Aad Verbaast

te gek voor woorden eigenlijk

Tag archief: rapport

De doodstraf de nek omdraaien?

Op 28 maart publiceerde Amnesty International hun jaarlijkse wereldwijde rapport over de doodstraf en executies in 2010. Schokkende cijfers. En omstandigheden.
In dit blog een korte samenvatting van het rapport. En de aansluitende vraag: hoe kan je principieel voor of tegen zijn als we ‘kamerbreed’ mee doen met oorlogen waar veel meer doden vallen. Inclusief onschuldige burgers..

Aantal executies in 2010: Totaal: 527+ (exclusief China), was 714+ in 2009. Koplopers:
Iran: 252+
Noord Korea: 60+
Jemen: 53+
VS: 46
Saudi Arabië: 27+
Libië: 18+
Syrië: 17
Rest: minder dan 10. 

Aantal uitgesproken doodstraffen in 2010:  2024+ (exclusief China) in totaal 67 landen. Koplopers:
Pakistan: 365
Irak: 279+
Egypte: 185
Nigeria: 151+
Algerije: 130+
VS: 110+
Maleisië: 114+
India: 105+
Afghanistan: 100+
Zambia: 35
Saudi Arabië: 34+
Bangladesh: 32+
UAE: 28+
Tunesië: 22+
Iran, Noord Korea, China etc: onbekend.
Rest minder dan 20. 

Iran, Pakistan, Saudi Arabië, Sudan en UAE en Jemen hebben doodstraffen uitgesproken voor kinderen van 17 jaar of jonger.
In totaal zitten er wereldwijd ruim 15000 mensen in de dodencel. 3200 daarvan in de VS. 

China:
Geheim. Schattingen lopen uiteen van 1500 – 6000 per jaar. Daarmee meer dan alle andere landen bij elkaar.
Er zijn 68 vergrijpen waarvoor de doodstraf kan worden uitgesproken.
Waaronder: belastingontduiking, en het smokkelen van cultuurschatten.
China is bezig de doodstraf ietwat in te perken. 13 vergrijpen worden uit de lijst gehaald.
Ook mensen boven de 75 kunnen dan de doodstraf niet meer krijgen. Kwestie van lange adem. 

Methoden:
Ophangen: Bangladesh, Botswana, Egypte, Iran, Irak, Japan, Maleisië, Noord-Korea, Singapore, Sudan, Syrië.
Elektrocutie: VS
Gaskamer: VS
Dodelijke injectie: China, VS, Taiwan, Thailand
Onthoofding: onder meer Saudi Arabië (met zwaard).
Schieten (vuurpeleton of hart- of hoofdschot): China, Vietnam, VS, Jemen, Noord-Korea, Taiwan, etc.
Veroordeling tot steniging komen voor in Nigeria, Pakistan, en Iran.  

Publiekelijke uitvoeringen van de doodstraf komen voor in: Iran, Noord-Korea, en Saudi Arabië. 

Conclusie.
Waar de UN veroordelingen tot de doodstraf al lang in meerderheid heeft afgewezen als inhumaan is het nog schering en inslag.
In 4 landen in de G20 (China, VS, Japan en Saudi Arabië) worden deze nog regelmatig (tot dagelijks) uitgevoerd.
Amnesty International mag dan mild zijn en constateren dat meer en meer landen de doodstraf afschaffen. Er zijn in 2010 meer veroordelingen geweest dan in 2009. 

Dilemma:
Alhoewel Nederland de doodstraf heeft afgeschaft (laatste executie in 1952), zijn de Nederlanders hierover verdeeld. Slechts 60% veroordeelt principieel de doodstraf.
Voor de discussie: is het niet een merkwaardige tegenstelling dat we aan de ene kant de doodstraf veroordelen, en aan de andere kant ‘kamerbreed’ goedkeuren mee te doen aan meerdere oorlogen waarbij veel en veel meer doden vallen wereldwijd?   

 

Plaatje: komt hier vandaan. Een executie in Vietnam. Willem Alexander en Maxima brachten er net een officieel bezoek. Met een grote handelsmissie in hun kielzog. Doel: verbeteren handelsbetrekkingen.. 

Bronnen (o.a.):
Amnesty International volledige rapport Amnesty (PDF)
http://nl.wikipedia.org/wiki/Doodstraf
http://en.wikipedia.org/wiki/Lethal_injection
http://en.wikipedia.org/wiki/Capital_punishment

Davids en “het rijk der fabelen”

Op 12 januari overhandigt davids het “kloeke rapport” aan minister president jan balkenende.
Ruim 500 pagina’s, 49 conclusies, en een verborgen boodschap: we leven in “het rijk der fabelen”.
De politiek moest er maar zijn eigen politieke conclusies aan verbinden, stelde hij terecht.
En onmiddellijk ontstond er tumult in het kippenhok. De haan vertrok geen spier. Davids lacht in zijn vuistje. Hij had al lang politieke uitspraken gedaan. Zijn ei al gelegd. Maar het was niet zo opgevallen tussen al het gekakel.

