Aad Verbaast

te gek voor woorden eigenlijk

Tag archief: radioactiviteit

Het uranium pandemonium.

Een veelzijdig materiaal met duivelse toepassingen. Verrijkt en verarmd wordt het dagelijks toegepast. En sinds 1945 uitgestrooid over de mensheid. Tot nu aan toe. Willens en wetens. Een overzicht van enkele realiteiten. Proliferatie en non-proliferatie. We zitten er bij en kijken er naar. Wie zijn de schuldigen?  
 
uranium
een goed vervormbaar metaal met zeer hoge dichtheid. uiterst giftig en (in poedervorm) zeer brandbaar. 0.7% van het metaal bevat het radioactieve isotoop 235U. Sinds de ‘uitvinding’ van de atoombom zeer gewild. Belangrijkste vindplaatsen: Namibië, Australië, Niger, Canada, Rusland, de VS en Zuid-Afrika. Maar ook: Noord-Korea, Tibet en Tsjechië. En nog wel heel wat meer plaatsen. Zelfs in Afghanistan, Irak, Iran en Syrië. Niet echt zeldzaam in de wereld.

Verrijkt uranium
De pacifist Albert Einstein waarschuwde Roosevelt in 1939 dat Duitsland aan een atoombom zou werken (met uranium vanuit het bezette Tsjechië). Amerika startte onmiddellijk het Manhattan Project op. Investering toen 2 miljard dollar. Resultaat : Little Boy en  Fat Man. Die uiteindelijk in 1945 boven Japan werden gedropt. 100.000-en doden. Naast radioactieve besmetting. Japan capituleerde kort daarna. Om een dergelijke bom te maken is een verrijking nodig tot 90%.

Anekdote: het uranium voor die bommen werden voor het grootste gedeelte verkregen door bemiddeling van het Belgische koningshuis in ballingschap uit de mijnen in Belgisch Congo.

Verrijkt uranium kent nog enkele toepassingen.

Kernenergie: verrijking nodig van 3% – 20%.

Productie van medische isotopen: verrijking rond de 20%. Nederland (Petten) en Canada samen leveren wereldwijd 2/3 van de behoefte aan medische isotopen. Met grote wachtlijsten tot gevolg als die centra even stil liggen.  

Verarmd uranium
Bij het verrijken van uranium, is het residu een enorme hoeveelheid verarmd uranium. Met een percentage van ongeveer 0,3% van de radioactieve isotoop 235U.

Ook daar zijn inmiddels meerdere toepassingen voor gevonden.

Vanwege de hoge dichtheid: contra gewicht. In schepen en vliegtuigen. Voorbeeld: Bij de Bijlmerramp is meer dan 150 kg verarmd uranium ‘verdwenen’. Giftig en met rondvliegende isotopen tot gevolg.

Vanwege de hoge dichtheid: DU (Depleted Uranium) antitank granaten. Voor groter bereik (tot 10 km!). Maar met name om het pantser van een tank te kunnen doorboren. En als de granaat eenmaal binnen is, het uranium stof spontaan te doen ontbranden. Naast doden, een uiterst giftig en radioactief residu achterlatend. 18 landen produceren deze wapens. Twee landen geven het toe.

Vanwege de hoge dichtheid: bepantsering van tanks. Als bescherming voor de DU antitank granaten.

En natuurlijk de vermeende vuile bom. Toegeschreven als mogelijk wapen voor terroristen.

Non-proliferatieverdrag
Behept met de kennis van de verschrikkingen van de atoombom is in 1968 wereldwijd een non-proliferatie verdrag gesloten door vrijwel alle landen. De landen (behoudens de 5 atoommachten) beloven nucleaire technologie enkel te gebruiken voor vreedzame toepassingen. De atoommachten op hun beurt beloofden in ruil voor die toezegging (geen atoommacht te worden) nucleaire vreedzame technologie te delen. Israël heeft dit verdrag niet ondertekend. Iran wel, Noord-Korea toen ook.

Proliferatie.
Noord-Korea (2003) trekt zich terug uit het verdrag. Pakistan, India en Noord-Korea hebben inmiddels bewezen over de atoombom te beschikken. Israël ontkent noch bevestigd over atoombommen te beschikken. Er wordt van uitgegaan dat ze die hebben. Het Vela incident zou bevestigd hebben dat het getest is zelfs. Volgens Carter in 2008: 150 stuks. Anderen schattingen: 400. Israël laat geen inspecties toe van het Internationaal atoomagentschap.

Naast de enorme voorraden atoombommen die er nog steeds zijn (ondanks wapenvermindering akkoorden nog altijd wereldwijd ongeveer 8000 actieve en 25.000 inactieve) liggen in de volgende landen atoombommen beheerd door de Amerikanen ‘voor het grijpen’: Nederland, België, Duitsland, Italië en Turkije. Volgens de tegenstanders in strijd met het non-proliferatieverdrag.

