Aad Verbaast

te gek voor woorden eigenlijk

Tag archief: moderatie

Verslag van een geheime ontmoeting.

Tussen dissidente bloggers en moderatoren. Jawel. Uw razende reporter heeft het verslag en zelfs de groepsfoto kunnen bemachtigen. Het onmogelijke is mogelijk geworden. Natuurlijk was de spanning af te lezen bij aanvang van dit inderhaast georganiseerde gesprek. Bruggenbouwen kan slopend zijn! Maar er zijn koppen met spijkers beslagen. De rust kan wederkeren.

Op een historische plek (de brug) kwamen ze samen. Meteen was de opvallende gelijkenis tussen de strijdende partijen evident. Het werkte inspirerend. Bij aanvang waren de gemoederen verhit maar was het ijs snel gebroken. Opvallend was ook de grote verscheidenheid van de kleren van de keizers. Dan kan je natuurlijk gaan bekvechten over de principiële verschillen in uiterlijkheden en gedrag. Maar ook over de gemeenschappelijkheden die ieder in onderscheidenlijkheid bezit. En dat laatste gebeurde! Jezelf overstijgen in optima forma!

Al gauw kwam men ook tot een overeenkomst op hoofdlijnen. De hoofdlijnen zijn:

Iedereen doet gewoon zijn werk. Wat “gewoon” is wordt nog uitgewerkt. “Daar komen we wel uit”, riepen ze in koor. Buitengewoon!

Respect voor het uniform wat men heeft aangetrokken: het is slechts een dun laagje vernis. Dit werd overigens pas vastgesteld na de gemeenschappelijke sessie in de zweethut. Helaas geen groepsfoto voorhanden. Daar wordt nog aan gewerkt. Het gremium wilde zich niet graag bloot geven aan de goegemeente.

Binden en boeien. Feitelijk de grote doorbraak. En de kern van goed leiderschap. Een 180 graden ommezwaai in denken en doen. Van allen.

De term modereren wordt verbannen. In plaats daarvan: moduleren. Wat zoveel betekent als:

  1. met gepaste stembuiging spreken, voordragen
  2. van de ene toonsoort in de andere doen overgaan

Klinkt toch als muziek in de oren?

Het was een historische ontmoeting.  

Kunnen we allemaal weer op ons gemak naar het voetbal kijken vanavond. Da’s pas oorlog!

Nabericht/waiver.
Uit respect voor de wet bescherming persoongegevens, zal ik hier niet een opsomming geven van de namen van de respectievelijke deelnemers (van links naar rechts en zo). Ik neem aan dat de lezer dat zal respecteren.
 
In andere woorden: enige gelijkenis met welke blogger en moderator, respectievelijk recente gebeurtenissen berust op louter speculatie en toeval. Laat daar geen misverstanden over bestaan. Een geheim is er om te bewaren.
 
 

Gooi ze d’r maar uit!

Terug van weggeweest. Twee maanden experimenteel veldwerk. Geen kranten, geen schreeuwende schermen, geen internet. Weg van de zin en onzin van de waan van alle dag. Om bij terugkomst een antwoord te vinden op de vraag: heb ik wat gemist? Het duurt even maar dan heb je ook wat, dacht ik toen nog. inmiddels bijna bijgelezen. Om wederom tot een verbijsterende conclusie te komen: de waan van de dag. Die heb ik gemist!

Koud weer thuis, en badend in het zweet zetel ik me snel achter de kranten en de verschenen blogs. Had ik wat gemist? Een korte bloemlezing uit de kranten en van de berichten die bloggers achterlieten op mijn laatste blog. Grote dank daarvoor overigens. 
 
Gooi ze d’r maar uit, dacht Jack de Vries vlak voor de verkiezingen. Een stunt van de spindoctor van het CDA die zijn zaad als blindgangers en torpedo’s in de schatkamer van zijn adjudante afvuurde. Hoe diep kan je zinken? “Privé” riepen van Middelkoop en JPB snelstens in koor. Waar JPB en Lubbers zich beperkten tot het betasten van de billen, ging de eigen Jack de Wipper werkelijk van bil. De twitterende familyman moest snelstens vluchten naar een van zijn ‘eigen’ kazernes. Jacob Gabe is inderhaast voor zichzelf begonnen. “Jack de Vries Communicatie Advies”. Jawel. Bewezen expertise op dat vlak. Gewetensvraag: zou hij zijn zaad niet geworpen hebben, zou dan de verkiezingsuitslag anders geweest zijn? Paar zeteltjes verschil maakt een wereld van verschil in dit verhitte klimaat.

Gooi ze d’r maar uit, dacht de stemmer nog die dacht iets te kiezen te hebben. Beslist na strafschoppen, kwam er een nipte blauwe winnaar uit. Iedereen was eigenlijk winnaar. Nou ja iedereen. JPB ging immers voor goud. Zijn Voorzienigheid besliste anders dan zijn geloof. Waar hij vervolgens direct van af viel. Aftreden viel hem zwaar, terwijl hij toch ook ervaringsdeskundige is.

Inmiddels is de stemmer al weer bedrogen. “De kiezer mag het nu zeggen” riepen de politici in hun maartse bui. Het rode potlood, inmiddels aan de tweede informateur, krijgt alle kleuren van de regenboog. Hoezo iets gekozen? Er wordt nu pas gekozen. Nog nooit is er zo veel van links naar rechts gezwabberd en geswaffeld. Rituele paringsdansen. Oprutten!

