Aad Verbaast

te gek voor woorden eigenlijk

Tag archief: verbeet

Mijn gesprek met Gerdi Verbeet..

Zit ik aan mijn stamtafel te lezen komt gerdi verbeet , met die voorzitters-hamer, ietwat verbeten,  binnen lopen en gaat naast me zitten.

Goh, zeg ik, dat ik jou hier tref..
Het vertrouwen in de politiek moet terug.

Mooie missie van je, hoe ga je dat doen hier?
Ik ben gewoon open en eerlijk. Ik vertel iedereen wat de plannen zijn.
 
En wat zijn de plannen?
Mijn eerste vraag aan mensen was altijd: Kan ik nog iets voor je doen? Kan ik nog iets uitzoeken, wil je nog iets geregeld hebben?
 
Niet één vraag, maar meteen drie! Geen plan maar enkel vragen! Komt wat verwarrend over bij me.
Ik ben zo genuanceerd als ik maar zijn kan.
 
Kán je dan niet wat genuanceerder zijn? Dat wekt niet direct vertrouwen bij me.
Ik sluit ook niet uit dat ik het zo doe omdat ik gewoon niet anders kan.
 
Pijnlijk gevoel lijkt me.
Pijnlijk om te zien dat je met de beste bedoelingen de plank toch zo misslaat.
 
Plank? De hamer dan toch. Wat ga je daar aan doen?
Ik zeg altijd: van alles waar je niet aan doodgaat, groei je.
 
Als die hamer op dat plankje slaat zal je er niet aan doodgaan. Maar groeien? Hoe?
Ik móét handelen. Dat is het enige wat me overeind houdt.
 
Hoe ga je dan handelen/behandelen? Wat is je “plan”?
Ik doe niets wat niet bij me past. Ik ben daar beslister in geworden.
 
Wat past dan bij je?
Ik ben geneigd alles zelf te doen, al ben ik tot midden in de nacht bezig.

Maar wat houdt je dan zo bezig?
Weet je, ik ben nooit zo heel erg met mezelf bezig.
 
Verrassend. Tot nu toe begin je zo’n beetje elk antwoord met “ik”!
Ik wil mensen het gevoel geven: dit plan is ook mijn plan. Maar weiger concessies daaraan te doen.
 
Maar zou het niet meer vertrouwen geven als de politiek eens wat minder hun eigen plan trekken?
Dit is te ingewikkeld, hierop ga ik niet reageren.
 
Moet ik dat dan maar eens aan anderen gaan vragen?
Ik vind het knap hoor, dat anderen dat wel kunnen.
 
Pijnlijke constatering?
Ik heb mijn act altijd together.
 
Ook als het al gauw wat te ingewikkeld voor je wordt? Is dat niet een nog pijnlijker constatering?
Ik zeg ook eerlijk: ik vond het pijnlijk. Pijnlijk omdat het resultaat zo anders kan zijn dan je hebt beoogd.
 
Maar eens tijd om op te stappen dan?
Ja, en we hebben de wijsheid ook niet in pacht. Een ander mag het ook best eens doen.
 
En ze stapten weer op.

Ik bedoelde uit de kamer eigenlijk.
Strak plan, denk ik nog. “Open en eerlijk”.  Dat wekt vertrouwen in de politiek.

En lees gauw weer verder in: : De herontdekking van het ware zelf

Bron:
Allemaal letterlijke citaten uit een interview met Gerdi Verbeet in Volkskrant Magazine 2 januari 2010.

 
Noot:
Dit gesprek is onderdeel van de feuilleton: “mijn gesprek met…….”
Alle vorige afleveringen van “mijn gesprek met…….” staan in het infoblok rechts

 
 

Plaatje: Tom Ordelman, ‘Oranjeboom café’, Velp, 360 graden.