De politieke uitspraken van Davids.
Hij kon het toch niet nalaten. Stellend dat hij zich niet met de politiek zou bemoeien (“dat is aan de politiek”) begon hij direct al breed de politiek te becommentariëren.
 
Enkele citaten uit zijn aanbiedingsspeech:

Op 20 maart 2003 vond het Amerikaans- Britse militaire optreden plaats tegen het regiem van Sadam Hoessein in Irak.
Het daartoe uitgesproken doel was om vrede en veiligheid te brengen…om daarmee te bewerkstelligen dat daar een rechtvaardige, welvarende en democratische samenleving zou ontstaan die een stabiele factor zou moeten zijn in het Midden-Oosten.

Wanneer we nu in de jaaroverzichten lezen dat in Irak in het jaar 2009 4993 doden en talloze gewonden door geweld zijn gevallen, waarmee Irak ongeveer de onveiligste plek op aarde is, kan niet anders worden geconcludeerd dan dat dit niet het soort vrede en veiligheid was waarnaar de invallers zegden te streven.
Ik meen op dit meest essentiële en diep liggende punt in het Irak-drama hier de aandacht op moeten vestigen,…  Na 7 jaar is dat doel nog steeds illusoir.

In de Verenigde Staten is al snel een relatie gelegd tussen Irak en het veiligheidsvraagstuk dat na 9/11 op prominente aandacht kon rekenen. Dit land maakte regime change in Irak tot een politieke doelstelling.
In het Verenigd Koninkrijk en in Nederland werd de als zekerheid aangenomen aanwezigheid van massavernietigingswapens in Irak als motief voor de oorlog geformuleerd en de verwijdering daarvan als doel.
In Nederland wijzigde dit in het niet-voldoen door Irak van de VR-resoluties.
 
Het achteraf gebleken echec van de inval, want zo mogen we het wel noemen, is vooral te verklaren uit de omstandigheid dat de zucht naar het bereiken van de politieke doelstellingen een verantwoord zicht belemmerde op wat er daarna in Irak op langere termijn zou moeten en kunnen gebeuren.
 
In de beginjaren, tijdens de kabinetten Balkenende I en II was Nederland en daarmee ook de Nederlandse politiek meer met zichzelf bezig dan met buitenlands beleid.

Tussentijdse conclusie:
Ongevraagde politieke uitspraken van Davids die er niet om liegen!

Wat er ook niet om liegt is het rapport zelf.

Ongevraagd geeft het namelijk een aardig kijkje in het functioneren van onze parlementaire democratie. Met als hoofdrolspelers de regering, de kamer, en het volk.

Een wonderlijk gebeuren. Dat mag weer eens duidelijk worden.

Nog wonderlijker is dat tussen al het gemorrel niemand de hand in eigen boezem steekt met de hamvraag: hoe functioneert onze democratie eigenlijk?

Nee, de handen betasten slechts de boezems van anderen. Het regent beschuldigingen.

Vandaar deze blog. Want hoe functioneert die? Ook “een echec”? Ook een “illusionair” doel wat wordt nagestreefd? Een overzicht aan de hand van een ‘voorval’. Enkele citaten uit de 49 conclusies uit het rapport:

Het functioneren van de Regering:

Conclusie 4: Het besluit politieke steun uit  te spreken.. ging in tegen .. de opvatting van een meerderheid van de Nederlandse bevolking.

Conclusie 7: Een zekere onwaarachtigheid was derhalve niet vreemd aan het Nederlandse standpunt.

Conclusie 5. (brief 4/9/2002 van De hoop Scheffer aan de kamer): Noch de ministerraad, noch minister- president Balkenende of minister Korthals van Defensie is vooraf over de inhoud van deze brief geraadpleegd.

Conclusie 9: Doordat.. niet duidelijk werd vastgesteld wat onder ‘politieke steun’ verstaan moest worden, werd de deur opengezet voor allerlei misverstanden.

Conclusie 14: Het besluit de inval in Irak te steunen was vooral gebaseerd op overwegingen die waren ontleend aan de buitenlandse politiek. Het ging in 2003 niet om strafacties, maar een ingrijpen dat moest uitmonden in een buitenlandse bezetting van Irak.

Conclusie 16: In de door de commissie onderzochte periode prevaleerde de Atlantische reflex boven een op Europa gerichte houding.

Conclusie 20: Daarmee ontbeerde de militaire actie een adequaat volkenrechterlijk mandaat.

Conclusie 21: De volkenrechterlijke standpunten…kwamen niet tot stand op basis van een degelijke en actuele juridische voorbereiding.

