Aad Verbaast

te gek voor woorden eigenlijk

Tag archief: jongerius

Mijn gesprek met Agnes Jongerius..

Zit ik in mijn kroeg aan de stamtafel te lezen komt agnes jongerius, hortend en stotend, binnenlopen..

Allemachtig, zeg ik, dat ik jou hier tref.. 
Ik vraag schaamteloos hulp aan iedereen van wie ik denk: daar kan ik wat aan hebben.
 
Jij en hulp? Van mij nog wel? Als machtigste vrouw van Nederland?
Ik wil mezelf worden. Dat is nog niet voor elkaar.

Kan je aan die top niet jezelf zijn dan? Het doel heiligt de middelen of zoiets?
Het is een verschrikkelijk middel maar in die toppen is sprake van zelfgenoegzaam denken.

Vervelend gevoel lijkt me daar zelfgenoegzaam midden in te zitten.
Je eigen gevoel dat ben jezelf. Bij vlagen zit ik in een enorme groeispurt, dan ben ik weer een tijdje aan het dobberen.
 
Lastig dat tobberen en dobberen. En waar komt dat dan vandaan?
Dat heeft allemaal te maken met hoe je je verhoudt met andere mensen. Wie doet er toe, wie niet. Wat doet er toe, wat niet. Zonder onverschillig te worden.
 
Zonder onverschillig worden? Je staat nog te boek als een vrouw met passie!
Als je iets met passie doet dan ontglipt je wel eens iets.

Zoals?
Ik wilde me niet bezighouden met de vraag of de mensen over me zouden praten, en zich zouden afvragen of ik wel geschikt was. En toch houdt het me bezig.
 
En vind je jezelf geschikt?
Ik heb de ingewikkelde eigenschap dat als iemand tegen me zegt: “dat kan je niet” dat ik dan denk: moet je eens opletten. Dat kan ook een enorme valkuil zijn.
 
En ben je daar dan ingetrapt? Of gevallen? Toch geen excuus-Agnes?
So be it. Al lijkt het alsof deze discussies terug te voeren zijn naar: het persoonlijke is politiek.

Persoonlijk zit je midden in de politiek toch? Is dat niet machtig?
De politiek en ik, we passen niet bij elkaar. Het is ook nog eens een hondenbaan.

Ook al weer een “zwaar beroep” in dat steeds langer wordend lijstje?
Het beeld van drie loodgieters tassen alleen al.

Welke persoonlijke keuze wil je dan maken?
Het persoonlijke wordt maatgevend, terwijl mensen ook kunnen zeggen: ik doe het zo:, maar iedereen mag zijn eigen keuzen maken. Op de een of andere manier lukt dat nooit. Nooit, nooit, nooit!

Maar hoe lang hou je dat dan nog vol? Wat gaat je eigen keuze dan worden?
Je moet in ieder geval weg voordat iedereen denkt: eigenlijk is ze over haar uiterste houdbaarheiddatum heen. Ik durf het haast niet zeggen, maar ik zou wel eens een tijdje naar het buitenland willen.
 
En gaat dat dan snel gebeuren? Wanneer ga je?
Blijkbaar is niet iedereen er van overtuigd dat mensen zelf kunnen beslissen over hun eigen leven.
 
Jij wel? Kan je kort dit korte gesprek samenvatten? Heb je er wat aan gehad?
We spreken elkaar niet tegen en we spreken elkaar niet aan. Tuig van de richel. De duvel en zijn oude moer. Een zelfingenomen bende. Ik lig nergens wakker van hoor.
 
Geen slapeloze nachten met al deze innerlijke en uiterlijke onrust?
Als ik wel eens zeg dat ik ergens “slapeloze nachten” van iets heb, dan heeft Ger de neiging op te bellen en te zeggen: “ze liegt, ze slaapt altijd”. En dat klopt.

En weg was ze. Ik had nog wel wat vragen over.

“Ze liegt en slaapt altijd”? Toch een karakteristieke eigenschap van een rasechte politicus?
Een bijzonder huwelijk tussen haar en de politiek? Hoe lang nog?

Gaan we met deze invloedrijkste vrouw met al haar onzekerheid een onzekere toekomst tegemoet?

De boodschap komt zo machtig onzeker over. Lonely at the top? Of last van het Vogelaar-syndroom?

En ik lees maar weer verder in: Trouw geen vrouw met grote voeten van Mineke Schipper.

Bron:
Allemaal letterlijke citaten uit
een interview met Agnes Jongerius in Opzij  (vrouwen met opinie) november 2009 n.a.v. haar unanieme verkiezing als de machtigste vrouw  van Nederland.
 
Eerder in een Volkskrant onderzoek , werd ze al tot “de meest invloedrijke vrouw van Nederland” benoemd en geroemd.
 
Noot:
Dit gesprek is onderdeel van de feuilleton: “mijn gesprek met…….”
Alle vorige afleveringen van “mijn gesprek met…….” staan in het infoblok rechts

 

Plaatje:: Tom Ordelman, ‘Oranjeboom café’, Velp, 360 graden.

