Aad Verbaast

te gek voor woorden eigenlijk

Tag archief: rusland

Het gevecht om de vrede.

“Wilt u oorlog of vrede?”. Vrede zal men zeggen. De wereld is aan het worstelen hoe een vreedzame wereld te verkrijgen. Veelal sterk beïnvloed door de supermachten. Die dat weer op andere wijze proberen te bereiken. Haaks op elkaar staand. En dat geeft gedonder natuurlijk. Een overzicht van de diverse benaderingen. Wie draagt het meeste bij aan vrede? In hoeverre laten we ons leiden door onze reflexen? In hoeverre zijn we echt democraat? Aan de lezer om de eigen conclusies te trekken.

De Verenigde Staten. De Bush Doctrine.
Het buitenlands beleid is recent (09/11/01) verscherpt. De Bush Doctrine. Door Obama vooralsnog nog niet vervangen door een andere. De kernpunten daar van:
 
Preventie – De Verenigde Staten behoudt zich het recht voor preventief op te treden tegen landen van waaruit aanvallen van terroristen of met massavernietigingswapens op de Verenigde Staten kan worden uitgevoerd.

Unilateralisme – de Verenigde Staten treedt het liefst op met haar bondgenoten, maar zal dit ook alleen doen. De Verenigde Staten ziet zich niet gebonden door internationaal recht en VN-resoluties wanneer de veiligheid van haar burgers in direct gevaar is. De Verenigde Staten treedt zodoende zo snel mogelijk op, desnoods zonder groen licht van de Veiligheidsraad, teneinde de bedreiging niet te laten escaleren.

Onoverkomelijke macht – de militaire macht van de Verenigde Staten kan en mag niet bedreigd worden door andere mogendheden.

Verspreiding van vrijheid en democratie – De veiligheid van de Verenigde Staten is het best gediend door middel van het verspreiden van neoliberaal kapitalisme over de wereld.
 
Noot: deze tekst is integraal overgenomen uit: http://nl.wikipedia.org/wiki/Bushdoctrine
 
Rusland: Peaceful Coexistence
Vreedzame coëxistentie. Een keuze ontstaan en misschien wel afgedwongen (koude oorlog, bewapeningswedloop) in 1956 door Khrushchev. Een trendbreuk t.o.v. het oude denken. Geen inktvlek werking van het communistische ideaal meer. Voor en na het uiteenvallen van de SU is niet meer zo duidelijk gecommuniceerd wat de doctrines voor buitenlands beleid zijn. Dat blijft binnenskamers.
 
China: Five Principles of Peaceful Coexistence
Overeengekomen met India (na de inval in Tibet) in 1954. Ook een kwestie van “dit nooit  weer”.  Sinsdien wel hoeksteen van het internationale beleid van China. In 1982 werden deze punten zelfs in de Chinese grondwet opgenomen. Uitgangspunt van alle bilaterale overeenkomsten.

1. Wederzijds respect voor elkaars territoriale integriteit en soevereiniteit
2. Wederzijdse non-agressie
3. Wederzijds non-bemoeienis in elkaars interne zaken
4. Gelijkheid en wederzijds voordeel
5. Vreedzaam coëxistentie

Het leidt regelmatig tot veel verwarring bij de westerse ‘beschavingen’. Of zoals Balkenende het benoemde: “indringende gesprekken”. China refereert dan regelmatig naar punt 3: inmenging in China’s interne zaken. Intussen doen ze op basis van deze doctrine uitgebreid internationale zaken volgens hun model. Verwijzend met name naar “wederzijds voordeel”.
 
Azië en Afrika: de tien principes van Bandung
Voor het eerst vastgelegd in 1955 in een Aziatische-Afrikaanse Conferentie in Bandung. Als antwoord om de invloed van de ‘imperialistische staten” US en SU te beperken. Sindsdien is het nog steeds onderdeel van een brede lobby om deze principes tot een gedragen doctrine te maken.

  1. Respect voor de fundamentele mensenrechten en voor de doelen en principale uitgangspunten van het VN charter.
  2. Respect voor de soevereiniteit en territorial integriteit van alle landen.
  3. Acceptatie van gelijkheid van alle rassen en gelijkheid van alle landen, groot en klein.
  4. Onthouden van interventie of bemoeienis in de interne zaken van een land.
  5. Respect voor voor het recht van ieder land om zichzelf te verdedigen, alleen of collectief. In overeenkomst met het VN charter.
  6. (A) Afzien van overeenkomsten voor collectieve defensieve overeenkomsten  om het doel van één der grootmachten te dienen. (B)  Afzien van het uitvoeren van druk op andere landen.
  7. Afzien van elke actie of bedreiging van agressie of het gebruik van macht tegen de territoriale integriteit of politieke onafhankelijkheid richting elk land.
  8. Oplossen van elk international dispuut. Met vredige middelen, zoals: onderhandeling, arbitrage of gerechterlijke uitspraken. Als ook andere vredige overeenkomsten naar de keuzen van landen in overeenkomst met het charter van de VN.
  9. Promotie van wederzijdse belangen en samenwerking.
  10. Respect voor het recht, en internationale verplichtingen.

