Vissen in de vijver van verpleeghuizen

Er zijn in Nederland ongeveer 475 verpleeghuizen, 1150 verzorgingshuizen, en 300 combinaties daarvan.  Samen ‘herbergen’ ze 150.000 mensen. Relatief weinig als je dat vergelijkt met het totaal aantal ouderen, mensen die intensieve zorg nodig hebben, en/of niet meer voor zichzelf kan zorgen. De meesten zitten nog thuis, ontvangen hulp via thuiszorg en/of door mantelzorgers. Of worden gewoon aan hun lot overgelaten..

Een paar cijfers:
Er zijn 2,6 miljoen 65 plussers.
Er zijn 800.000 ouderen ouder dan 80 jaar.
Meer dan 140.000 ouderen met ernstige beperkingen krijgen niet eens zorg.
Dat is net zoveel als alle mensen die wel in verpleeghuizen en verzorgingshuizen zitten.
30% van de mensen in verpleeghuizen en verzorgingshuizen is eenzaam.
25% van de mensen in verpleeghuizen en verzorgingshuizen zijn ondervoed.
In de leeftijdsgroep 75-84 jaar heeft 75% langdurige lichamelijke beperkingen.
Door vergrijzing zal de vraag naar verpleging en verzorging met 40% toenemen tot 2030. 

Over de verpleghuizen
Zaak om er niet in te komen dus. Het lukt de meesten nog. Wee je gebeente als je er dan toch in moet. Elke dag horen we over de verschrikkingen van de zorg in de verpleeghuizen. Elke dag kunnen we weer lezen dat de zorg verder wordt uitgekleed. Ondervoeding, vaste plasuren, geen tijd meer om te douchen, te wassen, extra betaling voor basisverzorging, onnodige ongelukken, eenzaamheid, mishandeling en ga zo maar door. 

Waslijsten vol ellende, je zal er maar terechtkomen. Het zou je dood nog wel eens kunnen worden. 

Onacceptabel natuurlijk. Zo wil je immers als mens niet behandeld worden. En ook (gebreken komen veelal met de leeftijd) je leven zo niet eindigen. Mensonwaardig, hoor ik nog wel eens zeggen. En dat is het ook. Na een lang leven wil je het ook waardig eindigen. Een recht lijkt me.

Maar is het dan allemaal kommer en kwel?
Nee, er zijn gelukkig ook verpleeghuizen (en verzorgingshuizen) die wel aan hoge eisen voldoen, die wel zogenaamde “belevingsgerichte zorg’  leveren, waar de klant wel koning is, en zelf de regie mag hebben over het eigen leven en de zorg daarvoor. En er dan zorg voor dragen dat die conform geleverd wordt. En zo hoort het ook.

Persoonlijk
Ze zijn erg schaars. Maar na een lange zoektocht vorig jaar heb ik er gelukkig eentje kunnen vinden in de regio. Slechts eentje, maar toch. Niets dan lof sindsdien. Een verademing tussen alle ellende die daarvoor werd ervaren. Want een grote ellende was het. 

Het goede nieuws
Het kan dus wel degelijk. Het zijn immers dezelfde geldstromen. Per bed, per dag dezelfde vergoeding. In de ene goed gebruikt en blijkbaar bij de ander slecht besteed. Dat zou toch niet mogen kunnen? Maar het kan. Het gebeurt. En daar ligt de kern van het probleem. 

Mijn conclusie
Om de misstanden op te lossen is het niet enkel een zaak van meer “handjes aan het bed”.
Ook hier: het is met name een managementprobleem, een opleidingsprobleem en een bedrijfscultuurprobleem.

Mijn grootste zorg in de zorg: de prutsers en beunhazen in het management die hun gebrek aan kwaliteit proberen te verdoezelen door zich te verschuilen achter het argument ‘te weinig geld’. Waardoor 100.000-en hulpbehoevenden achter het net vissen. Schandalig.
Ongeschikt voor dat vak. Het mes erin. Weg ermee.

 Bronnen o.a. en verder lezen:
http://verpleeghuizen.volkskrant.nl/  onderzoek naar 300 verpleeghuizen en ranglijst
http://verpleeghuizen.volkskrant.nl/?alleverzorgingstehuizen ranglijst 1100 verzorgingshuizen.
http://www.ouderenfonds.nl/wie_zijn_we/organisatie/feiten_en_cijfers
http://www.woonbond.nl/downloads/seniorenOpDeWoningmarkt.pdf
http://www.eenvandaag.nl/binnenland/36379/verpleeghuizen_schieten_tekort

Noot:
plaatje: vijver-noord-esmarkerrondweg enschede http://enschedeaanzee.nl/page/22/
ook geschreven in het kader van:  VKblogdag over verpleeghuizen

Deze blog is ook integraal te lezen op: http://www.vkblog.nl/bericht/355943/Vissen_in_de_vijver_van_verpleeghuizen