Aad Verbaast

te gek voor woorden eigenlijk

Tag archief: Juncker

Op zoek naar een nieuwe uitdaging?

juncker
Je komt die vraag in vele personeelsadvertenties tegen. En wordt veelvuldig gebezigd (zonder vraagteken) door de sollicitant die tracht een goede beurt te maken. Een onzinnige gewoonte. Zowel werknemer als werkgever zijn op zoek naar heel wat anders. De politiek kent weer heel andere regels. Hoe kan het ook anders.

Werkgever
In de huidige kopersmarkt voor werkgevers worden torenhoge eisen gesteld aan de potentiële werknemer. Uit de stapel brieven worden enkel die enkele kandidaten geselecteerd die op papier ruim voldoen aan de gestelde eisen. De afvalligen krijgen dan een standaard briefje met de opmerking dat je niet optimaal past in het gevraagde functieprofiel. En nee, dan hoef je echt niet een briefje terug te sturen dat je verbaasd bent over die afwijzing omdat dat nou juist onderdeel was van die (gevraagde respectievelijk gezochte) uitdaging, toch?

Word je al uitgenodigd, dan moet je middels kruisverhoren bewijzen dat je naadloos past in de aangeboden functie en organisatie. Alles onder de gouden stelregel: bij enige twijfel niet doen!

Kortom: ze doen er alles aan om geen enkele uitdaging aan te willen gaan met de mogelijk nieuwe werknemer. Is het dan redelijk te verwachten dat die nieuwe werknemer het wel als een uitdaging ziet?

De werknemer
Ik heb (in een vorig leven) vele gesprekken mogen voeren met kandidaten voor een vacante functie.
Tot vervelens toe heb ik die standaard volzin mogen aanhoren als ik vroeg waarom ze solliciteerden.
Ik liet dat dan maar even. Het gaf de kandidaat altijd wel een goed gevoel als hij/zij dacht een ijzersterk punt gescoord te hebben.

Als ik dan (later in het gesprek) vroeg naar de redenen waarom ze van baan wilden veranderen dan kreeg ik veelal een mere à boire te horen aan klachten. Niet eens met het gevoerde beleid, slecht functionerende organisatie, bedrijf wat van geen kanten liep, markt niet aantrekkelijk, producten niet passend en ga zo maar door.

Hoe vaak kreeg ik niet een verward gezicht als ik dan concludeerde dat ik niet snapte waarom hij/zij dan hier solliciteerde. Het had er immers alle schijn van dat bij het huidige bedrijf er meer dan genoeg uitdagingen voorhanden waren. En dat ik lang niet zoveel uitdagingen kon bieden als hij/zij nu al had!

En dan dit. Ooit juist een goede functiebeoordeling gegeven omdat de werknemer aangaf dat zijn matig presteren nu juist was omdat de functie zo’n enorme uitdaging bleek voor hem/haar? Iets waar ze beiden immers naar op zoek waren geweest? Ik ben dat nog niet tegengekomen.

Nee, kijken we wat dieper in de ziel van zowel werkgever als werknemer, dan zijn ze eigenlijk op zoek naar een verbond waar beiden partijen hopen dat de functie uitgevoerd kan worden met “twee vingers in de neus”.

Maar ja, dat is, vreemd genoeg, niet ‘politiek correct’ om dat op tafel te leggen.

Politiek correct
Komen we vanzelf toch weer op de politiek terecht. Daar, moet ik tot mijn verbijstering toegeven, zijn ze toch iets verder op het punt van deze vermeende ‘politieke correctheid’.

Voor belangrijke functies worden politici aangesteld waar het CV veelal geen enkele relatie lijkt te hebben met de eisen aan de functie. Politici durven die uitdaging toch aan met het grootste gemak. “Veel te doen”, maar tegelijkertijd de indruk wekken dat je het met “twee vingers in de neus” kan uitvoeren. Dan ben je “de juiste man, op de juiste plek, op de juiste tijd”. Maak je ook nog eens een grote kans op snelle promotie. Om dan vervolgens geruchten over die nieuwe functie direct hard te ontkennen door te zeggen dat je nog genoeg uitdagingen hebt in je huidige functie.
Dijsselbloem scoort hoog op al deze punten zo blijkt.