In April 2005 werd het 50 jarig bestaan gevierd in Indonesië. De conferentie werd bijgewoond door meer dan 100 landen Het leidde tot de oprichting van de New Asian-African Strategic Partnerschip (NAASP). Met deze 10 principes als uitgangspunt. Een partnership, samen meer dan 70% van de wereldbevolking vertegenwoordigend. Als we wereldburgers waren en moesten stemmen, wat zou er dan gebeuren?

Aan de lezer om dit tot zich te nemen. Ook aan de lezer om zich een oordeel te vormen welke (set van) principes de grootste kans bieden op een vreedzame samenleving in de wereld. Want dat is toch wat we allemaal willen?

 

Afghanistan, de bodemoorlog.

Iedereen is inmiddels ‘Afghanistan kenner’. ‘Onze jongens’ zitten er ook om volk en vaderland te verdedigen. Van een zoektocht naar Bin-Laden werd het de strijd tegen Al Qaida trainingskampen, vervolgens tegen de Taliban, om het daarna in te pakken als een wederopbouwmissie. Een humanitaire opdracht het land te verlossen van corruptie, moslimfundamentalisme en om te vormen tot een modern democratisch land. En het werd ook nog geloofd. Maar klopt het?

Natuurlijk niet. Grove leugens zijn het. Afghanistan is één van de slachtvelden van de Derde Wereldoorlog die (ook daar) door de drie grootmachten wordt uitgevochten. Amerika, China en Rusland. Met steun van vele kleintjes. Waaronder Nederland.

De bodem van Afghanistan zit barstensvol met strategische grondstoffen. Onder andere koper, ijzer, chroom, en (natuurlijk) olie en gas. Naast edelstenen en halfedelstenen. En het best bewaarde geheim: titanium. Allemaal stoffen waar de grootmachten grote behoefte aan hebben om hun eigen machtspositie en –invloed te kunnen handhaven dan wel uit te breiden.

Historie en actualiteit.
In de 19e eeuw woedde daar al een strijd om invloed. De Russische tsaren in hun expansie politiek zochten een pad naar de zuidelijke zeeën. De Britten voerden er meerdere oorlogen om deze expansie politiek te beteugelen om ‘hun India’ te beschermen. Toen nog ‘een’ met het huidige Pakistan. Geopolitieke spelletjes (toen al) aan alle kanten. Voor beiden zonder succes overigens. Onderdeel van The Great Game. Vergeten maar niet verdwenen.

In 1979 vielen de Russen ‘ineens’ met 120.000 man Afghanistan binnen. Dubbeltje op zijn kant overigens. Het land was al vergeven van de Russen en de Chinezen. De Russen waren de Chinezen net voor. Anders hadden zij het ingenomen (bron: Nederlandse consul in Kabul toentertijd, die twee dagen voor de inval gevlucht is). Waarom die grote interesse? Daar kom ik hierna op terug.

De CIA was er toen als de kippen bij de “vrijheidsstrijders”  te steunen met ingekochte Russische wapens (binnen twee weken). Ingekocht in de hoop dat men zou geloven dat het buitgemaakte wapens waren. Carter (ook democraat) vond nog rechtvaardiging door te stellen dat het een barrière zou moeten worden voor mogelijke doorvoer van olie van niet vriendelijke landen. En Amerika ‘gunde’ de Russen ook een “Vietnam”. Nog gelukt ook. Deze oorlog werd na tien jaar door de Russen verloren. Om het land over te laten aan een burgeroorlog. Gewonnen door dezelfde strijders (Taliban) die Amerika had bewapend. De drie grootmachten hadden het nakijken. De Taliban had andere prioriteiten dan het ontginnen van de bodemschatten. Een doorn in het oog van allen natuurlijk.
 
9/11: een Godsgeschenk uit de hemel voor Bush om daar snel (binnen een maand) een full blast oorlog te beginnen. “We hunt them down and smoke them out.” De “Bush Doctrine”. De schoothondenhulp werd ingeroepen en nog (ook door ons) gegeven ook. Ging het om Bin laden?

De strategische rijkdommen. De belangrijkste loop ik even langs.
 
Olie.
Distributie van gas en olie van omringende landen (v.b. Turkmenistan naar Pakistan) kan niet zonder Afghanistan als doorvoerland (zie ook mijn eerder blog). De corrupte marionet Karzai heet zijn roots niet voor niets in de olie-industrie. Hij en zijn broer hadden al lang banden met de CIA. Amerika onderhandelde al voor hun oorlog met de Taliban over het aanleggen van een olie-  en gaspijplijn. Vrij recent zijn er nu ook nog stevige olie- en gasvelden gevonden. 700 miljard kubieke meter gas (kwart van Slochteren) and 300 miljoen ton olie in de noordelijke provincies. En dat is nog maar het begin.
 
Chromiet: essentiële grondstof voor de (hoogwaardige) staalindustrie. China is wereldwijd de grootste afnemer. En heeft erg weinig erts in eigen bodem. Nou ja, een beetje dan: in Tibet (!)..
Grootste reserves? Zuid Afrika, Zimbabwe, Kazachstan (producenten). Van Afghanistan is bekend dat het significant deposits of high grade chromiet heeft. Hoeveel precies is niet bekend (gemaakt).

