Aad Verbaast

te gek voor woorden eigenlijk

Tag archief: marketing

De Succesformule. S = I x V x G


1 X 1 X 1 = is 1.
Een dekselse uitdaging dat te halen. Succes is gelijk aan de kwaliteit van het idee maal de verkoopkracht maal de factor geluk. De kunst is hoog te scoren op de drie factoren. Gaat er eentje de mist in is dan is geen eer meer te behalen. Resultaten uit het verleden zijn geen garantie voor de toekomst.

Succes
Nauw gerelateerd aan de eigen doelstelling(en) natuurlijk. Wat voor de één succes is kan voor de ander een gruwel zijn.
De formule is universeel. Het betreft alle aspecten des levens. Vriendschappen, carrière, relaties, seks, rijkdom, beleving, zakendoen, politiek, oorlog en vrede, bloggen, gezondheid en wat al niet meer zij. Macro is wederom micro. En vice versa.

Idee (de kwaliteit er van). Schaal van 0 tot 1
Alles begint met een idee, een vondst. Meestal worden ideeën geboren uit een frustratie met de wil deze te veranderen. Goede ideeën worden meestal geboren op de vreemdste momenten op de vreemdste plekken. Het kan al helpen die op te zoeken.

Verkoopkracht . Schaal van 0 tot 1
Na het “Eureka-gevoel” begint het pas. Hoe het ‘in de markt’ te zetten. Aangezien we altijd afhankelijk zijn van anderen is het een hele kunst dat ‘fenomenale idee’ ook over te kunnen brengen.
In het uitzonderlijke geval dat het succes in volstrekte onafhankelijkheid kan worden behaald, dan nog is verkoopkracht van belang. Je moet er immers wel zelf in geloven. Al een hoge barrière voor de twijfelzuchtigen onder ons.

Geluk Schaal van 0-1
Belangrijke (en onzekere) factor die nog al eens wordt onderschat. En veelal pas begrepen wordt als iets tot groter verrassing helemaal mislukt. De uitdrukking “dikke pech” is ons aller bekend. Kun je geluk afdwingen? Slechts ten dele. Meestal zit die al verwerkt in de twee eerdere factoren. Wat nog wel eens wil helpen is je te begeven in een omgeving waar de kans op de geluksfactor hoger is dan elders.

Grote verschillen
Het bovenstaande even laten bezinken en je zult al snel tot de ontdekking komen dat er verbijsterende verschillen zijn per onderwerp per factor die het succes bepalen.

Drie onderwerpen als voorbeeld
Seks: geweldig idee (score al gauw tegen de 1). Met het risico al gauw tegen de beperkingen van de verkoopkracht aan te lopen. Om over de geluksfactor nog maar niet te spreken.

Politiek: de idee-factor scoort gemiddeld beneden alle peil. Verkoopkracht daarentegen weer hoog. Daar wordt dan ook alle aandacht op geconcentreerd. De factor geluk kan het verschil maken.

Meedoen aan de loterij: slecht idee. Mogelijkheden van de factor verkoopkracht zijn nihil, en beperkt zich slechts tot de aankoop van een lot. Toch hebben miljoenen hun hoop op succes gevestigd op die ene factor: de geluksfactor.

Waarom dit blog
Allemaal niet zo ingewikkeld: het leek me wel een goed idee.
En ik gun en wens iedereen van harte succes.
Bij deze!

Goede wijn behoeft geen krans

Een bekend gezegde. Vriend en vijand zullen het er over eens zijn: als iets goed is dan hoeft het niet extra aangeprezen te worden. Het verkoopt zichzelf naar men mag verwachten. En toch zit er een luchtje aan. Juist met wijn waar we zo graag onze neus in steken om toch even zeker te weten of de ‘neus’ goed is.

Nee, ik ga het hier niet hebben over de metaforische waarde van dit gezegde in relatie tot het VKblog Van toepassing? Natuurlijk! Maar er is, ook recent weer, al genoeg klare wijn geschonken én oude wijn in nieuwe zakken gestopt over dat onderwerp. Dat hoef ik niet verder uit te melken.

Ik ga het hier hebben over wijn. Jawel! Want juist op dat product is het gezegde niet van toepassing. Raar? Waar!

Historie.
Er wordt al 7000 jaar geprobeerd goede wijn te maken. In gebieden (Irak, Iran) waar de huidige bewoners sinds de komst van de profeet alle alcohol hebben afgezworen. Via Egypte (3000 v.Chr) en Griekenland (2000 v. Chr.), giste de druif zich een weg naar europa door de Romeinen. In de Middeleeuwen een dipje (bier), maar door de kloosters daarna herontdekt: miswijn! In navolging van de Heere moest er meer van gedronken worden. En plukken we daar nog de vruchten van?

Miswijn.
Een betere naam had er niet voor bedacht kunnen worden. Er is immers van alles mis mee.
Na duizenden jaren is het ons nog steeds niet gelukt een wijn te produceren van constante kwaliteit.  
Het is het enige product wat ik ken waar de kwaliteit ernstige schommelingen vertoont van jaar tot jaar en van streek tot streek. Dat is toch een grof schandaal in onze tijd van duurzaamheid en kwaliteit?

Van de nood een deugd maken.
Natuurlijk wisten die wijnbouwers dat. Een beetje wijnboer had dit falen allang toegegeven. En allang zijn overgestapt op een eerlijk product. Waar wel standaardkwaliteit geleverd kan worden. Maar nee. Ze maakten van hun nood een deugd: maak een plan om ‘rotzooi’ te verkopen tegen een hogere prijs! Leuke uitdaging toch?

Marketingplan wijn.
Verkoop je zwakte als een sterkte! De kern. En nog gelukt ook!! Tot mijn grote verbazing!! Hulde!?

Wijn boeken. Wijn cursussen. Wijn reizen. Indrukwekkende rituelen aan de dinertafel. Antichambreren. Tijdig ontkurken en laten ademen. Op temperatuur? Rollen, spoelen, gorgelen over de getergde smaakpupillen. Diep in het glaasje kijkend. Naar kleur, geur en of het ‘er lekker in hangt’.
En na een bedachtzame blik op het oneindige (en even op het etiket) stellen: ja, schenkt u maar uit..
Dat alles heeft blijkbaar genoeg meerwaarde, om er de hoofdprijs voor te betalen.   

Wil je er toch een beetje bij horen, dan ‘weet’ je er toch alles van? Hoofdpijn krijg ik er van.
Het is het meest succesvolle marketingplan om bocht (met een enkel gelukt exemplaar) te verkopen.

Ik doe er niet aan mee. Waarom zo velen wel? Slachtoffer, of winnaar?

P.S.:
Er is zelfs een echte wijn-wetenschap. Universitair niveau!
Oenologie geheten. Na “miswijn” ook een term die men niet beter had kunnen kiezen: voor oenen.

Lees tip:
“Now everyone was watching Richard Pratt. Watching his face as he reached slowly for his glass with his right hand and lifted it to his nose. The man was about 50 years old, and he did not have a pleasant face. Somehow it was all mouth; mouth and lips—the full wet lips of the professional gourmet.”
Roald Dahl, “Taste”