In de Kosovo- en Irakoorlog werd op grote schaal verarmd uranium gebruikt (granaten) gebruikt. Door Amerika en de NAVO bondgenoten. Op die slagvelden zijn enorme hoeveelheden licht radioactief materiaal achtergebleven. In Irak wordt gesproken van ruim 300 ton!
 
Ten prooi aan ‘dust in de wind’. Volgens velen aanleiding tot desastreuze gevolgen voor de achterblijvers (kanker, mismaakt geboren kinderen e.d.), maar ook een vermeende bron van het Kosovo- – en golfsyndroom.

Amerika en Iran.
Al sinds jaren beschuldigt Amerika Iran aan een atoombom te werken. Al sinds jaren ontkent Iran dat.
Inmiddels wordt er weer intensief gelobbyd door Amerika om de sancties tegen Iran verder uit te breiden (zie onderaan de blog, met recente links). Weer iemand schuldig bevonden voordat het tegendeel bewezen is?

Ter overweging.
De praktijk heeft bewezen dat er een land is in de wereld is (met het geweldsmonopolie) dat er niet voor terugdeinst om andere landen plat te walsen met een overweldigend machtsvertoon. Recent nog: Irak en Afghanistan.

Door dit land werd ‘bewezen’ dat Irak de beschikking zou hebben over WMD’s. En dat toepassing daarvan door dit regime zeker niet ondenkbeeldig was. Zelfs snel te verwachten.
We weten allemaal hoe dat is afgelopen. En dat het een leugen was.

Echter, bedenk eens het volgende:

Zou Amerika echt tot een inval zijn overgegaan als er werkelijk snel verwoestende WMD’s ingezet hadden kunnen worden door Sadam Hussein, of door de Taliban?
Waarschijnlijk niet. Ze zouden zich wel tig maal bedacht hebben.

Zou dat een reden kunnen zijn voor landen die zich ernstig bedreigt voelen om er dan voor te gaan zorgen dat andere landen het wel uit hun hoofd laten hun aan te vallen?

Zou dat een reden zijn geweest voor Noord-Korea, Pakistan, India en Israël om de beschikking te krijgen over “de bom”?

En mogelijk nu ook voor Iran? Een land wat al jaren in een verstikkende omsingeling zit met economische sancties en door 100.000-en vijandige soldaten? Is het vreemd dat het zich dan bedreigt voelt? En denkbaar dat ze op deze wijze hier wat aan denkt te kunnen doen?

In die redenering: wie is dan eigenlijk schuldig aan de mogelijk verdere verspreiding van kernwapens?
 
Het land dat de bom maakt om te voorkomen dat ze worden aangevallen? Of het land dat laat zien dat het bereid is landen aan te vallen “ter voorkoming van erger”. Enkel in hun ogen?

We zitten en kijken er naar. Het uranium pandemonium. Als toeschouwers bij het testen van de ‘bom’.
Guinea pigs van levensgevaarlijk beleid.

Nog steeds. Wanneer gaat dat eens ophouden?

Plaatjes collectie:
Boven aan de blog: Nato nuclear spectators 1957, Nevada.
VIP observers are lit up by the light of an atomic bomb, 1951 Enewetak Atoll
Soldiers being exposed at a Nevada test site, 1951
Test small boy, 1962
 
Flickr.com film uit 1950 van soldaten gebruikt als guinea pigs bij een atoombom test.
 
Verdere bronnen:
Bart Tromp: (2005) “Het einde van de non-proliferatie.”
http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_countries_with_nuclear_weapons
http://www.ravagedigitaal.org/1997/226/Uraniumslagveld226.htm
http://www.laka.org/info/publicaties/vu/risico-98/4-Proliferatie.html
http://en.wikipedia.org/wiki/Nuclear_Non-Proliferation_Treaty
http://en.wikipedia.org/wiki/Israel_and_weapons_of_mass_destruction
http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_countries_with_nuclear_weapons
http://aftermathnews.wordpress.com/2007/09/27/a-history-of-us-secret-human-experimentation/
http://www.laka.org/VU.html
 
Recente aanloop naar verdere sancties voor Iran:
CNN.com  28 Februari: Top Israeli official: A nuclear Iran would endanger world stability
CNN.com  28 februari: Israeli defense minister calls for sanctions against Iran
NRC.nl 2 maart: Rusland voor slimme sancties tegen Iran
Reuters.com 2 maart: Russia says it may consider Iran sanctions
Reuters.com 3 maart: U.N. council ready to tackle Iran nuclear issue