Is polderen bergen verzetten?

Het was me het weekje wel de zomer is definitief voorbij. Het poldermodel is in surseance. Een model waar we lange tijd zo trots op waren, en zo typisch Nederlands vonden. We konden er in de jaren ‘80 en ‘90 bergen mee verzetten. Dachten we. Het water staat nu aan de lippen, het schuim om de mond en het zweet op het voorhoofd van menig BN-er tot gewone burger.

Zo maar even een weekje Den Haag..

Agnes Jongerius  (excuustruus, barriere- en carrièrebouwster) classificeert poldergenoten “tuig van de richel”. Bernard Wientjes  (potloodventer) krijgt diarree en obstipatie tegelijk en swaffelt met zijn stekker die hij er net uitgetrokken had. Kroonleden hebben het nakijken. En dat alle over een eenvoudig onderwerp als de AOW. De SER  (graai budget p/j  van15 miljoen!!) was toch een van de belangrijkste adviesorganen van de regering? “Kabinet is aan zet”. Maar die had zijn zinnen ergens anders op gezet: op de ambtenaren die van alles mogen gaan bedenken, omdat ze er zelf niet uitkomen. Alles is bespreekbaar. Alles is dus onbespreekbaar. Uitstel wil je, krijg je, als je niet bent klaargekomen..

Wouter Bos ziet er met de dag slechter uit. Krijgt zijn wind van voren. Van alle kanten:
De Zalm wordt te duur betaalt. Hij vindt van niet. Hij hoopt het ooit ook eens te krijgen.
Zijn mentor Zalm zou ook niet hebben geweten dat ‘in zijn tijd’ miljarden werden verdiend aan exorbitante zelfverrijkende koopsompolissen van de DSB, die nu mogelijk op springen staat? Maar Bos vindt het wel “totaal idioot” wat daar gebeurt. Moet hij straks nog gaan vertellen dat DSB toch wel een systeembank is, als daar de stekker er uit is? “Niet door de haak kunnen” zich al versprekend.
Komkommer Kroes geeft nog twee weekjes uitstel, anders komt zijn peperdure aankoop in gevaar.
Staatsschulden opgelopen tot ongekende hoogten. Tot op de bodem! Van de schatkist dus.
Zijn partij is niet meer te peilen. 14 zetels . De achterban loopt gillend weg. Kan niet weg dus, maar kan ook niet blijven. Chantabel geworden lonkt de gifbeker.

Afghanistan. Daar ging het ook nog over deze week. MP en ministers willen wel blijven. Maar is dat uit te leggen? Nee maar het moet, als je vrindjes wil blijven met je bazen over de plas. Ook als je er niets te zoeken hebt. Opbouwmissie? Deze week schoten onze F-16’s nog Afghaanse burgers dood. Peter van Uhm  zegt deze week: “Iedere keer als ik hier kom, zie ik vooruitgang.” Spreekt hij ineens de taal van de Taliban? Die zeggen dat ook immers. JPB (nog nooit in vorm geweest) geeft zijn ministers een spreekverbod. Ook dat doe je alleen als je het met elkaar flink oneens bent en de leider wil uithangen. Spraken ze al met elkaar? Ongeorganiseerde bende aldaar.

Spreekverbod? JP de MP was woedend deze week. Staatsgeheimen op tafel, nou ja: van tafel! Spreekt de Trêveszaal over het ontpolderen, wordt er gelekt! Hoe kan je het bedenken? Vinger in de dijk strategie dus: de onderste steen boven in een drassig landschap! Geen steen te vinden natuurlijk. Rijksrecherche aan het werk gezet. Over onderling vertrouwen gesproken.

Zo maar even een weekje Den Haag.. Wat een treurnis..

Nee, dit poldermodel kan geen bergen meer verzetten in crisistijden. Want dat is het: crisis.

Logisch, we hebben geen bergen. We hebben geleerd te leven in een delta immers.
Bergen verzetten doe je anders. Ook hier al geprobeerd: nivelleren, aftoppen. Ook mislukt. Graaien is het geworden. Alles wat op het maaiveld ligt af hakken. Maar met polderen heeft het weinig van doen.

Nee, het echte polderen was gewoon landje pikken. Dijk er omheen en het ondergelopen landschap leegpompen. Dat zit in onze vaten. Daar waren we goed in.

We hebben toen wel een oorspronkelijk ‘staatsvorm’ ontwikkeld. We stelden een dijkgraaf aan. Die geen politicus was. Maar gewoon moest uitvoeren wat de polderbewoners wilden, en niet omgekeerd. Niet lullen maar pompen, anders verzuipen we.

We suggereren de banken (de wortel van het huidige kwaad zegt men) terug te gaan naar hun core-business: behoudend op de centjes passen van de klanten. Hoog tijd dat ook de politiek hun core-business weer eens gaat begrijpen. Polderen is gewoon netjes op de eigendommen passen van de burgers. En uitvoeren wat ze willen. Niet andersom.

Hoog tijd voor een dijkgraaf!