IJzererts.
Niet ver van Kabul ligt grootste ijzererts veld van heel Azië! 1,8 miljard ton hoogwaardig erts letterlijk voor het oprapen. Inmiddels heeft Afghanistan al een tender uitgeschreven (07/09) om het te laten ontginnen. Shortlist: China, India en een Saudi-Pakistaans consortium. Uitslag? Nog onbekend. Maar ook dat is nog maar het begin.

Koper.
In 1974 ontdekten de Russen dat er in de bodem van Afghanistan enorme kopervoorraden  lagen. Na Chili (staatsbezit, Billiton) en Zambia (China heeft daar al grote belangen) de grootste ter wereld!
Een zeer schaars erts. Zowel Rusland als China (20% van de wereldbehoefte, snel groeiend) moeten het grootste deel importeren. Nog geen 5 jaar later vallen de Russen Afghanistan binnen. Geen toeval. Ik schreef al: ze waren China net te snel af. Die had hetzelfde trucje al eens uitgehaald met Tibet, toen daar enorme uranium voorraden werden gevonden. Hieronder meer informatie hoe het zich verder ontwikkelt. Kopers en kapers op de kust.

Oorlogsstrategieën.
Waar Rusland en Amerika in deze strijdvelden niet veel verder komen dan de klassieke strategie van ‘landje pik’ heeft de derde wereldmacht China al lang een andere strategie gekozen deze wereldwijde grondstoffen oorlog naar hun toe te trekken.

De Chinese strategie: wees pragmatisch. Koop het in plaats van oorlog te voeren. Goedkoper, sneller en politiek beter verkoopbaar. Half Afrika is al op deze manier ‘bezet’ door de Chinezen . Angola, Zambia, Nigeria, Soedan, Congo. Etc. Toevoer grondstoffen zeker stellen in ruil voor aanleggen van infrastructuur. China kiest ervoor verder geen eisen te stellen aan het heersende regime. Het ‘westen’  moppert maar heeft geen duidelijk antwoord. China glimlacht en blijft beleefd.

In Zambia heeft China zich grootschalig al in de koper ingekocht. In ruil voor aanleg van spoorwegen, ziekenhuizen, wegen etc. Door met name Chinese bouwvakkers overigens.

China koopt zich in in Afghanistan. In 2008 won ze een tender om het grootste koperveld (waarschijnlijk de grootste ter wereld) daar te mogen exploiteren: Aynak . Investering 4 miljard. Gewoon een miljard meer dan alle andere bieders tot grote schrik van Amerikaanse en Britse bedrijven en hun regeringen. Strijkstokken? Afghanistan is een van de meest corrupte landen ter wereld. Koopje?

Onderdeel van het bod: een 400 megawatt energiecentrale, dorpen, ziekenhuizen en moskeeën bouwen, en een spoorlijn naar Pakistan. In ruil voor en 30 jarige lease. Eenzelfde strategie waarmee half Afrika inmiddels is aangekocht. Ook wederopbouw? Nee, winst!  Enkel dit Aynak koperveld al is meer dan 88 miljard dollar waard! Dit enkele veld alleen al is qua inhoud een derde van alle koper reserves van China!

De ironie (of zwarte humor?): de betaling vindt plaats in dollars. Dollars die ze ruim in overschot  hebben omdat het Westen die aan hun heeft gegeven vanwege de negatieve handelsbalans met China.

Wij (het Westen) voeren daar oorlog. Zij winnen die oorlog met ‘onze’ dollars.
Obama stuurt soldaten. China bouwvakkers en mijnwerkers. En die laten zich door onze ‘wederopbouwwerkers’ beveiligen.

Mijn betoog: denk eens aan deze tip van de sluier als je de betogen hoort waarom we wel of niet in Afghanistan zouden moeten blijven. Of ooit in Afghanistan zijn terecht gekomen.

Wil je meedoen aan de geopolitieke belangen en onderdeel zijn van, of mede verantwoordelijkheid dragen aan ook dit slachtveld van de Derde Wereldoorlog?

Of sluit je de ogen en accepteer je het belogen te worden?

Oh ja, die Bin-Laden kunnen ‘we’ maar niet vinden… Die speelt ook geen enkele rol immers.

Verdere bronnen:
Rawa.org: Afghanistan sitting on a gold mine
Mohammad Ibrahim Adel (mijn-minister Afghanistan): “In five years’ time Afghanistan will not need the world’s aid money”. “In 10 years Afghanistan will be the richest country in the region.”

Terug lezen:
01/08 Oorlog? Het is al lang oorlog, en dat zal alleen maar erger worden.
Vervolg:
08/08 Georgië, wie heeft de leiding? (ook over Afghanistan)
En het vervolg:
11/08  De grondstoffenoorlog: het wordt erger en erger..

en:
12/07: Regeren is vooruitzien..terugkijken ook. Het Uruzgan-dossier..

Plaatje: boston.com: in Afghanistan (bijzondere foto serie)