Gooi hem d’r maar uit, dacht Obama toen hij hoorde dat McChrystal crystal-clear het woord “clowns” in de mond nam. Gevoel voor humor was niet direct waar hij op doelde. Insubordinatie kunnen we natuurlijk niet gebruiken in het Amerikaanse leger. De man mag wel met 4-sterren pensioen. Zijn opvolger Petraeus zegt nu al dat we nog wat langer in Afghanistan moeten blijven met zijn allen. De CIA heeft al jaren geen idee waar die Obama nu uithangt zeggen ze nu pas. Gooi ze d’r maar uit, riep Bush inmiddels 9 jaar geleden. Waar ging het ook al weer over?

Gooi ze d’r maar uit dachten de Afghanen, nou ja de smalle toplaag en ze dachten daarbij aan de vele dollars die ze in de schoot geworpen kregen. Die toplaag heeft inmiddels de afgelopen jaren meer dan 3 miljard “opbouw-dollars” naar hun privérekeningen in het buitenland gesluist. Een aanzienlijk percentage van het BNP. Strijkstokken kunnen ze, als wij ze nog steeds de eerste viool laten spelen. De kamer in al zijn nieuwe wijsheid is het net eens geworden dat we wel wat trainers kunnen sturen naar Afghanistan. Wie zijn de clowns eigenlijk?

Gooi ze d’r maar uit, dachten nogal wat Europeanen toen Griekenland omviel. Toen ook nog Spanje, Portugal en Hongarije dreigden om te vallen. En daarmee de euro. Maar nee, net als de vorige crisis, lieten de leiders van Europa zien dat de veroorzakers van ellende als eerste geholpen dienen te worden. Toen die banken, nu die landen. Een noodfonds van de belastingcenten op te hoesten door de slachtoffers van deze crises. Om ze nog meer slachtoffer te maken. Heldere redenering: meer slachtoffers, vraagt om extra sterk leiderschap. Daarmee zichzelf in het schijnzadel houdend.

Gooi hem er maar uit, dacht de TROS, toen ze een hen onwelgevallige twitter lazen van hun werknemer, Cornald Maas. 140 letters max kunnen je toekomst bepalen. Vrijheid van meningsuiting geldt natuurlijk niet als je in een hiërarchische relatie zit. Dan wordt alles anders. Wie zit niet in een hiërarchische relatie?

Gooi ze d’r maar uit, dacht het vers opgerichte moderatieteam van de VK. Wat de TROS kan, kunnen wij ook. De VK dunde eind vorig jaar nog de brede schare journalisten uit, verkleinde en verdunde de krant, maar richt net zo makkelijk een breed moderatieteam op. Kwestie van prioriteiten natuurlijk. Om aan het “hoogste niveau” te laten zien dat ze hun salaris waard zijn, gooiden ze er recent 4 bloggers uit. Maar dan ook handhaven natuurlijk! Dag- en nachtwerk! Daarenboven een heus eigen blog, gekleurde interactie met bloggers, en inmiddels een onmogelijke set moderatievoorwaarden bedacht. “We zullen laten zien dat we onmisbaar zijn, en onze toekomst is verzekerd”, dachten ze nog. Laat ik nou altijd gedacht hebben dat de krant leeft bij de gratie van spektakel, waan en waanzin. Da’s nieuws. Niet bij het VKblog. Daar worden we gehouden het VK-netjes te houden. De waarom-vraag is nog niet beantwoord. Ook niet hoe.

Gooi de moderatoren er maar uit, zal wel weer snel bedacht worden, had ik al bedacht. In de afgelopen twee maanden meldden zich 400 nieuwe bloggers aan. Wat is belangrijker? Wat is waan?

Gooi ze d’r maar uit, dachten al die voetbalfans over al die andere teams. Miljardenbusiness. Hele teams er uit gooien. Voor mij zijn het allemaal strafschoppen. Nog even en het regent oranje.

Gooi ze d’r maar uit, dacht die winkelketen (ReWe) in Duitsland. Duizenden wortelen als groentenbommen uit een vliegtuig rond de grens gekieperd om hun winkelketen te promoten. Voor mij toch wel de uitsmijter van al het nieuws wat ik inmiddels tot me heb genomen (dank VSp). Een peen is wel oranje overigens. Met het bijbehorende gevoel.

Peentjes zwetend (daar en hier) moest ik natuurlijk wel toch een conclusie komen. Wat heb ik gemist? De dolgedraaide wereld is immers gewoon door gedraaid.

Twee maanden lang met de kop in het zand gezeten. Twee maanden lang geen zorgen, geen problemen. Rust, regelmaat en beperkte reinheid. Wat een genot. Ik had het niet willen missen.

Bij terugkomst merk ik echter direct weer wat ik heb gemist: me druk maken om de waan van alle dag.
En ook dat is een onmisbaar onderdeel van de zin van mijn bestaan, realiseer ik me ineens.

Ik ga me nu weer waanzinnig druk maken om al die waan.

Het water staat me al tot aan de knieën. Het is nu al een hete zomer. Ik ga weer aan de blog!

Tot waans weer. Ondertussen lees ik nog even door. Je weet nooit.

Noot: plaatje is hier gevonden