Aad Verbaast

te gek voor woorden eigenlijk

Tag archief: politici

Het vurrukkullukku veinzen

europees parlement

Op 22 mei (hier) sleept menigeen zich weer naar de stembus om een Europees parlement te kiezen. “Feest van de democratie” wordt er dan geroepen. Maar ja, er wordt wel meer geroepen. En als je dan stemt dan veins je te weten waar je op stemt, en op wie, en waarom. En wat blijkt? Niets is minder waar.

De opkomst zal weer “dramatisch” laag zijn. Dat verbaast niemand. Het is niet meer te begrijpen hoe de besluitvorming plaatsvindt. Laat staan hoe je die nog met je stem zou kunnen beïnvloeden.
En verrassend inkijkje gaf de docu “de slag om Europa” afgelopen week (kijken als je die nog niet gezien hebt!).

Daar werd weer even duidelijk in beeld gebracht hoe politici veinzen de waarheid in pacht te hebben. Opvallende verschillen tussen al deze ‘waarheden’. Binnen partijen wordt met het grootste gemak en dus met grote regelmaat anders gestemd en gedacht in Den Haag dan in het Europese Parlement. Stemmen verwateren nog verder dan de al homeopathische verdunningen door afgedwongen partijdiscipline op Europese schaal.

En toch veinzen al die politici in hun peperdure campagnes dat als je je stem aan hen geeft het dan allemaal wel goed komt. Koek en ei. Of het nu minder- minder is, meer-meer, of anders. Feodaal dan wel federaal. Ook definities waar menigeen nog op zou moeten studeren aangezien ze voor velerlei uitleg vatbaar blijken te zijn. Roeptoeteren is de standaard.

Wat er dan vervolgens met je stem gebeurt blijft ook volkomen duister. Zelf gaan ze nog een stap verder: je geeft ze (wie?) niet alleen een stem maar daarmee ook nog eens “mandaat”. Levensgevaarlijk natuurlijk. Mag je in de krant lezen (als het er al in staat) wat ze daarmee allemaal uitgevreten hebben. Als ze al iets uitvreten. Of elkaar in de fractie al de tent uit hebben gevochten.

Er wordt wat afgeveinsd in de politiek. Maar ook door de burger, door de machtige lobby van de industrie (meer lobbyisten in Brussel dan ambtenaren). Ach, door wie niet? Accountants, de farmamaffia, de advocatuur, de banken, de makelaardij, grootgrutters, noem ze allemaal maar op. Om maar over het veinzen in persoonlijk relaties te zwijgen.

Is dit dan op de valreep een pleidooi voor “total honesty”? “Zeggen wat je denkt, en doen wat je zegt”?
Absoluut niet! De ramp zou niet te overzien zijn. Ik hoef hier geen voorbeelden te noemen. Talloze. Macro en micro.

Net als het leven is veinzen “vurrukkulluk” . Het houdt ons van de straat immers.
We willen namelijk graag belazerd worden waar je bij staat.
Daar kiezen we dan wel weer massaal voor.

Het is allemaal niet meer uit te leggen

201110 hard werken aan milieu

In Den Haag wordt druk gepuzzeld om de zoveelste draconische bezuiniging in elkaar te knutselen. 6 miljard euro extra. Onderwijl roepen Rutte (neem dat beetje risico) en Samsom (“verleiden) dat we meer geld moeten laten rollen. Laat het nu juist de overheid zijn die als geen ander het geld heeft laten rollen. Rollen? Smijten! En wel over die spreekwoordelijke balk.

Het ene bericht na het andere. Een korte bloemlezing.
“Trage ambtenaren” kosten de belastingbetaler jaarlijks 17 miljard! Door inefficiënt werken en een toegenomen regeldruk (!) in combinatie met achteruitlopende productiviteit. Vormen daarmee blijkbaar al een uitzondering op “de hardwerkende Nederlander”.

En als je al de illusie zou hebben dat de overheid zichzelf nog een beetje bewaakt dan wordt dat meteen onderuitgehaald door dit rapport van de Algemene Rekenkamer: “Effectiviteit 53 miljard rijksuitgaven niet bekend. De overheid vindt dat “te moeilijk”..

