijn. Het woord is afkomstig uit het latijn: “ik zal behagen”. Alhoewel de placebo geen enkel werkzaam component bevat, kan het slikken er van al genoeg zijn om genezing te bewerkstelligen. Het menselijk brein is dus tot wonderlijke dingen in staat. Het zogenaamde “zelfgenezend vermogen”. We kunnen onszelf in voorkomende gevallen onszelf genezen! En lang niet altijd is er een formeel medicijn voor nodig.

Dat farmaceutische industrie worstelt uiteraard met dit effect. Ze worden gedwongen zogenaamde dubbelblind onderzoeken uit te voeren. Hierbij wordt het effect van de placebo, vergeleken met het effect van het benoemde werkzame medicijn. Als er een significant verschil optreedt (ten positieve) , dan mag dit als klinisch bewijs opgevat worden dat het medicijn werkzaam is. In de bijsluiter moet dan nog komen te staan wat eventuele nare bijverschijnselen kunnen zijn.

Waar de farmaceutische industrie niet aan mee wil werken (verrast?)  is om te onderzoeken in hoeverre een placebo werkzaam is in vergelijk tot het niet toedienen van een placebo. Stel je voor immers dat een placebo 80% effect heeft, en het dure medicijn ‘maar’ 90%. Dat kan een significant verschil opleveren. Maar ten opzichtte van wat? Is dat de meerprijs waard?
Waar ze ook niet aan mee wil werken is welke factoren bijdragen aan het placebo-effect. Ze maken er wel gebruik van hun echte medicijnen aan de man te brengen overigens..

Maar gelukkig is er wel onderzoek naar verricht. Tegen de stroom in, maar toch.

Enkele resultaten van de onderzoeken.
– belangrijkste “ingrediënten”: geloof, hoop, en verwachting.
– het proces is belangrijker dan het middel.
– het enthousiasme en zekerheid van de behandelaar is een belangrijke factor.
– de congruentie van de behandelaar: “hij moet zeggen wat hij doet, en doen wat hij zegt”
– een duur placebo werkt beter dan een goedkoop placebo.
– meer pillen werken beter dan één soort pil.
– nieuwe ‘medicatie’ werkt beter dan een oude.
– zelfs de kleur is van invloed.

Ethiek:
Werden in de jaren ‘50-‘60 nog heel regelmatig placebo’s voorgeschreven. Inmiddels wordt in de medische ethiek dit als on-ethisch aangemerkt. Een belangrijke verschuiving!

Politiek.
Al lezend en door-mijmerend over het placebo effect, zag ik meer en meer parallellen met de politiek (behandelaars) en ook de kiezers (de slikkers). Macro, micro, van links tot rechts en van onder tot boven.
Moet ik namen noemen? Roept u maar.. Wie niet? De een overigens succesvoller dan de ander. Niet alle politici beheersen hun ‘vak’. Anderen behandelen ten volle. Wachtkamers vol. De slikkers stromen vol vertrouwen toe. In de hoop en verwachting ergens van genezen te worden.

Enkele parallellen, naast het hierboven gegeven evidente lijstje resultaten natuurlijk:

Waar het in de medische wetenschap al langer als on-ethisch wordt gezien het middel toe te dienen, wordt het door de politiek snelstens uit de kast getrokken.

Waar de politiek zichzelf regelmatig op de borst klopt over behaalde resultaten, zijn veelal de belangrijkste ingrediënten: “geloof, hoop, en verwachting.”

Worden er ‘echte’ medicijnen uit de kast gehaald, dan blijkt vaak het middel erger dan de kwaal. Zonder bijsluiter, vele nare bijwerkingen. Er wordt ook nog eens een te hoge prijs voor betaald.

De slikkers van dit alles hebben een rotsvast vertrouwen in het toegediende placebo. En doen er alles aan om aan te tonen dat het werkt ook nog. De behandelaar bevestigd ze in dat geloof. Congruent.

Volksziekte nummer 1: goedgelovigheid.
Een hardnekkige ziekte, die al duizenden jaren met pandemische proporties over de aardbol raast. Uiterst besmettelijk ook nog.

Geen placebo, noch een werkend medicijn is er voor gevonden waarbij een goede werking is aangetoond. Het virus lijkt schier onbehandelbaar.

Waarom niet?

Misschien werd het antwoord daar al voor gegeven door Galenus (130-200 n. Chr.).
Die stelde toen al dat het de taak van de behandelaar was het zelfgenezend vermogen te ondersteunen en te bevorderen.
En dat is nu juist wat er niet gebeurt in relatie tot juist deze ziekte.

Het is juist voor deze ziekte niet in het belang van de behandelaar. En de slikker moet dat dan maar slikken?

Dan is de cirkel weer rond.

Als de behandelaars ons niet willen behandelen, dan moeten we als burgers en kiezers meer gaan vertrouwen op ons eigen zelfgenezend vermogen. En elkaar de wel werkende medicijnen en zelfs placebo’s (“ik zal behagen”) toe dienen. De behandelaar houden het echte medicijn (de waarheid) immers achter de door hem gesloten deuren.  

En geen vrede hebben dat het medicijn niet beschikbaar gesteld wordt.

En daarmee vrede bereiken. Er is te veel oorlog.

  
Plaatje (deels) geleend van: www.ideachampions.com