Vorige week werd besloten dat Jean Claude Juncker (Jan Kloot voor intimi) de kar mag gaan trekken in Brussel als kopstuk van de Europese Commissie. Cameron verbaasde zich (terecht) dat een man die sinds mensenheugenis elke wandelgang daar heeft bewandeld daar ook de hervormingsagenda moet gaan uitvoeren. Of in andere woorden: waar rook (hij is verstokte roker) is, is geen vuur. Is hij dan de man die de “strategische agenda” (komt van Rompuy nu op de valreep mee aanzetten) zal gaan uitvoeren? ‘Oude wijn in oude zakken’ kan je verwachten zeker als je ook nog eens een verwoed drinker bent.

Dan pas je ‘dus’ naadloos in die functie. Ze zijn daar immers ook helemaal niet “op zoek naar een nieuwe uitdaging”.

Het vurrukkullukku veinzen

europees parlement

Op 22 mei (hier) sleept menigeen zich weer naar de stembus om een Europees parlement te kiezen. “Feest van de democratie” wordt er dan geroepen. Maar ja, er wordt wel meer geroepen. En als je dan stemt dan veins je te weten waar je op stemt, en op wie, en waarom. En wat blijkt? Niets is minder waar.

De opkomst zal weer “dramatisch” laag zijn. Dat verbaast niemand. Het is niet meer te begrijpen hoe de besluitvorming plaatsvindt. Laat staan hoe je die nog met je stem zou kunnen beïnvloeden.
En verrassend inkijkje gaf de docu “de slag om Europa” afgelopen week (kijken als je die nog niet gezien hebt!).

Daar werd weer even duidelijk in beeld gebracht hoe politici veinzen de waarheid in pacht te hebben. Opvallende verschillen tussen al deze ‘waarheden’. Binnen partijen wordt met het grootste gemak en dus met grote regelmaat anders gestemd en gedacht in Den Haag dan in het Europese Parlement. Stemmen verwateren nog verder dan de al homeopathische verdunningen door afgedwongen partijdiscipline op Europese schaal.

En toch veinzen al die politici in hun peperdure campagnes dat als je je stem aan hen geeft het dan allemaal wel goed komt. Koek en ei. Of het nu minder- minder is, meer-meer, of anders. Feodaal dan wel federaal. Ook definities waar menigeen nog op zou moeten studeren aangezien ze voor velerlei uitleg vatbaar blijken te zijn. Roeptoeteren is de standaard.

Wat er dan vervolgens met je stem gebeurt blijft ook volkomen duister. Zelf gaan ze nog een stap verder: je geeft ze (wie?) niet alleen een stem maar daarmee ook nog eens “mandaat”. Levensgevaarlijk natuurlijk. Mag je in de krant lezen (als het er al in staat) wat ze daarmee allemaal uitgevreten hebben. Als ze al iets uitvreten. Of elkaar in de fractie al de tent uit hebben gevochten.

Er wordt wat afgeveinsd in de politiek. Maar ook door de burger, door de machtige lobby van de industrie (meer lobbyisten in Brussel dan ambtenaren). Ach, door wie niet? Accountants, de farmamaffia, de advocatuur, de banken, de makelaardij, grootgrutters, noem ze allemaal maar op. Om maar over het veinzen in persoonlijk relaties te zwijgen.

Is dit dan op de valreep een pleidooi voor “total honesty”? “Zeggen wat je denkt, en doen wat je zegt”?
Absoluut niet! De ramp zou niet te overzien zijn. Ik hoef hier geen voorbeelden te noemen. Talloze. Macro en micro.

Net als het leven is veinzen “vurrukkulluk” . Het houdt ons van de straat immers.
We willen namelijk graag belazerd worden waar je bij staat.
Daar kiezen we dan wel weer massaal voor.

Schaduwbankier Dagobert Duck en zijn 65ste verjaardag


Scrooge McDuck is 65 jaar geworden. Met een vermogen van 16 fantastiljoen (en 16 cent) is hij een sprekend voorbeeld voor schaduwbankierend Nederland die er ook maar niet genoeg van kunnen krijgen. Ze behoren tot de absolute wereldtop. Zwemmen ook in hun geld. Zorgvuldig buiten het zicht van iedereen. En dat willen ze graag zo houden.

Dagobert Duck, oom Dagobert
Geboren in 1947. Als Dagobert McDuck. Schots (uiteraard). Later verkort tot Duck omdat dat inkt bespaarde bij het schrijven van zijn achternaam. Het begon allemaal met zijn geluksdubbeltje. Gezien zijn fijne neus voor goud (hij kon het ruiken of tien meter afstand), vergaarde hij al snel zijn eerste kapitaal: een grote goudklomp. Inmiddels heeft hij een machtig wereldwijd imperium opgebouwd bestaande uit “vrijwel alle soorten bedrijven en industrieën die er zijn”. Woont in zijn geldpakhuis in Duckstad. Met neefjes Kwik, Kwek en Kwak. Donald (zoon van zijn zus) is de onbezoldigd muntpoetser. “Waarom zou je arbeiders 1 euro per uur betalen als je je familie gratis voor je kunt laten werken?”. Enige hobby: zwemmen in zijn geld.