In weer een ander rapport stelt de Rekenkamer dat “het Torentje” de zaakjes niet op orde heeft. Heeft van alles met beveiliging en ICT te maken. Al veel langer een enorme puinhoop trouwens. Deze week werd duidelijk dat Opstelten (eigen administratie ook al niet  op orde) weer een geheel mislukt project naar de prullenbak gaat verwijzen: GPS (Geïntegreerd Processysteem Strafrecht). Kosten ruim 100 miljoen en werkt van geen kanten.
De zoveelste blunder. Volgens een onderzoek van de Algemene Rekenkamer (daar zijn ze weer) is de overheid jaarlijks 4 tot 5 miljard kwijt aan problemen met ict-projecten. Leervermogen: 0.

Zorg: grootste post op de begroting. Loopt helemaal uit de klauwen en wordt onbetaalbaar zo krijgen we keer op keer te horen. Wordt? Is al lang het geval zo blijkt.
Zorgfraude is minstens 3-4 miljard per jaar! De ziekenhuizen maken dikke winsten. Net als de zorgverzekeraars. Net als de medische industrie. Vele miljarden. Geld rolt, maar vooral naar de verkeerde kant. Hun oplossing: basisverzekering uitkleden, eigen risico verhogen. Extra mantelzorg inzetten.

Heb ik het nog niet eens gehad over de onnodige behandelingen om de winst te maximaliseren.
Over sjoemelen in de verpleeghuizen met indicaties om nog meer geld binnen te slepen.
Hun oplossing: 800 verzorgingshuizen sluiten. Om vervolgens op thuiszorg te gaan bezuinigen. Je moet het allemaal maar durven bedenken.

Van Linschoten (nog wel van ‘mastodont’ van de VVD, en zelf ook niet geheel ongeschonden) gooit er nog een schepje bovenop: in de zorg kan makkelijk 20 miljard bezuinigd worden als men de eigen organisaties eens op orde zou krijgen. Nu eens met hem. Wie kent niet de vele voorbeelden uit eigen praktijk?

Infrastructuur: TU Delft komt met de resultaten van een onderzoek. Uitkomst: sinds 1980 is er ruim 100 miljard verspild aan infrastructurele projecten. Het enig wat (infra)structureel is, zijn de volledig uit de hand lopende kosten. Omgerekend toch ook al weer gauw gemiddeld een 3-4 miljard per jaar.

Dit (en veel ander) gepruts heeft geleid tot een forse en gestaag groeiende staatsschuld. Daarover betalen we ruim 10 miljard rente per jaar. Wat weer verdwijnt in de zakken van de banken. Onderdeel van een financieel systeem die met veel geld van de belastingbetaler in de lucht wordt gehouden. Om vervolgens de kredietkraan zelfs gesloten te houden om de eigen reserves op te pompen. Snap jij het nog?

Burger belasten.
Ruw ingeschat kom ik dan toch gauw tot een bedrag van 40 miljard wat door geknoei jaarlijks wordt verkwist door de overheid. Diezelfde overheid die nu per jaar 20 miljard meer uitgeeft dan er binnenkomt. Een eenvoudige rekensom laat dan zien dat ze 20 miljard over zouden kunnen houden. Om die weer te investeren in “jobs, jobs, jobs” bijvoorbeeld.

Onderwijl zullen ze weer niet veel verder komen dan de burger weer verder te belasten met lastenverzwaringen (1/3) en een reeks van maatregelen (2/3) die er ook op neer zullen komen dat de burger verder wordt uitgeperst. De hand in eigen boezem steken is er weer niet bij.

De grens.
De consument weet tenminste nog wel de hand op de knip te houden. Ook weer niet goed volgens ‘onze’ politici, die ons nog een schuldgevoel gaan aanpraten dat we niet genoeg geld uitgeven en daarmee zouden blokkeren ons “socialer en sterker” uit de crisis te trekken.

Als trouw belastingbetaler is voor mij onderhand echt de grens bereikt. Geen probleem voor me om bij te dragen aan oplossingen. Maar geld doneren om dat vervolgens te laten verkwisten door een stelletje prutsers motiveert absoluut niet. Er zijn grenzen.

De overheid als verkwistingsmachine. En de burger dient aan gedwongen winkelnering te doen.

Het is allemaal niet meer uit te leggen.