Conclusie 25: De Nederlandse regering interpreteerde rapportages van UNMOVIC selectief.

Conclusie 27: Vanaf begin 2003 bleef deze kritische analyse achterwege (.. de on-mogelijkheid WMD in te zetten..).

Conclusie 29: ..heeft zowel de MIVD als de AIVD zich terughoudender opgesteld.. dan de bewindspersonen deden in de communicatie met de Tweede Kamer.

Conclusie 30: Deze nuanceringen werden niet door de betrokken ministers en departementen overgenomen. Uit de rapporten .. werden slechts die uitspraken gedestilleerd die pasten in het reeds ingenomen standpunt.
De regering heeft zich… in belangrijke mate laten leiden door .. inlichtingeninformatie van Verenigde Staten en Verenigd Koninkrijk.

Conclusie 33: De regering heeft tegenover de Staten-Generaal geen volledige openheid van zaken gegeven…

Conclusie 36: Het onderscheid dat de Nederlandse regering maakte tussen offensieve en defensieve wapens.. is aanvechtbaar.

Conclusie 37: De regering heeft niet voldaan aan haar toezegging de Tweede Kamer tijdig te informeren…

Conclusie 44: De ministers…hebben op onderdelen onderling tegenstrijdige uitlatingen gedaan en zijn niet altijd duidelijk geweest.

Conclusie 45: …. Heeft de regering artikel 100 Grondwet ten onrechte niet toegepast.

Conclusie 49: De commissie heeft zich bij inzage van sommige staatsgeheime documenten afgevraagd welke de redelijke zin kan zijn van de nog steeds daaraan gehechte rubricering.
Geschiedschrijving en waarheidsvinding worden hiermee zonder voldoende grond belemmerd.
 
 
Het functioneren van de Kamer:

Conclusie 2: Alle politieke partijen.. met uitzondering van Groen Links en later de SP hebben het Amerikaans – Britse militaire optreden jegens Irak tussen 1991 en februari 2001 ondersteund, ook in gevallen waarin dit optreden niet door de Veiligheidsraad was goedgekeurd.

Conclusie 9: … een inhoudelijke gedachtewisseling tussen regering en parlement over het Irakbeleid niet van de grond is gekomen.
 
Conclusie 31: In de Tweede Kamer is voorafgaand aan de oorlog geen noemenswaardig debat gevoerd..

Het functioneren van het volk:
 
Conclusie 2: Opmerkelijk is de afwezigheid van openbaar protest.

Conclusie 3: In deze politiek onstabiele periode ging de aandacht van de Nederlandse bevolking in de eerste plaats uit naar binnenlandse onderwerpen.
Een breed maatschappelijk debat over Irak bleef uit.

Verwijzen naar “het rijk der fabelen”.
Na de korte uiteenzetting van Davids over de illusionaire doelstellingen en het echec van Irak werd het rapport overhandigd aan Jan Peter Balkenende.

Die zelfde middag nog reageerde dat hij verheugt was dat een aantal punten uit het “migraine” dossier (Davids woorden) naar het “rijk der fabelen” was verwezen.

Een wonderlijke kronkel van de geest. Hij suggereert immers daarmee dat hij waarde hecht aan het oordeel van de commissie Davids. Ook weer selectief. Hij verwees hem ongevallige conclusies net zo snel weer naar “het rijk der fabelen” waar hij leiding aan mag geven.

Want dat is het land waar we in leven. Daar kan je dus makkelijk naar verwijzen.

Een land waar we het ‘allemaal wel geloven’.

In de fabeltjes van Amerika en Engeland.
Waar de regering in gelooft.
En de kamer die dat weer gelooft.
En het volk wat hen ook weer wel gelooft.

Allemaal bewoners van een “rijk der fabelen”.
Een land waar goedgelovigheid als passie wordt bedreven.
Bewoond en geregeerd door goed gelovigen.
Met allemaal boter op het hoofd.

Dat is pas de kern van het echec van onze parlementaire democratie.

En Davids heeft die Goliath onthoofd.

Op een vraag van een reporter aan Davids na de persconferentie wat de belangrijkste les zou kunnen zijn uit het rapport antwoordde hij: “volledig en open zijn”.
 
Hij had daar wat mij betreft nog veel opener en vollediger in mogen zijn.

Bronnen (o.a.):
Het hele rapport, de persberichten en de tekst van de speeches van Davids:
http://www.onderzoekscommissie-irak.nl/#pagina=849
 
Video overhandigingsspeech Davids 12/01/10:
http://nos.nl/video/128577-toespraak-en-overhandiging-rapport-commissiedavids.html
 
Video persconferentie Balkenende 12/01/10:
http://nos.nl/video/128696-reactie-balkenende-op-rapportdavids.html