Aad Verbaast

te gek voor woorden eigenlijk

Tag archief: goedgelovigheid

Placebo Politiek

placebo’s blijken uiterst krachtige medicijnen te zijn. Het woord is afkomstig uit het latijn: “ik zal behagen”. Alhoewel de placebo geen enkel werkzaam component bevat, kan het slikken er van al genoeg zijn om genezing te bewerkstelligen. Het menselijk brein is dus tot wonderlijke dingen in staat. Het zogenaamde “zelfgenezend vermogen”. We kunnen onszelf in voorkomende gevallen onszelf genezen! En lang niet altijd is er een formeel medicijn voor nodig.

Dat farmaceutische industrie worstelt uiteraard met dit effect. Ze worden gedwongen zogenaamde dubbelblind onderzoeken uit te voeren. Hierbij wordt het effect van de placebo, vergeleken met het effect van het benoemde werkzame medicijn. Als er een significant verschil optreedt (ten positieve) , dan mag dit als klinisch bewijs opgevat worden dat het medicijn werkzaam is. In de bijsluiter moet dan nog komen te staan wat eventuele nare bijverschijnselen kunnen zijn.

Waar de farmaceutische industrie niet aan mee wil werken (verrast?)  is om te onderzoeken in hoeverre een placebo werkzaam is in vergelijk tot het niet toedienen van een placebo. Stel je voor immers dat een placebo 80% effect heeft, en het dure medicijn ‘maar’ 90%. Dat kan een significant verschil opleveren. Maar ten opzichtte van wat? Is dat de meerprijs waard?
Waar ze ook niet aan mee wil werken is welke factoren bijdragen aan het placebo-effect. Ze maken er wel gebruik van hun echte medicijnen aan de man te brengen overigens..

Maar gelukkig is er wel onderzoek naar verricht. Tegen de stroom in, maar toch.

Enkele resultaten van de onderzoeken.
– belangrijkste “ingrediënten”: geloof, hoop, en verwachting.
– het proces is belangrijker dan het middel.
– het enthousiasme en zekerheid van de behandelaar is een belangrijke factor.
– de congruentie van de behandelaar: “hij moet zeggen wat hij doet, en doen wat hij zegt”
– een duur placebo werkt beter dan een goedkoop placebo.
– meer pillen werken beter dan één soort pil.
– nieuwe ‘medicatie’ werkt beter dan een oude.
– zelfs de kleur is van invloed.

Ethiek:
Werden in de jaren ‘50-‘60 nog heel regelmatig placebo’s voorgeschreven. Inmiddels wordt in de medische ethiek dit als on-ethisch aangemerkt. Een belangrijke verschuiving!

Politiek.
Al lezend en door-mijmerend over het placebo effect, zag ik meer en meer parallellen met de politiek (behandelaars) en ook de kiezers (de slikkers). Macro, micro, van links tot rechts en van onder tot boven.
Moet ik namen noemen? Roept u maar.. Wie niet? De een overigens succesvoller dan de ander. Niet alle politici beheersen hun ‘vak’. Anderen behandelen ten volle. Wachtkamers vol. De slikkers stromen vol vertrouwen toe. In de hoop en verwachting ergens van genezen te worden.

Enkele parallellen, naast het hierboven gegeven evidente lijstje resultaten natuurlijk:

Waar het in de medische wetenschap al langer als on-ethisch wordt gezien het middel toe te dienen, wordt het door de politiek snelstens uit de kast getrokken.

Waar de politiek zichzelf regelmatig op de borst klopt over behaalde resultaten, zijn veelal de belangrijkste ingrediënten: “geloof, hoop, en verwachting.”

Worden er ‘echte’ medicijnen uit de kast gehaald, dan blijkt vaak het middel erger dan de kwaal. Zonder bijsluiter, vele nare bijwerkingen. Er wordt ook nog eens een te hoge prijs voor betaald.

De slikkers van dit alles hebben een rotsvast vertrouwen in het toegediende placebo. En doen er alles aan om aan te tonen dat het werkt ook nog. De behandelaar bevestigd ze in dat geloof. Congruent.

Volksziekte nummer 1: goedgelovigheid.
Een hardnekkige ziekte, die al duizenden jaren met pandemische proporties over de aardbol raast. Uiterst besmettelijk ook nog.

Geen placebo, noch een werkend medicijn is er voor gevonden waarbij een goede werking is aangetoond. Het virus lijkt schier onbehandelbaar.

Waarom niet?

Misschien werd het antwoord daar al voor gegeven door Galenus (130-200 n. Chr.).
Die stelde toen al dat het de taak van de behandelaar was het zelfgenezend vermogen te ondersteunen en te bevorderen.
En dat is nu juist wat er niet gebeurt in relatie tot juist deze ziekte.

Het is juist voor deze ziekte niet in het belang van de behandelaar. En de slikker moet dat dan maar slikken?

Dan is de cirkel weer rond.

Als de behandelaars ons niet willen behandelen, dan moeten we als burgers en kiezers meer gaan vertrouwen op ons eigen zelfgenezend vermogen. En elkaar de wel werkende medicijnen en zelfs placebo’s (“ik zal behagen”) toe dienen. De behandelaar houden het echte medicijn (de waarheid) immers achter de door hem gesloten deuren.  

En geen vrede hebben dat het medicijn niet beschikbaar gesteld wordt.

En daarmee vrede bereiken. Er is te veel oorlog.

  
Plaatje (deels) geleend van: www.ideachampions.com