Aad Verbaast

te gek voor woorden eigenlijk

Tag archief: kisten

Een vrolijk paasfeest? Over mijn lijk!

Zoiets moet Jezus toch gedacht hebben: om de dooie dood niet, het zal mij niet gebeuren dat ik op een dood punt beland, ik ga toch niet mijn eigen graf delven? Doodleuk haalde hij een kunststukje uit, zodat alles wat hij gedaan had niet op een dood spoor zou belanden. In zijn dooie eentje ook nog. Al sla je me dood, voor mij een oprecht wonder! Geen wonder dat we dat met Pasen herdenken.

Vader was begenadigd kast- en kistenmaker, moeder kon onbevlekt ontvangen. Blijk je zoon te zijn van een ander ook nog. Genoeg suspense om boeken vol over te schrijven. Toch al weer duizenden jaren geleden. Samen beschreven in de Oude en Nieuwe Testamenten.

Ook al zo merkwaardig. Altijd geloofd dat een testament een laatste wilsbeschikking was. Niet nodig dat op te schrijven als je het eeuwige leven hebt toch? Over je graf regeren is dan toch niet meer aan de orde. Laten we wel wezen.

Als onderdeel van deze ingewikkelde identiteitscrisis had de zoon ook nog eens een generatieconflict waar de honden geen brood van lusten. De eerste socialist tegen de grootste dictator. Zal me een strijd op leven en dood geweest zijn. Vader prees hem doodleuk het graf in. Zoon trok dood- en bloedserieus zijn eigen plan.

Ik laat me niet kisten! Ik heb een broertje dood aan al dat gedoe. Zoiets dus.

Het plan moet opgekomen zijn bij zijn laatste avondmaal. En laten we eerlijk zijn. Als je met zo’n stelletje ongeregeld een vorkje hebt geprikt dan heb toch voorgoed gegeten en gedronken?

Daar neem je dus afstand van. Voor eeuwig. Als oprecht profeet en visionair wist je natuurlijk dat al lang dat er geen haan meer naar je kraait zonder een stunt met eeuwigheidswaarde.

Je biezen pakken. Je geheimen in je graf meenemen. Als de dood dat je er een loopje met je genomen zou worden. De strategie was al gauw bedacht: de opstandige opstanding. Pak je kist op en wandel. De grote verdwijntruc waar zelfs Hans Klok zich geen illusie over maakt dat ooit te kunnen evenaren.

En zo geschiedde..

Hij zou zich in zijn graf omdraaien, als hij er nog in gelegen had, in de alwetendheid wat dit allemaal voor gevolgen zou hebben gehad. Door de benen te nemen heeft hij dat voor hem zelf kunnen voorkomen. Koud kunstje. Eitje voor hem natuurlijk.

De rest is geschiedenis.

Mag ik iedereen alsnog een doodgewone vrolijke Pasen toewensen?

Plaatje: Laatste avondmaal bevat steeds meer voedsel
Schilderij van Jacopo Bassano, 1542