Change blindness. De beslissende factor


Verbijsterend, maar het menselijk brein is eenvoudigweg niet in staat om belangrijke wijzigingen waar te nemen. Ook al gebeurt het letterlijk voor je ogen. Sterker nog: het brein negeert die doelbewust. Dat verklaart veel natuurlijk.

Change blindness.
Hier geen exposé over wat het nou precies inhoudt. Staat in de link, en test jezelf maar met de volgende voorbeelden. Aanrader. Je zult versteld staan.

Filmpje over de kaarttruc. Opletten!
Of nog een bekend experiment in dit kader: de persoonswissel.
Nog drie filmpjes waar je brein bijzondere info niet eens registreert..
Nu met elkaar afwisselende plaatjes: zoek de verschillen. Nog een paar. Moeilijk!

Punt gemaakt? Voor mij wel. Tot mijn ontsteltenis heeft ook mijn brein heeft er voor gekozen zeer selectief waar te nemen. Geen prettige wetenschap voor me. Dan maar het beste er van te maken. Hoe?

De beslissende factor.
Het blijkt dat de menselijke geest een te beperkte capaciteit heeft om alles te verwerken wat er aan informatie binnenkomt. Dus wordt de keus gemaakt om zich op enkele aspecten (veelal details) te concentreren, en de rest maar te laten voor het is, ook al is een wezenlijk onderdeel van het hele plaatje.
Wordt echter die grote verandering zichtbaar gemaakt (iemand wijst je er op bijvoorbeeld), dan blijkt ineens dat het brein dat wel meteen verwerkt. Je het gevoel gevend dat je je wel voor de kop kunt slaan dat je dat niet gezien hebt! Het is toch overduidelijk!

Kijk, daar kan ik wel wat mee.
Ik moest natuurlijk meteen aan politici denken. Geen oog voor het hele plaatje dat continu aan grote veranderingen onderhevig is, en enkel maar details zien. En daar altijd maar achter aan hollen als een “blind paard”. Zitten al jaren/eeuwen in deze politieke crisis.

Dat moet dan toch een overduidelijk geval van “Change Blindness” zijn?

Een zekere mildheid kwam zelfs over me. Ze zijn net mensen! Zou er dan toch een zeker begrip voor ze bij me kunnen ontstaan? Het zal toch niet waar zijn?

Maar die mildheid bleek gelukkig van korte duur te zijn. Even het hele plaatje tot me nemend blijkt dat er een belangrijk verschil is met echte mensen: Ook al wijs je ze er op. Politici zien nog steeds de wijzigingen in het hele plaatje niet.

Blijft natuurlijk de vraag of ze het niet willen zien, of dat ze het niet kunnen zien. Beide geeft te denken. Maar ja, daar moet je dan wel een enigszins normaal werkend brein voor hebben. Kom er nog maar eens om. Zal wel iets met natuurlijke selectie te maken hebben.

 

Noot: plaatje komt hier vandaan

Over beroepsziekten en de vergeten beroepsgroep


Het Nederlands Centrum voor Beroepsziekten (NCvB) luidt de noodklok.Terecht. Het aantal beroepsziekten stijgt snel. Op de lijst staan er al ruim 100. Werken is levensgevaarlijk! Een omvangrijk rapport beschrijft alle gevaren daar van. Doorspittend lees ik dat een belangrijke beroepsgroep geheel buiten deze analyse is gebleven: de politicus. Lees en huiver.

Onbegrijpelijk deze omissie. Terwijl de bewijzen zich toch dagelijks opstapelen dat hier van chronische en meervoudige ernstige ziektebeelden sprake is.

Uw razende reporter luidt de eigen noodklok met klepel. En is op eigen houtje een onderzoek begonnen. Met schrikbarende resultaten! Een kort overzicht van reeds vastgestelde diagnosen:

Narcisme
Tunnelvisie
Bindingsangst
Dwangneurose
Slechtziendheid
Slechthorendheid
Bewustzijnsstoornissen
Repetitieve Argumentatie Manie (RAM)
Cognitieve stoornissen
Struisvogelsyndroom
Pathologisch liegen
Mentale retardatie
Geheugenverlies
Elleboogklachten
Dubbele tong
Olifantenhuid
Schizofrenie
Autisme
Apraxie
Staar

Mogelijk dat ik er nog enkele vergeten ben. Suggesties welkom uiteraard. Het is slechts een eerste tussenstand van dit wereldwijde onderzoek.