De schaduwbankiers
Financieringsmaatschappijen, hedgefondsen, hefboomspecialisten, speciale beleggingsfondsen en handelaren in financiële contracten. Duistere dealers in risico’s. Opererend vanuit hun eigen schaduw. Doen ongeveer hetzelfde als (grote) banken, maar zijn geen banken. Vallen dus ook onder geen enkel toezicht. Dat willen ze vooral zo houden. Ze zitten er niet mee dat ze gezien worden als de veroorzakers van de crisis. Inmiddels zijn zij daar alleen maar beter van geworden. Wereldwijd hebben ze al ruim 50.000 miljard euro in kas, en snel stijgend.

Alleen in Nederland zijn er al 14.000 van. Samen goed voor de 45% (!!) van alle geldstromen. Met zo’n 2.500 miljard in kas. Ruim 4 keer het BNP van Nederland!! Daarmee is geldpakhuis en belastingparadijs Nederland wereldkampioen. Ze zijn er maar wat trots op.

Geen verjaardagsfeestje
“Allemaal klein bier” reageert oom Dagobert desgevraagd op het net verschenen rapport van de Financial Stability Board (FSB). Adair Turner (hoofd van de Britse toezichthouder FSA en een van de leidinggevenden aan het project van de FSB zag het wel scherp: “Als het lijkt op een bank en het kwaakt als een bank dan moet het ook onder bancair-achtig toezicht vallen”.

Dagobert wordt woedend gezien de vereende krachten hem te reguleren.
De Zware Jongens Draghi Draconi, Barosso Boef, Jan Kloot Juncker en Rompuy Rover mogen het dan op mijn munten gemunt hebben, maar ze komen er niet in! Worden met een  “ferme tik” van het erf gejaagd. Zwarte Magica Lagarde aast ook al op mijn geluksdubbeltje. En lenen daar doe ik niet aan. Waarom niet? Omdat ze niet met geld kunnen omgaan!

Belt nog even voor ruggespraak met Warrige Buffet Goudglans. Inmiddels goed voor ruim 40 miljard. Openingszin: “Bel me onmiddellijk terug”. (denkend: “wat je hebt bespaard heb je verdiend”).

“Buffetje op je verjaardag?” vroeg Goudglans nog toen hij terugbelde. “Wat denk je”, roept Dagobert: “nivelleren is geen feestje. Het geld groeit me niet op de rug!”

Ongelijk verdeeld
Onderwijl mogen de arme eenden van Duckstad de ontstane gaten gaan dichten. Door structureel meer belasting te gaan betalen, door loon te matigen en langer door te werken. Voor minder zorg wordt ook gezorgd. Worden zij 65 dan worden ze nog eens extra gekort. Dat om het allemaal “betaalbaar” te houden. Betaalbaar voor wie?

Voor de bankiers wordt steeds beter gezorgd. Die ontvangen steeds grotere bakken met geld en krijgen ook nog eens miljarden verborgen subsidies zo konden we vandaag weer lezen.

“Over de eigen schaduw heen stappen” krijgt zo wel een heel duistere betekenis.

 

Terug lezen:
https://aadverbaast.wordpress.com/2012/10/20/rabobank-de-bankwereld-is-verziekt/
https://aadverbaast.wordpress.com/2012/07/24/over-afgeleide-en-ongeleide-projectielen-derivaten/
https://aadverbaast.wordpress.com/2012/07/02/banken-delen-de-lakens-uit-op-eurotop/
https://aadverbaast.wordpress.com/2012/02/17/target2-de-doodgezwegen-alles-vernietigende-tikkende-tijdbom-in-europa/
https://aadverbaast.wordpress.com/2012/03/08/het-monetaire-massagraf-als-de-euro-bom-barst-target2/
https://aadverbaast.wordpress.com/2011/12/09/hou-jij-ze-dom-dan-hou-ik-ze-arm/
https://aadverbaast.wordpress.com/2011/11/22/goldman-sachs-sucks/
https://aadverbaast.wordpress.com/2009/11/18/%C2%93ik-doe-gods-werk%C2%94-2/