Het vervolgonderzoek zal zich met name richten op de vraag of deze ziekten een gevolg zijn van het beroep, of reeds moeten zijn opgelopen voordat de beroepskeuzetest  suggereert voor dit beroep te kiezen.

Duidelijk is al wel dat in deze beroepsgroep collega’s uiterst vatbaar zijn voor het virale karakter van deze ernstige aandoeningen. Zou je al niet ziek zijn, dan zou je er toch doodziek van worden.

Wie volgt na het Boekestijntje en het Halsema’tje?

Na  het ‘boekestijntje’, wordt het tijd om het halsema’tje dan ook maar op te nemen in het vocabulaire der nederlandse taal. Trots als een groene pauw, bloosde ze haar weg door medialand na het ontvangen van de thorbecke prijs voor welsprekendheid. Felicitaties. In het juryrapport: ”Met een mix van vaak gespeelde boosheid, creativiteit en werkelijke charme weet zij tegenstanders in een debat in de hoek te drijven..”. Het Halsema’tje is geboren!

Groen, geel en blauw van jaloezie vechten de poltici elkaar de kamer uit om ook te gaan vanDalen. Ze kunnen wel wat hulp gebruiken. Een serie verse begrippen en werkwoorden:
 
Nieuwe begrippen:
Een Cohennetje: als haan de hennen bij elkaar houden; “we zijn allemaal amateurs”.
Een Pechtoldje: rechtsomgeweerd, linksomverleerd.
Een Samsommetje:  al goochelend appels en peren optellen.
Een Balkeneinde: van geen einde weten, om vervolgens roemloos af te gaan.
 
Balkeneinde/Obamaren.
 JP voelt aan zijn water dat zijn balkeneinde er aan zit te komen. Dit recente filmpje laat zien hoe hij desperaat obamaatje met hem probeert te worden. Obama geeft hem nog een schouderklopje en een arm. Het wekt bij een obamatigende indruk. Hij kan gaan!

Nieuwe werkwoorden:
Rutten
Kanten
Baalen
Teeven
Jageren
Thiemen
Hameren
Verhagen
Verburgen
Roemeren
Bommelen
Verdonken
Marijnissen
Verwildersen

Aan de lezer om aan te geven welke betekenis daar aan gegeven zou moeten worden.
We gunnen ze toch niet dat ze in de vergetelheid raken? Of ben ik al iemand vergeten..

Plaatje komt hier vandaan.
 
 

Politici over politiek en politici..

we hebben er natuurlijk allemaal een mening over. maar wat vinden politici er nu zelf van? hier een verzameling opvallende citaten. ze zouden het moeten weten, toch?

Politiek: de kunst God zo te dienen, dat de duivel er niet kwaad om wordt.
Napoleon Bonaparte

“Aangezien een politicus nooit gelooft wat hij zegt, is hij altijd stomverbaasd wanneer anderen hem blijken te geloven.”
Charles de Gaulle

“Men zegt wel eens dat politicus het op één na oudste beroep van de wereld is. Ik ben er achter gekomen dat het erg veel van het oudste weg heeft.”
Ronald Reagan

“Een politicus denkt aan de volgende verkiezing, een staatsman aan de toekomst.”
Winston Churchill

En vervolgens doet Churchill er nog een schepje bovenop:

“Politiek is de vaardigheid te voorspellen wat er morgen, volgende week, volgende maand en volgend jaar zal gebeuren.
Dit In combinatie met de vaardigheid naderhand te kunnen uitleggen waarom het niet is gebeurd.”

Een drietal citaten van Wiet van Broeckhoven, (een Belgisch politicus… ).

“Een politicus heeft voor elk probleem een oplossing: simpel, duidelijk en verkeerd.”

En:
“De meeste politici kunnen hun beloften niet eens onthouden.”

En:
“Wanneer liegt een politicus? Als zijn lippen bewegen.”

Nou vooruit: nog een uitsmijter van Joost Eerdmans
“Ik twijfelde tussen politiek of cabaret. Ik heb gekozen voor cabaret.”

Noot: Deze blog is het logische vervolg van:
https://aadverbaast.wordpress.com/2008/03/30/schrijvers-over-politiek-en-politici-2/